ตอนที่ 65

เหล่านักเรียนใน "โรงเรียน" ที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่อาจารย์รักเพียงหนึ่งเดียว

อาาา!

...

ร้องไห้นี่เอง~~~!!!

อะไรเหรอ!?

ชุไบ?

...ก็ไม่แปลกนี่นา

ใบหน้าแบบนี้ของอาจารย์

ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยค่ะ

ว่าแต่ อาจารย์ดูมีความสุขจังเลยนะ แบบจบแบบแฮปปี้สุดๆ เลยเหรอคะ?

น่ารักดีจังเลยนะ～

นี่... ลืมไปแล้วเหรอว่าทำไมอาจารย์ถึงโชว์เรื่องนี้ให้ดู?

... อะไรนะ?

อาจารย์... ความทรงจำนี้เป็นเรื่องราวตั้งแต่ก่อนที่ "ผลึกมรณะ" กับ "นิกาย" จะเกิดขึ้น...

แล้วก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราเข้าใจถึง "ความปรารถนา" ของอาจารย์... ใช่ไหมคะ?

ตอนนี้ยังไม่รู้สึกถึงมันเลยนะคะ...

... ใกล้จะจบแล้วค่ะ

ใกล้จะจบแล้วววว...

คุณไคบะไม่อยู่เหรอคะ～

เอ๊ะ อาจารย์อยู่เหรอคะ～

คนเดียวน่ะเหรอคะ?

อืมม... คุณบอกว่า "อย่าตามมานะ" น่ะค่ะ... ช่วงนี้บ่อยมากเลยค่ะ～

ก็... พอจะนึกออกว่าไปที่ไหนน่ะค่ะ～...

●●●●

256

หึฮึฮึ ของฉัน

ไม่มีใครอยากจะบุกเกาะนี้อีกแล้วค่ะ

ประชากรมันเพิ่มขึ้นเยอะมากเลยค่ะ

ก็เลยไม่ได้ถามว่าไม่ต้องมีคนคุ้มกันแล้วเหรอคะ

โดยเฉพาะหลังจากที่ทำ "งานใหญ่" นั่นเสร็จไป

อามิราเป็นห่วงนะคะ~...

อาจารย์

ไปให้หน่อยสิ...

บอกแล้วไงว่าอย่ามาแถวนี้

อันนี้... ก็เลยคิดว่าคงจะกินนะ...

ชอบไม่ใช่เหรอคะ

อาาาา...

ถึงช่วงนั้นแล้วเหรอ... ขอบคุณนะ

แต่ว่า... ที่นี่ อยากอยู่คนเดียวน่ะ

ไม่เป็นไร

แต่ว่า...

เพราะว่าไม่เป็นไร

เข้าใจแล้ว

...

อันนี้... จะวางไว้ที่นี่นะ

อาจารย์

อา8

11

...

ไม่เป็นไรเหรอคะ?

สวบ

ช่วงนี้ชอบคิดบ่อยๆ เลยค่ะ

เรื่องของคุณหลังจากที่ฉันไม่อยู่แล้ว

เอ๊ะ?

เอ่อ...

ฮะฮะ...

หา?

อาการตื่นตระหนกนั่น

อาาา... เป็นห่วงจริงๆ ด้วยเนอะ~

............

ตั้งแต่ที่อาจารย์มาถึงเกาะนี้

ฉันก็เปลี่ยนร่างกายไปกี่ครั้งแล้วนะ...........

ไม่แก่เลย

แต่ว่า... คุณก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยตั้งแต่ตอนที่มา

ไม่ตายด้วย...

ถึงแม้จะ... จะฆ่าก็ไม่ได้

อาจารย์ คุณน่ะคือตัวตนที่แท้จริง

สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ฉันนี่...

เมื่อเทียบกันแล้ว ก็เป็นเพียงของปลอมที่ไม่สมบูรณ์

ที่พึ่งพาเกาะนี้... ของทุกคนอย่างเต็มที่

ไม่... ไม่สิ ถึงขนาดว่า...

266

คุณก็รู้นี่คะ? ในที่สุดมันก็จบลงแล้ว... ไอ้เรื่องนั้น...

งานการคัดลอก

ความทรงจำเกี่ยวกับเกาะนี้ที่อยู่ในตัวของฉัน

มันได้ถูกเปลี่ยนเป็นตัวอักษรและรวบรวมไว้หมดแล้ว—

บทบาทของฉันในฐานะ "เครื่องสังเวย" ที่กินเวลาหลายร้อยปี

มันจบลงแล้ว

อึ... ไม่เอา...

