ตอน 51: Chapter 51

รู้สึกถึงน้ำหนักที่แสนสบาย สัมผัสกับแสงตะวันอันอบอุ่น—

กลิ่นหอมจัง...

ว้าว น่าอร่อยจังเลยครับ/ค่ะ!

ฮ้าาาา~ วันนี้เป็นวันเวรของนางิสินะ

อ๊ะ เฮ้! เริ่มทานได้แล้วนะครับ/คะ

ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า

อาหารที่ลมทำนี่รสชาติอ่อนไปหมดเลยเนอะ ผักก็เยอะอีก...

นิว

นายกินแต่ของทอดนี่แหละเยอะเกินไปแล้วนะ

ขอรับประทานครับ/ค่ะ

ครับ/ค่ะ ขอรับประทานนะ

อิทะคิยามัส

จึ๊ก

ฮะ～...

...อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

อร่อยมากๆ เลยครับ/ค่ะ!

หนู...แม่หนูอยู่ไม่ได้เป็นเวลานาน แล้วคุณย่าก็เป็นคนเข้มงวดมากๆ ด้วย

เลยฝันว่าจะได้กินข้าวด้วยกันแบบสบายๆ แบบนี้ ไม่ใช่ในบ้าน...แต่กับทุกคน

แถมอีกอย่าง...

ของที่

คุณนากิทำให้น่ะ...

มีเยอะ เลยตักเพิ่ม หน่อยสิ

โอ้

อย่าพูดสิ

ฮ้าาา

ว่าแต่ คุณยูริจัง

คะ?

บ้านเกิดของคุณน่ะ... ที่ชื่อว่า 'โซโต' ทำอาชีพอะไร เหรอคะ

หลักๆ ก็เป็นที่ปรึกษาทางการทหารให้บริษัทต่างๆ หรือหน่วยงานของประเทศต่างๆ แล้วก็คุ้มกันบุคคลสำคัญครับ...

หรือรับงานเป็นทหารรับจ้าง หรือทำงานลับต่างๆ ด้วยครับ

หืม... คุณยูริจัง ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาก็มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้

ไม่เป็นไรเหรอคะ คือเรื่องคุณย่าน่ะ?

อ๊ะ ก็... ก็คงอย่างนั้นค่ะ... น่าจะ...

อ๊ะ ไม่หรอกค่ะ! การอยู่ก็ไม่เป็นไรเลยนะ สำหรับหนูกับนางิแล้ว การอยู่ด้วยกันยิ่งสนุกกว่าด้วยซ้ำค่ะ

สาม

...นางิเหรอ?

2

ตื่นแล้ว!

...ที่นี่คือ

รุ่นพี่—

!

ชิ... คุณชิ ไม่ได้นะคะ

......

แตง... นายอีกแล้วเหรอ...?

อีกแล้ว! แอบเก็บไว้ให้หนูอีกแล้ว!

......

นี่... นี่คือ...

นี่มันอะไรกัน...!?

นี่...

นี่นะ......

อธิบายมาให้หมดเลยนะ!!

ลม...ให้ตรวจร่างกายของนายหน่อยนะ

...—

มีสารพิษลึกลับแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย โดยมีกระดูกสันหลังส่วนเอวเป็นศูนย์กลาง...

บาดเจ็บจาก "ผลึกมรณะ"

น่าจะเป็น...

อาการแทรกซ้อน

เป็นสารเพียงชนิดเดียวที่ทำให้ "ความเป็นอมตะ" ของอาจารย์ไร้ผล...

ความสามารถในการฟื้นตัวของนายมันเหนือมนุษย์ แต่ก็ยังไม่ถึงกับเรียกว่า "อมตะ"

ผลกระทบที่สารนั้นก่อให้เกิดยังเป็นสิ่งที่ไม่เคยรู้จักเลย...

ลองคิดดูสิ...ตลอดมา ต่อให้ใช้เจตนาฆ่าเพื่อ "กายภาพบำบัด" มากแค่ไหน แผลที่เอวนั่นก็ไม่เคยหายเลย...

และตอนนี้...แผลนั้นกำลังกัดกินชีวิตของนายไปแล้ว

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ล่ะก็—

แล้วก็เหลืออีก...

ครึ่งปี—...

...จึ๊ก...

ถ้างั้น... ถ้างั้นถ้าเราสืบสวน "ผลึกมรณะ" ได้ก็ดีเลยสิคะ...?

ก็... จริงอย่างที่ว่านะ ถ้าเป็นอย่างนั้น โอกาสก็น่าจะ...

ชิ

นายเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ

!!

......................

นั่นคือจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของอาจารย์

น่าจะเป็นตอนนี้ที่อาจารย์ครอบครองอยู่

การจะไปเอามาได้นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ไม่นะ... ก็เพราะว่า...

เอ๊ะ...? คือว่า...

ถ้างั้นก็...

อีกครึ่งปีก็จะ

พี่ชายจะตายเหรอคะ?

รู้แบบนั้นแล้ว

ก็เลยทำอะไรไม่ได้ เลยเงียบไปอีก...เหรอคะ?

แต่ว่า... สำหรับตัวฉันในตอนนี้แล้ว—

...ขอโทษนะ

คุณชิ กับ ยูริ

การได้ใช้ชีวิตตามปกติให้ได้น่ะ สำคัญที่สุดแล้ว

คุณชิเน่!

ยูริ

...อึก

ขอโทษนะ......

ไปช่วยสักหน่อยได้ไหม...

ครับ......

อ๊ะ! เจอแล้ว!

ยูริจัง... ขอโทษนะ... ตอนนี้ไม่ไหว...

...!

ฉันก็...

จะปล่อยให้มันสงบลงไปสักหน่อยดีไหมนะ...

...อืม...

...อ๊ะ!?

ค...เสียงนี่มัน...

...ตึ!?

เป็นจังหวะที่แย่ที่สุดเลยนี่นา...!!

โฮะะะะะะ

ทำไมต้องตอนนี้ด้วยล่ะ!?

วับปิเนย์...

มาด้วยกันสิ

เป็นตัวประกันด้วยนะ

ต่อจาก "ฉบับเดือนธันวาคม 25 ธันวาคม (พุธ) วารสารฉบับที่ 2" ออกวางจำหน่าย!