ตอน 49: Chapter 49

เชื่อในโลกแห่งเก้าอี้

ทาร์จ

อู้โฮโฮโฮโฮโฮโฮโฮ...

ยาชิโระ

มานาบุ

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือชื่อประเทศที่ปรากฏ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

ทำไม...ล่ะครับ...?

ถ้าพวกเราทำอะไรผิดไป...ก็ขอโทษด้วยนะครับ...

ดังนั้น...

ดังนั้น...กลับมา...เถอะครับ

พวก...พวกเรา...ก่อนที่จะมาถึงโรงเรียน

ก็ถูกเลือกปฏิบัติ... ถูกเกลียด...

ถูกหวาดกลัว...ถูกใช้...

ถูกเอาเปรียบ...

ไม่เคยถูกปฏิบัติในฐานะ คน...เลย...

พวกแบบนั้นมีเยอะมากในโรงเรียนครับ...

อา...คุณนั่นเอง...

คุณ

ออกไป

ให้ที่พักพิงกับผม/ฉันต่างหากครับ

พวกเรา...ต้องการคุณนะ สำหรับโรงเรียนแห่งนี้

อาจารย์...!

หยุดเถอะ

การเรียกแบบนั้นน่ะ

ฉันนี่นะ ตอนนี้

...!!

ไม่ใช่ "อาจารย์" ของพวกคุณนะ

แล้วก็เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วว่า ที่นี่คือสวนลับของฉัน

ซุ่บ...

คนที่เห็นน่ะ...

จะปล่อยให้กลับไปได้

ไม่ได้หรอกครับ

คุณครู...

...อ๊ะ... ...อึก... เซ...

ทำไม...

มัน...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ...?

เซ...

38

ระหว่างที่วิญเป่ยกำลังเยียวยาจิตวิญญาณของตัวเอง

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย...!?

...ริสึเกะเอ

เขาได้สิทธิ์ควบคุมร่างกายไปแล้ว

...!!

เดี๋ยวก่อน คันทาโร่...นั่นมัน...!!

กะ...คันทาโร...

โวคะกะ...

หยุดนะ...

โย...

..................

กุ...โอ้โฮโฮโฮโฮโฮโฮโฮ!

ริสึเกะ เอ~

ที่นี่ผมรับผิดชอบเองครับ...!!

โหมดกังทาโร่...!!

สถานะปลดล็อคลิมิตเตอร์ทั้งหมด...

เป็นสิ่งที่อาจารย์บอกว่าอย่าใช้เพราะภาระต่อร่างกายมันมากเกินไปน่ะครับ

เฮ้ย! นี่เจ้าหน้าวารีล่ะ!!

ไม่ยอมทำเลยนี่นา!!

จะสู้...!!

...!!

เซ...กับอาจารย์เหรอ!?

แต...แต่ว่า...

อาจารย์จริงจังแล้วนะ

ถ้าทำไม่ได้ ทุกคนจะตาย!

คุณครูครับ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมานี่

แน่นอน

พวกเราใกล้เคียงกับคำว่า "สมบูรณ์แบบ" มาก... คงต้องแสดงให้ท่านเห็นแล้วให้ท่านรับรู้สินะ

...

...สมแล้วที่เป็นพี่วานิกุจิ

ถึงเวลาคับขันก็ไว้ใจได้เสมอ

ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะนะ...

..................

......

เข้าใจแล้ว...จะทำ...!!

ต้องให้คุณอาจารย์นึกถึงพวกเราให้ได้ให้ได้เลย...!!

โฮงงงงง

เดี๋ยวนี้เลย!!

เอ

อ๊ะ...

ฮิระ ยากิ

พวกเราเร็วกว่าเมื่อ 3 ปีก่อน...และก็แข็งแกร่งขึ้นแล้วครับ

พวกพยายามฝึกฝนเพื่อที่จะเข้าใกล้การเป็นผู้ที่มี "ความสมบูรณ์แบบ" แบบคุณ...

อาจารย์~...

หืม...?

ตื่นขึ้นมาเถอะครับ~~...!

อ๊ะ...!!

ว๊าก!! อันตรายแล้ว!!

กิ๊กกิ๊ก...

!?

พุ่งทะยานดุจสายฟ้า!

ชิ...!

เจ้าหน้าวารีที่โอ้อวดนี่ล่ะ

คาวา-จิ ร่างที่ 3

ฟอร์มเทพสายฟ้า

การรุกคืบ

ท่าไม้ตาย...

คุ

มันไร!!

อิจิมัทสึ!!

!

เจ้าหน้าวารีคาราสึ...!!

ว๊าก!

คุณ...ไม่เป็นไรสินะครับ...

......

ทำไมถึงมาล่ะครับ...?

......?

นั่นมันหมายความว่ายังไง...

