ตอนที่ 69

'ความปรารถนา' ที่แท้จริง...!?

ไคบะ

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือชื่อประเทศต่างๆ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริง

ท่ามกลางการสูญเสียทุกสิ่ง ความมุ่งมั่นอันน่าเศร้าที่ไคบะได้ตัดสินใจเพื่อคุณ—

อะไรกันนี่...!?

เปิดใช้งาน 'คูซึชิ' ได้จากระยะไกลขนาดนี้เชียวเหรอ...!

สิ่งที่ฉันควรจะปรารถนา ไม่ใช่แค่การได้ร่างกายที่สมบูรณ์แบบ

สิ่งที่ฉันควรจะปรารถนาจริงๆ คือ—

การปลดปล่อยคุณให้พ้นจากการเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด

อึก...!......

...นี่...อะไรกัน...

ไคบะมันเข้าไปไม่ได้—

...!?

ไคบะ! ไม่ไหวแล้ว!

คุณก็รู้จากเมื่อครู่นี่

การใช้ 'หิน' นั่นมันอันตรายเกินไป...!

ไม่เป็นไร

คราวนี้ต้องไม่เป็นไรแล้วล่ะ

ก็เพราะว่า—

นี่มันของฉัน

เป็น 'ความปรารถนา' จากใจจริงของฉันนี่นา!!

......หา!?

อ๊า โอ้!

กาลเวลาที่นับไม่ถ้วนที่ผ่านมา

พลังงานแห่งความตายจำนวนมหาศาลที่คุณปัดป้องมาตลอด

ขอมอบให้ทั้งหมดของฉันเพื่อ—

ก่อให้เกิดเป็น 'รูปร่าง'!!

อึก

กิ๊ดดดด

ไค...บะ หยุดนะ...!!

ได้โปรด...

...?

ความทรงจำ—

สำหรับฉัน มีแค่นี้เอง

ร่างที่สลับเปลี่ยนทุกๆ 20 ปี—

บาดแผลที่เคยมี ร่องรอยการเติบโตก็จะถูกรีเซ็ตทั้งหมด

……

ถ้ามีสิ่งใดที่จะพิสูจน์ตัวตนของฉันได้ล่ะก็ คงจะเป็น...ความทรงจำ...เพียงแค่ความทรงจำเท่านั้น

ถ้าคุณพรากสิ่งนั้นไปจากฉัน จะเหลืออะไรไว้กันแน่—

คือว่า จริงๆ แล้ว—

ช่วงนี้ ทั้งชื่อของคุณ

และสิ่งที่เราเคยทำร่วมกันตลอดมา

มันจำไม่ได้แล้วน่ะ...

เพราะฉะนั้น ความรู้สึกนี้แหละ...

คือเศษเสี้ยวสุดท้ายที่พิสูจน์ว่าฉันคือตัวฉัน

ในขณะที่ความรู้สึกที่ว่า "จะรักคุณนะ" ยังอยู่...

เรื่องของฉัน

อย่าลืมเลยนะ......

......................

คุณ......

ทำไม...ถึงทำหน้าน้ำตาคลอแบบนั้นล่ะ...

...ทำไมกันนะ

แค่ได้เห็นหน้าของคุณแบบนั้น...ฉันเองก็......

อย่าร้องไห้เลยนะ......

อื.........

ไคบะ... ไม่คิดเลยว่าจะใช้ 'หินตอกลิ่ม' อีกครั้ง...

ต้องแลกด้วยทุกสิ่งเลยสินะ...

หึ... หมายความว่าไม่มีการเกิดใหม่แล้วสินะ...

เหลือแค่คนเดียวที่ "หนีรอด" ไปได้สินะ

ชิ!

อยากจะสนุกกับมันอีกหน่อยนะนนนนน

. ไคบะ! ไม่ไหวแล้ว!

...!!

อาจารย์คะ~~!

ไม่ว่าชาวเกาะจะเป็นยังไงก็ตาม!?

......ฮ่า

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ฮะบัว

อุ้ก!

