ตอนที่ 64

เมื่อเลือกปากกระบอกปืน รถถัง เก้าอี้

เพื่อสัมผัส "ความลับอมตะ" ของไคบะ พวกเราทุกคนจึงมุ่งหน้าไปยังเขตหวงห้ามของเกาะーーー

……

นักเรียน

เฮ้อ～เหนื่อยชะมัด

เหนื่อยจังเลยค่ะ～

นี่ค่ะ ๆ คุณอาจารย์!

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมุติ ตัวละคร กลุ่มบุคคล ชื่อสถานที่ หรือชื่อประเทศที่ปรากฏ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับชื่อจริงแต่อย่างใด

ทางลงเขาตรงนี้ลำบากจังเลยสำหรับเด็ก 3 ขวบเนี่ย～

ลำบากจัง～

ลำบากจริง ๆ เลยนะเนี่ย

……

อย่างนั้นเหรอ……

อ๊ะ คุณไคบะ! ถ้าอย่างนั้นให้ฉันเอง!

ฮึก!

ฟุฟุ

เอาล่ะ……

นับตั้งแต่พิธี "ย้ายราชสมบัติ" ครั้งก่อนก็ผ่านไป 3 ปีแล้วนะ……

คุณไคบะช่วงนี้ไม่ยอมให้กอดเลย

นิวร่าเศร้าจังเลยค่ะ

หนูก็เติบโตขึ้นเยอะแล้วนะ วันนี้จะมาบอก "ความลับอมตะ" ของหนูเอง

ก่อนอื่นเลยนะ……เกาะเซเลโบรที่เราอาศัยอยู่นี่น่ะนะ…

เธอรู้ใช่ไหมว่ามันถูกล้อมรอบด้วยเกาะใหญ่นี่?

110

และบนเกาะแต่ละแห่งก็มีชุมชนตั้งอยู่ และตั้งแต่สมัยโบราณก็มีการรุกรานซึ่งกันและกัน…

สถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างอารักขาซึ่งกันและกันได้ดำเนินมาเป็นเวลาหลายร้อยปี

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนั้น

คุณแม่ของฉันซึ่งเป็นนักเวทย์ผู้ทรงพลัง

ก็ได้ลงมือทำบางอย่างเพื่อให้เกาะเล็ก ๆ แห่งนี้อยู่รอดーーーーーーーーー

นั่นก็คือ…

การร่าย "วิชาการกลับชาติมาเกิดซ้ำในทารกของเกาะนี้" ให้กับลูกสาวอย่างฉัน

เพื่อทำให้เธอเป็นเครื่องสังเวยของเกาะ หรือที่เรียกว่า "ผู้จารึกชีวิต"

ก็เป็นแบบนั้นเองค่ะ・・・

เอ๊ะ ที่ไหนเหรอคะถึงจะออกเรือไปจับปลาได้ มีสัญญาณอะไรบ้างก่อนที่ภัยพิบัติจะมาเยือน……

หนูจำทุกอย่างพวกนั้นได้ และถูกกำหนดให้ทุ่มเทเพื่อชุมชนแห่งนี้

นอกจากนั้นนะ……เกาะแห่งนี้ยังมีแร่เหล็ก

การที่ฉันจะถ่ายทอดความรู้และผลการวิจัยเหล่านั้นไปยังรุ่นต่อไปอย่างแม่นยำ

ทำให้วิธีการถลุงและกลั่นโลหะ

ได้พัฒนาไปถึงขั้นสูง

ตระกูลชิดราของเรา ในฐานะตระกูลที่รับใช้คุณไคบะและตระกูลเลฟนั้น ได้สนับสนุนงานเหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่

……แต่เพื่อเป็นการตอบแทน ตัวฉันจึงออกจากเกาะไปไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าออกไปนอกเขตอาคม หัวใจก็จะหยุดเต้นทันที แล้วกลับไปเกิดใหม่เป็นทารกในเกาะอีกครั้ง……

อายุขัยก็ยาวนานถึง 20 ปี

ขอบคุณนะ

เป็นวิชาที่ทรงพลังซึ่งต้องมีข้อจำกัดที่แข็งแกร่งขนาดนั้น……

ーーเป็นเรื่องบ้าที่ฝืนกฎของธรรมชาติแบบนั้น

สิ่งที่ทำให้มันเป็นไปได้ก็คือーーー...

