ตอนที่ 68

สิ่งที่ไคบะดึงออกมาได้ มันคือตัวตนที่เลวร้ายที่สุด และค่าตอบแทนของการปล่อยให้หลุดมือไปก็คือーーー

ฟ่า~

ตอนนี้รีบไปเรียกทุกคนที่คฤหาสน์ให้มา

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ~?

อ๊ะ ท่านไคบะ...!?

มาทำอะไรกันในเวลานี้คะ...!?

อามิรา!!

แอบออกมาอีกแล้วสินะ...

นี่เมื่อไหร่จะใจเย็นสักทีนะ—

เรื่องเทศนาไว้ก่อน!! อีกอย่างมันเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ

...เหรอคะ?

ปลุกชาวเกาะให้ตื่นแล้วมารวมกันที่จัตุรัสให้หมด!!

จะได้ไม่เหงาไงคะ...

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือชื่อประเทศที่ปรากฏ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริงทั้งหมด

มีอะไรขึ้นเหรอครับ/คะ?

คึ... ของที่ไม่ดีออกจากศิลาลิ่มนั่น...

อะ... เป็นเพราะฉันเอง...

นั่นแหละที่บอกให้ดื่มเหล้าพอประมาณตั้งนานแล้ว...

ไม่... ไม่ได้เมานะ

...

อามิรา

ขอร้องล่ะ

ท่านไคบะ...

ตีระฆังสิ!

พวกที่พักผ่อนอยู่คนอื่นก็ปลุกให้ตื่นแล้วมารวมกันให้หมดเลย

โรเบีย! ปอนส์!

!

พวกแกวิ่งไปที่หมู่บ้านเลย

พวกข้างหน้าวิ่งไปที่หุบเขา แล้วไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านให้มารวมกันที่จัตุรัสกลางด้วยนะ

...พวกเราก็พอจะรู้ว่าสิ่งที่ท่านไคบะพูดมันจริงไหม

คิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนกัน... เฮ้อ

...ขอบคุณนะ

เอาเป็นว่าเชื่อคุณแล้วนะ รับผิดชอบด้วยสิ〜?

อธิบายให้ดีๆ หน่อยสิคะ

มันไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อเจ้อตอนตื่นนะ!

อ...เข้าใจแล้ว

ค...คือ...คืนนี้ต้องตามหาไอ้หมอนั่นให้เจอ

แล้วก็ต้องล้มมันให้ได้...

นิ-นิ

ไม่เป็นไร

ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเอง

อาจ...อาจารย์...

เดี๋ยวก่อน...รอก่อนนะ

ไอ้หมอนั่นน่ะ...?

จะล้มมันน่ะ...หมายถึงยังไงกันแน่...

ใครเหรอครับ/คะ?

ซวึ้ก!

ใช่ๆ...จะหยุดมันให้ได้แน่

ก็อามิราที่ท่านไคบะหวงมากนี่นา

128

อาจารย์~

แต่ว่า

มันแข็งแกร่งเกินไปจนจับมันไม่ได้เลย...

ถ้าเราสร้างความเสียหายให้มันจนอ่อนแอลงล่ะก็...

อาจจะจับมันได้ก็ได้นะเออ อ่าาาาาาาาา

♡ ♡

เป็ด

เธอน่ะ...

ฮ่าๆ เสียงดังจัง—

แกย์!

โฮป

อาจารย์นนน~

เมื่อกี้คุณเนี่ย ช่าง

ทำได้ดีจริงๆ เลยนะ!

เอ๊ะ...?

ร่างปกติเนี่ยมันเปราะบางจริงๆ เลยนะ~

อาจารย์นนน~

ยิ่งได้เห็นตัวคุณ ก็ยิ่งอยากได้ตัวคุณเข้าไปอีกนะาา

มาชิโระ!

...หืม~?

อ...ฉันผิดเอง

ทั้งหมดเลย

ขอโทษนะ...

ขอโทษ...นะ...

ทำอะไรกับฉันก็ได้นะ...นะ...เพราะว่า...

เพราะงั้นก็ยอมแพ้เรื่องร่างกายของคุณไปเถอะ...

ออกไปจากพวกทุกคนซะ...

กร...กรุณา...นะ...

จะทำ...ค่ะ...

หน้าดีจังเลย—

ท่านไคบะ! อยากเห็นหน้าแบบนี้ของท่านมากๆ เลยนะออออ

อ...

