ตอน 45: Chapter 45

เปรี๊ยะ

ไอ้ตัวเมื่อกี้เนี่ย

เป็นโอกาสสุดท้ายที่ไอ้ตัวนั้นจะฆ่าฉันเลยนะ...

พี่น้องคู่นี้จะมาฆ่าฉันพร้อมกันเนี่ยนะ...

นี่ไอ้...

ไอ้โง่เวรเอ๊ย อ๊าาาาาาา

……มะ

เรื่องของจิกุมิเอง...ก็รู้สึกมาตลอดแหละว่ามันจะเป็นแบบนี้...

แย่แล้วววว....

จิกุมิ....เจ้าแกเนี่ยนะ...ทำกับระ (Rara) !!

ได้ยินไหม...?

ไป...ระ...

...หือ?

จะไป...ใช่ไหม...?

,

อิ...

ไปด้วยกันนะ...เมืองภูตสวรรค์...

ปิ๊ก...

...อา...

จะไป...ใช่ไหม?

...อึก

หยุดนะ...!! อะ...แก...ถอยมา!! ระ (Rara)...!! โค...นี้ อ๊อ...!!

เขียนตัวตรงเลย!! แกไปคนเดียวซะ

อะ...

ไปลงยมโลกซะเถอะยยยย!

...อีกแล้ว...

ด...ด็อกเตอร์...ทำอะไร...!?

หยุดได้แล้วววว...!!

ลม...! ต้องทำอะไรสักอย่างสิ...!!

อิ...ไม่นะ...

นั่นเอาเรื่องกว่าคือต้องปลุกชิโยริ ไม่งั้นตึกนี้กำลังแย่แล้วนะ

ถ้าจะทำอะไรกับสถานการณ์นี้ได้ล่ะก็...

เอ๊ะ

อา...อืม...ใช่

เข้าใจแล้ว!

โดว์คุง... การแข่งขันกับนากิ เธอชนะแล้ว...

แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ...!?

ฉันน่ะ....

ไม่อยากเห็นเธอเจ็บอีกแล้ว...

คือ... ฮ้าาา...?

เจ็บปวด...เหรอ!?

ก็เพราะว่า...

ตัวเธอน่ะ...จริงๆแล้วไม่อยากจะฆ่าจิกุมิเลยนี่นา

ตอนนี้เธอก็เสียใจที่ได้ฆ่าทงโกะแล้วไงล่ะ...

จิ!!

มะ...ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!!

ฮ่าฮ่า...ดูสิ...โกหกไม่เก่งเลยนะ...

ถ้างั้นทำไม

ถึงดูทุกข์ทรมานขนาดนี้ล่ะ...?

ที่เธอเริ่มรักคนอื่นได้เนี่ย

ก็เพราะได้เจอระ (Rara) ไงล่ะ...

ระ (Rara) ยี่สิบ

อืม

ยะ...

หยุดนะ

เด็กคนนี้...

หยุดเถอะ...

ช่วยเขาหน่อยสิ

หยุดนะยยยยย

... มีความเด็ดเดี่ยว... อย่าง...

ถึงจะพูดจาแย่ แต่จริงๆแล้วก็มีความอ่อนโยนอยู่นะ...

คุณกุรุกุรุ...

อืมมม

พี่วอร์ทซังน่ะ

พิเศษกับระ (Rara) ของผมนะ

ชิโยริจัง! ชิโยริจัง!!

อึก...ไม่ตื่นเลยยย...

เดี๋ยวก่อน... นาคิ~!! อย่าเพิ่งถอดตรงนั้นสิยย!!

เอ๊ะ!? ที่ไหนครับ!?

...นินจาตัวอ้วนกลมนี่...

อุ๊าาา!?

ชิโยริจัง!! ตอนนี้มีแต่แกที่ขยับได้นะ ช่วยด้วยยยยย!!

โอ๊ยยยยยยยย!?

หอคอยเอียงยักษ์จะพังแล้ววว!!

หนีเร็ววว!!

ฉะ...เลือดไม่หยุดไหล แถมพื้นยังแตกร้าวอีก...

แย่...แล้วล่ะมั้ง...

ว้าว

เซ็มไป!!

ขอโทษด้วยครับ รุ่นพี่!! เพราะความไร้ความสามารถของผม... คุณปลอดภัยไหมครับ!?

อะ... ขอบคุณนะ ไม่ได้บอกว่าปลอดภัยหรอกนะ...

ทางโน้นน่ะ—

เดี๋ยว... ตอนนี้—

รีบเร็วเข้า!!

อึก...

ม...มือ—!!

...

ใช่แล้วล่ะ...

ระ... ขอบใจนะ

สิ่งที่พูดอยู่เสมอเลยนะ... เราไม่ได้เป็นพ่อลูกกัน... ไม่ใช่พี่น้องกันด้วย

แต่ว่า...

เอ๊ะ?

อืม... ใช่...

เธอสำหรับพวกเราน่ะ

พิเศษ...

พิโบ

พิเศษ...

พิเศษ...

พิ... เศษ... เหรอ?

เปาะ๊ะ

...!?

ที่ตื่นขึ้นมาในร่างของระ ก็เป็นเพราะความรู้สึกนี้ถูกจารึกไว้ในวิญญาณนี่เอง—

สำหรับฉัน เธอมันไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นเลย—

ตลอดมา...

หมายถึงว่าพิเศษน่ะ

ตลอดมาเลย

ไม่ใช่แค่ "สมบูรณ์แบบ" หรอกนะ...

ผม... ตลอดเวลาสำหรับใครสักคน...

อยากจะเป็นคนพิเศษจังเลย—