ใช้สิ

...ทำอะไรลงไปเนี่ย

ถึงกับคลั่งจนจะลบทั้งเกาะทิ้งเลยเหรอเนี่ย

แต่นะ... พลังงี่เง่าแบบไหนก็ไปไม่ถึง "อีกฟากฝั่งของรู"

เราไม่สามารถโค่นล้มแกได้อีกแล้ว

ถ้าใช้สิ่งนั้น... จะสามารถทิ้ง "ความเป็นอมตะ" ได้นะ

ใช้มันสิ

แต่นะ

ตอนที่แกใช้สิ่งนั้น—

เมื่อ 'ไม่สมบูรณ์' นั้นแปรสภาพ จน 'สมบูรณ์' สั่นคลอน—

คราวนี้แหละ

พวกเราจะได้รับร่างนั้นมา

พวกเราเฝ้ามองแกอยู่เสมอเลยนะ...

ฮ่าๆๆๆ

อาจารย์

ฮ่าๆๆๆๆ

ฮ่าๆๆๆๆ

ปี 1881

จบ

────หลังจากนั้น 2000 ปี

มาชิโระก็หลอมรวมเข้ากับสังคมมนุษย์

นี่คือเหตุผลที่ 'ผลึกแห่งความตาย' และ 'ลัทธิ' ได้ถือกำเนิดขึ้น...

พร้อมกับรวบรวมร่างกายที่แข็งแกร่งกว่า

ตอนนี้ก็ยังคงเล็งเป้ามาที่ร่างกายของฉันอยู่เลยนะ—

ทุกคนที่ร่วมทางกันให้ ขอบคุณมากนะ

แบบนี้แล้ว... 'ความปรารถนา' ของฉันมันคืออะไรกันแน่...

ได้ทำให้ทุกคนเข้าใจแล้ว

ใช่เลย---

ฉันรู้สึกว่าฉัน

ตลอดเลยยยยยยยย....

ของขวัญอันเป็น "ความตาย" ที่ไคบะทิ้งไว้ให้พร้อมกับทุกสิ่ง—

อยากจะใช้ 'ผลึกแห่งความตาย'

อึ... แล้วก็—

อยากจะหลุดพ้นจากสถานที่ที่ไม่มีวันสิ้นสุดแห่งนี้—

......ฉันเองก็ไม่ได้ไม่ทำอะไรตลอด 2000 ปีมานี้หรอกนะ

มาชิโระ เพื่อโค่นล้ม มาชิโระ ก็พยายามจะ ทำลาย 'ลัทธิ' มานับครั้งไม่ถ้วนเลย

แต่ว่า "ความสามารถในการแย่งชิงร่างกาย" และ "ความสามารถในการเจาะรูในมิติ" ของมันนั้น ไม่สามารถเอาชนะได้ด้วยพลังแบบธรรมดา...

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถไปถึงตัวจริงของมาชิโระได้เลย...

แล้ว

สิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาก็คือ......

...!

4

สถาบัน......

งั้นเหรอ... ถ้าหากว่าไม่อนุญาตให้สละ 'ความสมบูรณ์' ล่ะก็

ก็เลยสร้าง 'สถาบันการศึกษา' ขึ้นมา

แล้วก็ออกตามหาว่ามีสิ่งมีชีวิตแบบเดียวกับฉันอีกไหม

อืม...? อ๊ะ... งั้นเหรอ...

แบบเดียวกัน... อ่า~~ ใช่แล้วๆ

อ่า มีอยู่สินะ~~ มีอยู่จริงๆด้วยนะ~~ ประมาณ 1 คนเลยล่ะ~~

ไม่สิ... มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา...??

ไม่รู้เลยว่าอาจารย์มีเหตุผลแบบนั้นด้วย

...ก็... ถึงจะรู้ก็เถอะ

คำตอบก็ไม่เปลี่ยนแปลงหรอกนะ

……

เมื่อ 3 ปีก่อน ที่ฉันแพ้คุณอุริ

ฉันก็สามารถนึกถึงความรู้สึกที่เกือบจะหลงลืมไปได้

ความทรงจำที่เคยเห็นแวบๆ ตอนที่จิตวิญญาณได้ผสานเข้ากับเขา

ฉันรู้สึกได้ราวกับว่าทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องของตัวเอง...