...แต่การลงโทษสำหรับแกน่ะ มันไม่ใช่แค่แค่นี้หรอกนะ

หลังจากที่ช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างของแกไป แล้วให้แกได้ลิ้มรสความสิ้นหวังและความเสียใจที่แท้จริงแล้ว—

ฉันจะยอมปล่อยให้แกหายไป

...........

ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว...สู้...

มาชิโระ...เธอเนี่ย...เป็นอะไรกันแน่—

โอ๊ะ

แย่แล้ว

คุณไคบะครับ/คะ!

ช่วยด้วย!! หยุดอาจารย์ไว้เถอะครับ/คะ!!

เอ๊ะ

คุณไคบะน่ะ...いつもช่วยอามิราเสมอเลยใช่ไหมครับ/คะ

ตอนอายุ 5 ขวบตอนที่ตกจากต้นไม้

ตอนอายุ 8 ขวบตอนที่ถูกฉลามไล่ในทะเลด้วย—

ตั้งแต่เด็กๆ มาตลอด...คุณไคบะจะไม่ทิ้งให้ฉันตายเด็ดขาดแน่...

ใช่ไหมคะ?

ทำไม คุณถึงรู้เรื่องนี้ล่ะครับ/คะ...

อามิรา...

คุณอยู่ตรงนั้นเหรอครับ/คะ!?

อ่า มีอยู่นะ

ในฐานะส่วนหนึ่งของพวกเรา...

ลองทำดูแล้วก็รู้แล้วล่ะ

ว่าเมื่อพวกเราสิงสู่เข้าไปในเปลือกที่เรียกว่าร่างกาย

บุคลิกภาพ ความทรงจำ ความรู้ ประสบการณ์... ทั้งหมดนั่นก็จะถูกสืบทอดไปด้วย... เพราะสมองก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเหมือนกันนี่นา

ด้วยเหตุนั้น พวกเราเลยฉลาดขึ้นในเวลาอันสั้นนี้

ร่างกายนี้ที่พวกเราสิงอยู่—

ใช่แล้ว... เป็นสิ่งที่มีพลังดึงดูดโดยรอบ และยังควบคุมโชคชะตาได้ด้วย—ชูคุเซย์

และยังรู้ด้วยว่าถ้าใช้มัน จะสามารถได้ร่างกายมาอีกมากมาย

ตามสูตรคณิตศาสตร์อย่างง่าย... น่ะสิ

อะไรกันน่ะ

ว่าแต่ว่า จำนวนร่างกายที่สามารถควบคุมได้นั้น ดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของร่างกาย『ซุกุโฮชิ』เลยนะ

เป๊าะ!

โชคดีที่ร่างกาย『อามิรา』นี่ มันได้รับการฝึกฝนมาอย่างยอดเยี่ยม

น่าจะรองรับประชากรของเกาะนี้ได้เลยล่ะ

ว๊ะ!

แม้แต่บาดแผลนั้นก็ยังไม่สั่นคลอน...

やはり ร่างกาย 'ที่สมบูรณ์แบบ' นั่นแหละ ที่คู่ควรกับพวกเรา...!!

ถ้ามีร่างกายนั้น ก็สามารถครอบครองร่างกายทั้งหมดของโลกใบนี้ได้...

อาฮ่าฮ่าฮ่า อยากได้จังเลยยย

ไคบะ มันคือคำสาปที่ทำให้ต้องติดอยู่บนเกาะนี้...!!

ตราบใดที่ยังหมกมุ่นอยู่กับมัน ก็จะไม่มีทางหนีได้หรอก

อาจารย์...!!

ขอถอยออกมาตั้งหลักให้ใจเย็นก่อน

ไว้ตรงชายหาด...ทางบ้านฉันก่อนนะ—

ตรงนั้นทัศนวิสัยดี

...ชายหาดเหรอคะ?

อืม

เมื่อกี้ที่ท่านเข้าไปในร่างกายของมาชิโระแล้วก็รู้

มันก็เหมือนกับ...โรคที่มีเจตจำนงของตัวเองนั่นแหละ

มันจะเพิ่มจำนวนร่างกายของตัวเองโดยการแพร่เชื้อไปยังผู้อื่นผ่านทาง『ซุกุโฮชิ』

? ?

ถ้ามันเข้าไปในร่างกายครั้งหนึ่งแล้ว คนธรรมดาคงไล่ออกไปไม่ได้หรอกนะ...

ร่างกายน่ะ...

ถ้าไม่ทำลายมัน—....

ไม่จริงน่า...

ถ้างั้นพวกคุณทุกคนจะ...

...

ถ้าการ “ขับไล่” มันเป็นเรื่องยาก

ก็คงต้องพยายาม “ชักจูง” ให้มันออกมาเองสินะ

...?