หินสิ่ว

ความว่างเปล่ากับสิ่งจริง

เอ๊ะ...? นี่มัน...

อืม

ก้อนหินที่เชื่อมโยงความฝันกับความเป็นจริง

มันอยู่ที่ทางเข้าของ "สวนจำลอง" น่ะค่ะ...

หินก้อนนั้นมีผลต่อจิตวิญญาณมนุษย์อย่างมากเลยนะ

ดังนั้นแล้ว ถ้าใช้ให้ถูกวิธี ก็สามารถเสริมความสามารถทางจิตใจได้เหนือระดับเลยล่ะ

คุณไคบะก็ใช้พลังของหินก้อนนี้ตอนที่ตามหาฉันเหมือนกันนะ……

คะ……เคยได้ยินเกี่ยวกับสสารแบบนั้นบ้างไหมคะ……!?

แต่ถ้ามีหินแบบนั้นจริง ๆ ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเราจะสามารถนำอุปกรณ์จากโลกแห่งความเป็นจริงเข้ามาใน "สวนจำลอง" ได้

แต่ทำไมสิ่งแบบนั้นถึงอยู่ใต้ดินของสถาบันล่ะ?

เคยได้ยินเรื่องที่ว่ามันตกลงมาจากท้องฟ้าตั้งแต่สมัยโบราณมาบ้างนะ…

ว่ากันว่าไม่มีใครรู้ความจริงว่าหินก้อนนี้มันคืออะไรกันแน่

แต่ว่านะ……คุณแม่ของฉันมักจะพูดเสมอว่า

ถ้าใช้ผิดวิธี อาจจะทำลายโลกได้

……แต่ว่านะ

เพราะก้อนหินนี่กับคุณแม่เนี่ย ตัวฉันเลยต้องอยู่มาเป็นร้อย ๆ ปีแล้วเนี่ย……

……แม่นี่มันแย่จริง ๆ อยากจะฆ่าให้ตายซะเถอะ

ก็ตายไปนานแล้วนี่นา!!

คนที่สนิทกับฉันน่ะ ทุกคนเลย……

อ๊ะ!

ดันพูดมันออกมาเองซะแล้ว

ฉันน่ะ……เป็นแบบนี้แหละค่ะ

ตราบใดที่ฉันยังเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อเกาะแห่งนี้ ก็เชื่อมาตลอดว่าฉันจะเป็น "คุณไคบะของทุกคน" ได้นะ……

แต่ว่านะ……

สักวันหนึ่ง ความรู้และประสบการณ์ที่ฉันมีเนี่ย ก็อาจจะกลายเป็นสิ่งไร้ค่า……ถึงขั้นที่ไม่ต้องมี "ผู้จารึกชีวิต" แบบฉันแล้ว……

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็……ฉันก็จะー...

……?

................

……ตอนนี้เข้าใจแล้วค่ะ

แต่ตอนนี้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีเลยล่ะ

เพราะว่า......มีเพื่อนเล่นที่ไม่ต้องตายแล้วนี่นา

เนอะ

คุณอาจารย์

....................

ก็ต้องแบบนี้แหละนะ

คุณอาจารย์

ขอบคุณสำหรับเมื่อวันก่อนนะคะ

ชาวเกาะทุกคนขอบคุณคุณค่ะ

บางคนถึงกับพูดว่า "เทพผู้พิทักษ์เกาะมีสององค์แล้ว" เลยล่ะค่ะ...

……นั่นสิ

สงสัยไหมคะ

สิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังแสดงให้คุณไคบะดูน่ะค่ะ

นั่นคือของที่เรียกว่าหนังสือค่ะ

ตัวอักษร...