......คุณอาจารย์...คุณอาจารย์นี่มัน...

ไม่ใช่คุณอาจารย์ที่เราเคยรู้จักเลยนะ...

เอ๊ะ.........

... ?

!!

นะ...นี่ครับ คุณอาจารย์...

พวกเรา... เดิมที เป็นแค่ อาวุธ... น่ะครับ...

จนกระทั่งคุณอาจารย์ดึงพวกเราออกมา...

ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะสนุกกับการมีชีวิตอยู่...

เลย...ดังนั้น...

ผมอยากจะพูดกับคุณอาจารย์มาตลอดเลยครับ...

อาริ...

กะ...

......

อู...อ๊าาา...

..................

ว๊า

คุณอาจารย์ ทำไมล่ะ...!!

ทำไมกันนะ...!!

......

พวกเธอที่เกิดมาในช่วงสงครามเนี่ย...

คิดว่าคงไม่เคยมีใครที่แข็งแกร่งขนาดนี้ในกลุ่ม A รุ่นก่อนๆ หรอกนะ

พวกเธอแข็งแกร่งขึ้นเยอะเลย

เอ๊ะ.........

แม้แต่หลังจากที่ฉันหายไปแล้ว...พวกเธอก็ยังสู้กันอย่างเต็มที่เลยนะ

แต่ว่า

... ?

วิธีที่พวกเธอต่อสู้...ดูเหมือนจะตอกย้ำว่าแนวทางการสอนของฉันเมื่อก่อน

มันผิดไปสินะ...

ฉัน...ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว...

สิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

มันไม่มีคุณค่าอะไรเลย

...!?

ดังนั้นล่ะครับ—

ขอโทษนะ

อ๊าาา...

อ๊ะ...

อ...อา...

เอ่อ...เอ่อ...อ๊ะ

ชอบจังครับ

โล่งอกจัง

ได้บอกความรู้สึก

ในนาทีสุดท้าย

หา...?

ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ...

โอยยย...

แต่ว่าโดยพื้นฐานแล้วรูปร่างแบบนั้นมันหมายความว่า...

......อืม......

อ่า...อย่างนั้นสินะ

มีเธออยู่นี่เองนะ

..................

หะ...!?

.........

เอ๊ะ......

นี่มัน...!?

......

พวกเธอ...

ตื่นแล้วเหรอ

.........

โย่.........

.........

นี่มันทางเข้าหลุมแนวตั้งที่เคยผ่านตอนเข้าไปใน 'สวนจำลอง' ใช่ไหมเนี่ย...

แล้วก็รูปร่างเมื่อกี้ของคุณ...

อืม.........

อธิบายมา

งั้นจะพูดแบบตรงๆ เลยนะ—

สวนจำลองนี่มันคือ—

!!

พื้นที่ทางจิตใจของคุณอาจารย์—

ช่องที่ซ่อนอยู่ใต้ฝาขนาดมหึมานี่แหละ มันกลายเป็นอุปกรณ์ทางจิตใจขั้นสูงประเภทหนึ่ง

มันจะลากวิญญาณของคนที่ก้าวเข้ามาไปอยู่อีกฟากหนึ่งน่ะสิ...

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในโลกแห่งจิตใจนั้น

ร่างของพวกเธอก็ล้มอยู่ตรงใต้ช่องนี้แล้วนะ

.........แต่ว่าอุปกรณ์แบบนี้...ผู้ใช้เวทมนตร์ทั่วไปเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างขึ้นมา...

ถึงแม้ว่าคุณอาจารย์จะเป็นคนสร้างขึ้นมา แต่ว่ามันมีไว้เพื่ออะไรกันแน่...ไม่รู้เลยจริงๆ...

..................

ตรงนั้น...คือในจิตใจของคุณอาจารย์เหรอ...?

...แล้ว...

...คุณเข้าไปในนั้นได้ยังไงกันล่ะ?

คางาซาวะสังเกตเห็นแล้วว่า 'สวนจำลอง' นั้นอาจเป็นห้วงอภิปรัชญิกของอาจารย์ก็ได้

....................

เลยได้รับฝาก 'เส้นผมของคุณอาจารย์' ไว้เพื่อกรณีฉุกเฉินที่จะสามารถเข้าไปในฝั่งนั้นได้...

นี่มัน... ทั้งที่ยังไม่ฟื้นฟูความเสียหายของวิญญาณที่โดนนาจิเล่นงานจนหมด

ยังจะฝืนให้ทำอีกอีก

※โยมิสามารถบุกรุกเข้าไปในห้วงอภิปรัชญาได้ด้วยการบริโภคดีเอ็นเอของเป้าหมาย

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเธอก็โชคดีจริงๆ นะ

......

ถ้าไปตายข้างนู้นแล้ว จะไม่สามารถดึงวิญญาณกลับมาได้นะ

แต่นั่นแหละครับ...