เมื่อกี้... ที่ใต้ศาลเจ้า มันยังไม่ได้แย่งชิงร่างกายของฉันไปได้

หมายความว่า... ความสามารถในการ “แย่งชิงร่างกายนั่น” ก็ ไม่ได้ไร้ขีดจำกัด... มีขีดจำกัดอยู่สินะ คุณคิดว่ามันคืออะไรกันนะ

มันดูเหมือนว่าไอ้ตัวนั้นจะตั้งใจทำให้ฉันอ่อนแอแล้วแย่งชิงร่างกายไป

ตอนนั้นก็ต้องรีบดึงมันออกมาจากร่างของคนบนเกาะ แล้วตั้งสมาธิเต็มที่ไปที่ร่างกายฉัน... ฉันคิดว่าอย่างนั้น

ถึงแม้จะอ่อนแอลงไปบ้าง ร่างกายของฉันก็น่าจะไม่ถูกแย่งไปได้ง่ายๆ หรอก

จะแทงตรงจุดนั้นกลับไป

เป็นการพนันที่เสี่ยงนะ แต่ถ้าเป็นโอกาสที่จะช่วยทุกคนได้ล่ะก็...

ก็มีแค่นั้นแหละ

ไม่จริงน่า... แบบนี้...

ฉัน... ต้องเป็น 'คนสมบูรณ์แบบ' ใช่ไหมคะ?

ถ้าทำล้มเหลวล่ะ—

คุณไคบะบอกไว้ก่อนหน้าแล้วใช่ไหมคะ

ไม่ว่ามาชิโระจะเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน

กับพวก 'ที่ไม่สมบูรณ์แบบ' แบบนั้น...

ก็จะเอาชนะได้ค่ะ

ฮึ่ก

ไคบะอยู่ที่นี่

เอ๊ะ อา... อืม

...ไคบะ?

อา... เอ่อ... คือว่า

บอกว่าที่ไหนเหรอคะ?

ที่นี่เนี่ย

...เอ๊ะ?

ก็... บ้านของฉันนี่เอง... ใช่ไหมคะ...?

มันเป็นยังไงกันแน่...

ท... ชายหาดแห่งนี้ คือสถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรก... น่ะสิ

แล้วก็บ้านของฉัน—เดี๋ยวก่อนนะ... เดิมทีมันก็เป็นของที่เธอให้มา...

ต้นไม้ด้านหลังน่ะ เป็นต้นกล้าที่เราเก็บได้จากทะเลด้วยกัน—

ไม่รู้สิ...

อ...

จำ... ไม่ได้...

『คุซาบิอิชิ』จะเรียกค่าตอบแทนเมื่อดึงของจากอีกฝั่งมายังฝั่งนี้

0

ค่าตอบแทน

จะ... ทำยังไงดีคะ... อาจารย์...

ฉัน... จำเรื่องต่างๆ ได้... แม้แต่ว่ามันคืออะไร...

ก็กำลังจะจำไม่ได้แล้ว—

เหมือนกับว่าคุณเพิ่งจะรู้ว่าได้จ่ายอะไรไปบ้าง เพื่อดึงพวกเรามาที่นี่

ดูเหมือนว่าคุณจะสังเกตออกแล้วสินะ

ใช่แล้ว... 'ความทรงจำ' นั่นเอง

สิ่งเดียวที่ไคบะ เก็บรักษาไว้ตั้งแต่สมัยก่อน คือการที่เขาได้แย่งชิงร่างกายนับผู้อื่นมาครอบครองอย่างต่อเนื่อง

แล้วก็

แก่นสารแห่งการดำรงอยู่ของไคบะ

อีกแค่ประมาณ 1 ชั่วโมงเท่านั้นก็จะสูญเสียทุกอย่างไป—

ถึงขั้นว่าตัวเขาเองเป็นใคร... ก็ยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!

150

อ๊ะ... คุณนี่ ถึงร่างแบบนี้

อ... อะไร... ทำไมถึง...

ฮ่า ๆ ๆ เอาส่วนหนึ่งของเรา มาใช้ร่างกายนี้ สร้างมันขึ้นมานะ

เป็นผลงานที่ดีใช่ไหม?

อ่า ใช่แล้ว

วางใจได้เลย

เพราะว่ามันยังไม่ตายนะ

อ๊ะ...