อุปกรณ์ใหม่ที่เพิ่งถูกนำเข้ามาในเกาะนี้เมื่อไม่นานมานี้...

ว่ากันว่าถ้าใช้สิ่งนั้น จะสามารถส่งผ่านข้อมูลข้ามเวลาและระยะทางได้เลยล่ะ...

ตอนนี้ หัวหน้าหมู่บ้านและเหล่าผู้อาวุโสต่างก็ กำลังพยายามที่จะบันทึกความรู้และประสบการณ์ของคุณไคบะ

ทั้งหมดให้อยู่ในรูปของตัวอักษรค่ะ

แค่...ดูเหมือนว่างานในการฟังและจดบันทึกเรื่องของคุณไคบะจะใช้เวลานานมากเลยล่ะ

จริงด้วยค่ะ...ถ้าทุกคนสามารถเข้าถึงความรู้ของคุณไคบะได้ง่ายขึ้นล่ะก็...

นั่นก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับทุกคนบนเกาะนี้ก็ได้นะคะ...?

เพราะว่ามันมีปริมาณเยอะมากเลยค่ะ...

แต่นะคะ...

ถ้าวันหนึ่ง...งานนั้นเสร็จสมบูรณ์สักวัน

ฉันก็กังวลไม่หายว่าตอนนั้นคุณไคบะจะเป็นยังไงกันนะ

ฉันนี่มันช่าง...แม้แต่เทมุรา ลูกสาวของฉันเองก็จะได้อยู่เคียงข้างคุณไคบะในตอนนั้นหรือเปล่านะ...

นี่คือ... ถึงจะเสียมารยาทไปบ้างนะคะ...

ฉันอยู่ข้างคุณไคบะมาตั้งแต่ตอนที่เกิดเลยค่ะ

ตอนแรกก็เคารพท่านในฐานะ "พี่สาว" ค่ะー

แล้วก็กลายเป็น "เพื่อน" หัวเราะไปด้วยกันค่ะー

ตอนนี้

ฉันกังวลถึงอนาคตของท่านเหมือน "น้องสาว" เลยค่ะー

คุณไคบะน่ะ... ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนที่เห็นนะคะ...

ต้องแบกรับภาระหนัก ความโดดเดี่ยว และความรู้สึกผิดมาหลายร้อยปี

คุณอาจารย์

ฉันเป็นแค่เด็กดี... ที่เป็นคนธรรมดาและจริงจังค่ะ

นี่ไม่ใช่คำขอในฐานะคนของตระกูลชิดราที่รับใช้ตระกูลเรบนะคะ

แต่เป็นคำขอจาก "นิวรา" คนธรรมดาค่ะ...

อื้ออออ...

ได้โปรดนะคะ

ได้โปรดเมื่อถึงวันนั้นแล้ว คุณไคบะ...

ไม่สิ...เด็กคนนั้นนะ...

มีเพียงคุณอาจารย์เท่านั้นที่

สามารถขอร้องได้ค่ะ

คุณแม่คะ!!

สุ... ขอโทษที่ทำตัวเกินงามไปนะคะ...

คุณอาจารย์ก็มีความสุขไปกับ...

คือว่า...

ฉันรู้ค่ะ

ที่ที่คุณช่วยเกาะนี้ไว้

มันไม่ใช่เพื่อชาวเกาะนะคะ

แต่มันเป็นเพราะคุณไคบะอยู่ที่เกาะนี้ต่างหากค่ะ...

แม้ว่าการเป็นอมตะ... การมีร่างกายที่ไม่ตายนั้นจะหมายถึง...

การที่จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างเดียวใช่ไหมคะ...?

ถ้าเป็นคุณกับคุณไคบะล่ะก็...

ค...

"

อืม

ที่เราได้ใช้เวลาร่วมกัน

ในวันเวลาที่ดูเหมือนจะยาวนานนับนิรันดร์

ตามมาติดๆ กับฉบับเดือนมีนาคม (วันจันทร์) ของเล่มถัดไปค่ะ!