ด้วยเหตุนั้นเองที่ฉันจึงเข้าใจอีกครั้ง

มนุษย์น่ะ ถึงจะ 'ไม่สมบูรณ์' ก็ตาม จึงได้คอยเกื้อกูลและโหยหาซึ่งกันและกัน...

สายใยนั้นมันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีสิ่งนั้นอยู่เท่านั้นล่ะ—

ฉันก็ได้นึกถึงความปรารถนาต่อสิ่งนั้นขึ้นมา

'ผลึกแห่งความตาย' ก็ยังมีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจอีกเยอะเลยนะ... แต่ว่า

จบ

ดูเหมือนว่า หลังจากที่ใช้ไปแล้ว จะใช้เวลาประมาณครึ่งปีกว่าที่มันจะถูกดูดซึมเข้าไปในร่างกายของฉันจนสมบูรณ์

ในระหว่างนั้น ร่างกายก็จะค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่สภาวะที่รอความตาย "นะ

ปิ...? คุณไปหาเรื่องพวกนี้มาได้ยังไงน่ะ?

อืม? อ่า...

เอ่อ... ก่อนอื่นนะ คือการตัดนิ้วออกไปทีละนิ้ว แล้วก็เอาไปตรงนั้น—

ปิเอ๊ย... อ่า... เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ

ถ้ามาชิโระมาโจมตี

ในช่วงครึ่งปีนั้น...

อิ... ถึงจะรู้ว่าการพูดเรื่องแบบนี้ตอนนี้มันหน้าไม่อายตัวเองอยู่แล้ว

แต่ถ้าพวกเธอยังคิดว่าอยากให้ฉันกลับไปที่ 'สถาบัน' ล่ะก็ ฉันจะทำตามที่พูด

ดังนั้น—

ช่วยปกป้องฉันจากมาชิโระหน่อยได้ไหม

ขะ... ขอร้องล่ะ....

การจะช่วงชิงอิสรภาพของผู้ที่มีร่างกายหรือจิตใจที่แข็งแกร่ง

น่ะ แม้แต่มาชิโระก็ยังทำได้ยาก

พูดง่ายๆ ก็คือ...

คนที่สามารถขอร้องเรื่องแบบนี้ได้ ก็มีแค่พวกคุณเท่านั้น...

อึ นี่

เรื่องแบบนั้นน่ะ

แน่นอนอยู่แล้วล่ะ!

ฉัน... ไม่เคยลืมวันที่ได้เจออาจารย์... วันที่ได้รับที่อยู่ของตัวเองเลย... พวกคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นี่ก็นะ... น่าจะเหมือนกันหมด

ออกไปซะ

ดังนั้น คราวนี้ล่ะ

พวกเราจะเป็นที่พักพิงให้คุณอาจารย์เอง

ในที่สุดก็ได้ฟังความรู้สึกที่แท้จริงของอาจารย์

ที่อาจารย์ไว้ใจพวกเรา... ฉันดีใจจังเลย

ว่าแต่

อาจารย์ครับ

โอเค

แน่นอนอยู่แล้ว

ครับ

การเชิญชวน

คนที่ไม่ให้ความร่วมมือ ฉันจะฆ่าเอง

ด้วยความยินดีครับ

อาจารย์

ตรงนั้น

ต๊อซ

ถ้าจะกลับไปที่ 'สถาบัน' ล่ะก็

นี่... จำเป็นนี่นา?

...อืม

ใช่แล้วล่ะ

คึ้ก

นี่... ถ้ามองดีๆ ฉันก็ดูเหมือนเด็กใช่ไหมคะ...?

จะทำยังไงดี ถึงจะดูเหมือนอาจารย์ได้ล่ะ ก็เลยคิดว่า

ที่ 'สถาบัน' ก็ทำอันนี้อยู่...

...

ว่าจะได้ทำอีกวันสินะ

การสอนความตาย

'การสอนความตาย' นั้นหมายถึง

'ผู้ที่สอนความตาย' ไม่ใช่แค่แบบนั้นนะ

'ผู้ที่ได้เรียนรู้ความตาย' อย่างงั้นเอง

ศัตรูคู่อาฆาตนั้น แอบมองหาจังหวะ และจับตาจ้อง

ตามติดกันมาในฉบับหน้า เดือนกันยายน (วันศุกร์) วางจำหน่าย!