คุณไนด์น่ะ

ปลาตัวใหญ่เชียว

ต่อจากนี้จะทำอะไร

เรามาทิ้งมันกันนะ

โห ช่วงนี้ฉันนี่

สายตาเสียไปซะหมดเลย ไม่ไหวแล้ว

ฮ่า ๆ ๆ

ของคุณไนบะ

ดีค่ะ ใช่ที่นี่เลยค่ะ

ยูกุริ

พอเถอะ

●●●●

...

ทางนี้สิ!!

!!

...ใช่แล้วล่ะครับ อาจารย์

คุณน่ะโจมตีพวกเราไม่ได้นี่นา

เพราะว่าคุณยังไม่ยอมแพ้ที่จะช่วยชาวเกาะนะ

แต่ว่านั่นก็ไม่ใช่เพื่อคนของเกาะทั้งหมดหรอก

แต่มันเป็น...

ไคบะ

เพื่อแกนั่นแหละ

พวกชาวเกาะนี่ ไม่ใช่แค่สิ่งที่ไคบะ 'อมตะ' จำเป็นต้องมีนะ

แต่ยังเป็นเหมือนครอบครัวของเขาด้วยซ้ำ

ฮ่า ๆ ๆ โคตรจะตลกเลย~!

ก็ต้องคอยปกป้องพวกที่คิดกับไคบะแบบนี้ จนตัวเองยับเยินไปซะหมดเลยนะ～

...คา...

ท่านไคบะขาาาา

สัตว์ประหลาด

อะไรกัน ถึงเป็นเทพผู้พิทักษ์เกาะ! พวกเราจะอยู่กันอย่างสบายใจได้ยังไง ถ้าต้องกลัวว่าคุณจะมาฉุดพวกเราไปตลอดเวลาโว้ยยยยยยยย

นักฆ่า

เกลียดที่สุด

น่าขยะแขยง

น้องสาวของข้าน่ะ ถูกคุณเอาไป! คืนมา! คืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!

ตายซะ! ตายไปเลย!

ตอนนี้มีตัวอักษรแล้วนะ! พวกคุณน่ะ ไม่จำเป็นแล้ว!

คุณรู้ไหมว่าความรู้สึกของแม่ที่โดนพรากลูกไปเนี่ย เป็นยังไง ไอ้เทพเจ้าโรคระบาดนี่!

ได้โปรดเถอะ ขอให้หายไปซะเถอะนะ!

ดูดีจังแต่ก็โคตรน่ารำคาญ

แย่ที่สุด

น่ากลัว

ไปทางโน้นซะ

ของเก่าจากอดีต อย่ามาเกะกะอยู่แบบนี้ น่ารำคาญชะมัด

ไคบะ!! อย่าไปฟังมันสิ มันแค่เน้นแต่ส่วนด้านลบที่อยู่ในตัวทุกคนเท่านั้นแหละ

ลองนึกดูสิว่าสิ่งที่นายทำเพื่อเกาะมาตลอดมันเป็นยังไงบ้าง...

สิ่งที่ฉันทำเพื่อเกาะน่ะเหรอ...

คือว่า

มันคืออะไรนะ...

หืม...? ลืมไปแล้วเหรอ?

ตรงนี้มีตัวประกันเพียบเลยนะ—

หะ... ก่อน...

ก่อน...

...อาจารย์...

เอ่อ...คึ

ริ...คึ เอ่อ...

...สึ...

เอาล่ะ...

ข้าทำแผลให้แล้วนะ จะได้ถูกยึดได้ง่ายตามที่หวัง

ถ้าทำเป็นมึน ๆ แผลก็จะสมานตัว

ถ้าอยากได้ร่างกายของข้าล่ะก็—

ก็ปล่อยร่างกายของคนทั้งเกาะ แล้วมาด้วยพลังทั้งหมดเลย!

มาชิโระ

ฟุฟุฟุ... ต้องอย่างนั้นสิ...

อะ...?

ฉัน...สาปคำสาปชะตาชีวิตของตัวเองมาตลอด

...?

ชีวิตของตัวเองที่ถูกพันธนาการอยู่ในวงล้อที่หนีไม่พ้น

ตัวเองที่ใช้ชีวิตได้แต่แบบที่คนอื่นรู้สึกแปลกแยก...ก็เลยเกลียดมัน

ชิ

ย๊อด

ไคบะ...คุณกำลังทำอะไร

แต่ว่า—

เพราะว่าคุณอยู่

ทำให้รู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ก็ได้

วันที่ได้อยู่กับคุณน่ะ—

ความรู้สึกที่หวงแหนคุณ

ก่อนที่มันจะหายไป—

ครั้งนี้แหละ

จะขอพรให้ถูก

ฉบับหน้าจะหยุดลงนะครับ