ผมรู้สึกว่าอาจารย์จงใจทำให้พวกเรารอดมาได้แบบเฉียดฉิวเลยล่ะครับ...

...?

ซึ่บ

ได้สู้กันอย่างจริงจัง...ก็ยิ่งรู้ชัดขึ้นไปอีก

อาจารย์นี่เก่งเกินไปแล้วครับ

ว่าไงนะ คนที่เข้าไปอยู่ในที่ที่ปกติแล้วไปไม่ถึงเนี่ย

!!

นั่น...นั่นคือ—

มีใครจะคิดว่าจะจัดการพวกเราทุกคนไม่สำเร็จได้เหรอ?

มันเป็นไม้ตายที่บอกทุกคนมาตลอดว่ามันเป็นความสามารถของผมนะ...

แค่จากกลิ่นของผม

ก็พอจะอ่านความรู้สึกที่คนคนนั้นกำลังแบกรับได้น่ะครับ

!

แล้วก็...

................

ที่ผมสัมผัสได้จากอาจารย์มันก็เหมือนเดิมเสมอ...

ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่รุนแรง

แต่ว่า วันนี้ก็ได้กลิ่นที่เพิ่งเคยได้กลิ่นเป็นครั้งแรกด้วย

มันคือ...

ความลังเล

“ความกลัว”

แล้วก็...

“ความหวัง”----...

เอ๊ะ~~~? อะ...คือคุณอาจารย์...ลังเลหรือกลัวด้วยเหรอเนี่ย...

อะไร...!?

...คุณได้ยินคำนั้นแล้วนี่นา?

...เอาเป็นว่าถึงตรงนั้นก็แล้วกัน

...คำนั้นน่ะใช่ไหม? นั่นมันคือการปฏิเสธสิ่งที่อาจารย์เคยสอนมาทั้งหมดเลยนะ...

“ความเป็นตัวตนที่สมบูรณ์แบบ” ไม่มีความหมายอะไรเลย

บางที...บางอย่างในตัวอาจารย์อาจจะกำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ก็ได้...

แล้วคำพูดที่อิจิมัทสึพูดตอนอำลากันน่ะ...มันหมายความว่ายังไงกันแน่...

สำหรับอาจารย์แล้ว มันก็คือผม...ไม่สิ

ต้องใช้ 'ผลึกแห่งความตาย' น่ะ

มันคือพวกเรา...

'ความหวัง' น่ะ

เอ๊ะ

มันคือพวกเรา...

ไม่นะ... นั่นมัน หมายความว่าไงกันเล่า~...

ไม่เข้าใจอีกแล้วเหรอ!?

ที่มีพี่ที่ทื่ออย่างแกเนี่ย ผมมันน่าสมเพชจริงๆ เลยนะ!!

ว่าไงนะโว้ย!! ถ้าไม่มีผมล่ะก็คงแย่แน่ๆ เลยล่ะ

อา~ ใจเย็นๆ ก่อน...

คุณอาจารย์คาดหวังอะไรจากพวกเรานะ...

เราอยากจะตอบสนองสิ่งนั้นให้ได้

..................

ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

จากนี้ไปจะทำยังไงดีเล่า...?

สิ่งที่เปลี่ยนคุณอาจารย์ไป มันคืออะไรกัน...เราจะไปสืบหาให้ได้

คำตอบทั้งหมดน่าจะอยู่ที่ตรงนั้นแหละ

สาเหตุ...เหรอ?

ลองคิดดูสิ ก่อนที่คุณอาจารย์จะฟื้นขึ้นมา

มันอยู่ในสถานการณ์แบบไหนกันล่ะ...

อ๊ะ...

...สามปีที่จิตวิญญาณของเซ็นเซย์และคุณอาจารย์ได้หลอมรวมกันน่ะ...

แล้วก็มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นน่ะ!!

เป้าหมาย...ครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่สถาปนาโรงเรียนเลยล่ะ----

วาบิเฮย์ สายลม----...

ไม่ว่าจะใช้มือแบบไหน ก็จะทำให้มันอาเจียนออกมาให้ดูเอง!

การรับมือของผู้ใหญ่

นี่...!! ไอ้หมาตรงนั้น!

??

อะไรเหรอ โฮ่ง!

คุณ... “พอจะอ่านความรู้สึกจากกลิ่นได้” จริงๆ ด้วยเหรอ...

แสดงว่า

ความรู้สึกเนี่ย...อะไรเหรอ?

ชวานซ์นี่ใช้โคโลญจ์แรงตลอดเลย...กลิ่นตัวนี่ไม่รู้เลยสักนิด

..................

ไม่ได้แรงสักหน่อยนะ

มันเป็นเพราะจมูกแกมันไวเกินไปต่างหากล่ะ

อากิระนะ...

ฟู่...