วะ... ฉัน...

ร่างกายของใครบางคน...

ไม่อยากเป็นสัตว์ประหลาดที่ทำได้แค่ขโมย... ลูกของใครสักคนเลยนะ...!

กับร่างมากมายของฉันที่หลับอยู่ตรงนี้ เดิมทีควรจะมีชีวิตอื่นของตัวเองอยู่ด้วยนะ...

ที่ผ่านมาฉันก็ได้หลีกเลี่ยงมันโดยเชื่อว่ามันเป็น "เพื่อเกาะ"

แต่ว่า... ก็มัน... พอแล้วล่ะ—

ไคบะ พยายามเพื่อเกาะนี้มาตลอดเลยนะ

ดังนั้น... คือว่า... แม้ว่าบทบาทของมันจะจบลงแล้วก็ตาม

ทุกคนก็ยังคงจะรักและห่วงใยคุณอยู่เสมอ... นะ

นี่... เป็นเรื่องที่ฉันยังไม่ได้เล่าให้คุณอาจารย์ฟังเลยนะ...

ตอนที่ยังไม่เคย 'ย้ายร่าง' มาก่อน...

ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่น่ะ

เธอเป็นคนเดียวที่ไม่สนสถานะของฉันแล้วคบกับฉันนะ

สอนวิธีตกปลาให้ฉัน

ปรึกษาเรื่องความรัก... หรืออะไรก็ตาม

แกล้งแล้วโดนดุด้วย

เราอยู่ด้วยกันเสมอ

แล้วเมื่อพวกเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้น

ตอนที่ฉันต้อง 'ย้ายร่าง' เป็นครั้งแรก

ฉันก็—

ฉันได้เกิดใหม่ในฐานะลูกของเธอเสียแล้ว

เธอบอกฉันว่า

“ไม่ใช่ความผิดของไคบา”

แต่ว่า...

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ให้กำเนิดคุณผู้ซึ่งจะเป็นผู้รับอนาคตของเกาะ”... กับคำพูดนั้น

ฉันจะไม่ลืมเลย

แววตาที่เธอแสดงออกมาในชั่วพริบตานั้น...........

หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้ให้กำเนิดลูกอีก

แล้วก็จากไปด้วยอาการป่วย...

ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ได้ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเกาะนี้

เพื่อให้ตัวเองได้เป็น "ความหวังของเกาะ"

และตัดสินใจที่จะสวมบทบาทเป็นตัวเองที่บริสุทธิ์ผุดผ่องต่อหน้าทุกคน...

ฉันแค่มีชีวิตอยู่เฉยๆ แต่ก็ฆ่าใครสักคน

แล้วทำให้พ่อของเขาเสียใจ... และถูกเกลียดชังอยู่ตลอดเวลา

ในหมู่สาวๆ ยังมีข่าวลือว่า "ถ้าเจอไคบะ จะถูกแย่งลูกไป" ด้วยซ้ำไป

ฉัน...

ไม่ใช่แค่ตัวตนที่ถูกปล่อยไว้โดยไม่มีภารกิจอะไรเลยนะ...

...

อ่า... คือว่า... ไม่ต้อง... สนใจหรอกนะ

สู้... สู้ๆ นะ

..................

สำหรับคุณอาจารย์แล้ว

เรื่อง... แบบนั้น...

เรื่องอะไรมันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

เข้าใจได้ไหม... ความกังวลแบบนี้

วะ...

ฉันเองก็

ไม่ได้ตั้งใจจะอยากมาเป็นแบบนี้สักหน่อยนะ

อ๊ะ...

ขอ... ขอโทษ...

ว่าตัวเองเป็นตัวตนแบบไหน

ถึงแม้ว่าคุณกับตัวฉันจะเหมือนกันที่เลือกไม่ได้... ก็เถอะนะ—

...คุณอาจารย์...

วางใจเถอะนะ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ตัวฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณอยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ

เป็นเพราะฉันเองนั่นแหละ

ถ้าฉันไม่ได้ทำหน้าตื่นตระหนกแบบนั้นล่ะก็...

ถ้าฉันมีพลังในการหยั่งรู้ความรู้สึกของคนอื่นได้มากกว่านี้ล่ะก็—

เธอคงได้ไตร่ตรองถึงพลังที่ซ่อนอยู่ใน 'นั่น' แล้วด้วย...

แล้วก็—

การจะฝากความหวังไว้

ก็ไม่เคยมีเลย—

ต่อจากนี้ไป! จะออกฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 26 กุมภาพันธ์ (พฤหัสบดี) ในเล่มถัดไป!