ตอน 48.2: Chapter 48.2

โรงเรียน ชั้นล่างสุด แม่น้ำใต้ดิน

แป๊ก

ปี้~~~...

ปี้~~~...

ฟุ๊ก~~~

ปี้~~~...

ปี้~~~...

ก็...อีก...อีก...

ไม่ไหวแล้วววววว!!

เหนื่อยแล้ววววว!! เดินแบบนี้ไม่ไหววว!!

คาเวอร์!! อย่าทำตัวงอแงแล้วมายืนให้มันได้อยู่สิ!!

ปี้๋ดาย์ปี้๋ดาย์ อุ้มหน่อยยยยย

คู~น... ไม่ยากหรอกน่า

แป๊ก

นี่ฉันลงหลุมแนวตั้งนี้มาเกือบจะเต็มวันแล้วนะ...

อามิเอ็นน่า! แกน่ะ อายุมากกว่าฉันเยอะเลยนะยะ

ไม่คิดเลยว่าใต้สุดของโรงเรียนจะมีที่แบบนี้อยู่อีก...

เอ็นกะฮะบะ ระดับฝีมือ ดูจาก

ถูกสร้างขึ้นเมื่อ 1000ปี ก่อนเก็บเกี่ยว...

โกคิริ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน... เพื่ออะไรกันเนี่ย...?

โรงเรียนตั้งใจเลือกที่ตรงหัวหลุมนี้มาสร้างกันเหรอ—!?

ก็เป็นไปได้แบบนั้น

เหตุผลที่สร้าง... มีแต่ต้องถามเจ้าตัวถึงเท่านั้นแหละ

มืดๆ ชื้นๆ แล้วก็แย่สุดๆ เลยอ่ะ...

ก็...นั่นก็เป็นเรื่องจริงนะ

มีอาจารย์อยู่ที่ตรงนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?

ได้กลิ่นอาจารย์จางๆ เลยล่ะ...

ฮ่า...เจ้าโยมิ...

มีแค่คนเดียวที่อยู่รอข้างบนนี่มันโกงนะ

เขาไปทำใจของคุณวาบิระเจ็บช้ำมา แล้วจะฟื้นตัวได้ไหมเนี่ย...

...

นี่ คุณอิวชิคุจจัง

โอ้

ก็...จริงๆ ด้วย

ที่ว่างในห้อง A...น่าจะหาคนมาแทนนะ

ชิรากิกับอาคากิกับอาโอกิ ตายไป

สายลมหนีออกไป

คุจิโมคุกับโทโคะ คู่พี่น้องคุโรซากะก็ละทิ้งภารกิจไปด้วย...

ดูเหมือนว่าชั้นที่ต่ำกว่าจะกังวลเพราะว่ากำลังพลชั้นยอดของโรงเรียนอย่างห้อง A กำลังลดจำนวนลง...

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้...

...เพื่อที่จะเป็นห้อง A ได้ ต้องถูกอาจารย์ผู้แต่งตั้งมอบเครื่องหมายจากห้อง A ให้

มีแค่สองทางแบบนี้เท่านั้น

การเปลี่ยนกฎโรงเรียนเป็นทางเลือกสุดท้าย

...อืม...

ริสึเกะ!

จนกว่าจะยืนยันเจตจำนงของอาจารย์ได้

!

อยากปกป้องโรงเรียนที่อาจารย์สร้างขึ้นมานี่นา

ตัวฉันนี่ก็เป็นเหมือนคนธรรมดานะ... แต่ในโรงเรียนนี่ก็มีพวกมนุษย์ครึ่งสัตว์ หรือพวกมนุษย์ดัดแปลงเยอะไม่ใช่เหรอ?

พวกนั้นในโลกปกติเนี่ย ก็จะถูกกลัว ถูกแบ่งแยก...

ก็เข้าใจแหละน่า

ใช่มั้ย?

ริสึเกะเขาก็มีที่ให้ตัวกับพวกนั้น มีใจขอบคุณอาจารย์มากนะ

...พูดจาเรื่องไม่เป็นเรื่อง

...

ฮ่าๆ เข้าใจแล้วสิ

สมกับเป็นคุณวานิคุจจังจริงๆ เลยนะ

ไปกันเถอะ

มาหาอาจารย์

...ฟุ๊ก~~~ ถึงบรรยากาศจะดูดีหน่อย แต่

จะไปถึงอย่างปลอดภัยมั้ยนะ~~?

พวกเธอ

ห๊ะ...?

เจ้าคนนี้...ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดแล้วสิ

ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ เจ้าชายสองคนอย่างวาณิกุจิกับโอวโอว...

จะถูกมาคิริ

กลืนกิน

ฮ๊ะ...

แย่แล้ว...

มะคะซาวะ! นกตัวผู้ที่มีชีวิตอยู่คือ!?

ไม่มีแล้ว

อันตราย!!

คาเวอร์!! ตื่น! ไปกันเถอะ!!

ปี้ยะยยยยยยยยย!!

กินวาคะวานิกับไอ้หมาโง่ไปเลยก็ได้!!

อา

อาาาา...

ชิ... ……!!

ทุกคนจับไว้ให้หมด!!

บะค๊า~~!!

แก๊ง~~!?

...!?

เอเอเอเอเอเอเอเอเอ!?

คิ...

อึก

ซึด

... ปวดจัง~...

...「...」

เจ้าบ้า!! ทำอะไรลงไปเนี่ย!!

บิ๊~...

เจ้าบ้า มาคิริ!! เจ้าบ้า มาคิริ!!

...ไม่ชอบน้ำเกลือ...

อาาาา~ แย่สุดๆ เลย...

ไม่เป็นไรนะ?

แล้วก็...ตรงนี้คือ---...

สวนหย่อม

“ที่กำเนิดผลึกแห่งความตาย”... ใช่ไหมนะ?

ให้พูดให้ถูกก็คือ “สถานที่ที่จำลอง ที่กำเนิดผลึกแห่งความตาย” ...อย่างนั้นแหละ

พูดตรงๆ นะ การที่มันอยู่ใต้ดินของโรงเรียนนี่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย...

วิ้ววว

เมื่อมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็คงต้องยอมรับสินะ

...งั้นเหรอ? เป็นอะไรไป?

...

ว่าไงนะ? ใหญ่?

อา...

อ๊ะ...!!

ซะ...

อาจารย์......!!

อาจารย์...?

มิ...

ทุกคน...

ตรงนี้คือ---

สวนลับของฉัน

ความอ่อนแอของฉัน และ

ความเปราะบาง---...

!?

ผู้ที่ได้เห็น---

หนีไปเถอะ!!

ทุกคน

ปล่อยให้มันรอดกลับมาไม่ได้

เป้าหมายต่อไปคือ.....