ตอนที่ 70

ทุกคนที่ได้ฟังเรื่องราวอันน่าสะเทือนใจในอดีตของอาจารย์ ต่างก็ตั้งปณิธานใหม่และเริ่มต้นการเดินทางกลับจาก "สวนจำลอง"—

ปี่...

ปี่...

นี่นะ...เดี๋ยวก่อนสิ!!

ทำไมถึงไม่มีแรงแบบนี้ล่ะเนี่ย?

ขาเทียมนั่นมันโค้กแพ็กต์นะ แต่เรื่องความอึดนี่มีปัญหาจริงๆ

ก็เพราะตัวสั้น เลยเดินไม่เก่งไง

อืม...อะ!

ไม่ใช่เรื่องความอึดหรอก มันคือความมุ่งมั่นนี่แหละ

มันเหนื่อยแล้วนะ!!

เจ้าตัวละครที่ทำตัวหวานแหววอย่างเธอน่ะ

ปีกี๊ยยยย ได้ยินหมดเลยนะโววววววว!!

นี่มันบันไดทางออกเดียวจาก 'สวนจำลอง' จะให้ทำยังไงได้ล่ะ

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ตัวละคร องค์กร ชื่อสถานที่ ชื่อประเทศต่างๆ ที่ปรากฏ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริง

เดินสิ เดิน!!

นางิโดนนาโอมิกอดอยู่นะ!!

...ขอโทษนะ

เรื่องอะไรเหรอ?

...พิ๊?

อีกนิดเดียวเองนะ

...สู้ๆ นะ

อ๊ะ... สงสัยฉันก็จะเหนื่อยเหมือนกันล่ะมั้ง...

ช้า ช้า อีกแล้ว ช้ามากเลยนะ

นี่นา~ ตรงทางเดินข้างหน้ามันแคบลงไม่ใช่เหรอ?

โงกโวย...

ห๊ะ? อะไรนะ...

ฉันคำนวณมาตลอดนะ เทียบกับบริเวณ 'สวนขวดแก้ว' แล้ว มันหดเล็กลงไปประมาณ 15% การหดตัวยังคงดำเนินต่อไปนะ

โครม

เอ๊ะ?

ห๊ะ!? จริงดิ!?

ดะ... เพราะงั้นแหละ!! รีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!

อืมม

ครั้งที่แล้วตอนที่พาพวกเจ้ากลับมาทั้งหมด พวกเจ้าก็สลบไปหมด เลยสบายดีนะ...

ทางเดินนี้ไม่ใช่สถานที่ใน 'สวนจำลอง' และไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริง...

ถึงจะเป็นนักเวทย์ระดับสูงสุด ถ้ามีสิ่งแปลกปลอมค้างอยู่เป็นเวลานาน ก็อาจจะกลับไปไม่ได้นะ

นั่นแหละ ทำไมถึงไปทำเรื่องสำคัญแบบนั้นล่ะ...

วามิไม่เป็นไรนี่นา

หา...

วิ่งเลยยย!!

เดี๋ยวก่อน...

แร้วตัวใหญ่มาก!! เกะกะสุดๆ!! ตายไปซะ!!

เจ็บโว้ยยย!?

มากิริ! อย่าใช้จังหวะนี้แอบมากินนะ!!

นั่นแหละ

สถาบัน เขตชั้นต่ำสุดของสถาบัน

กร้ววว!?

...กลับ...มาได้...หรือเปล่านะ...?

น่าจะ...นะ...

เอ๊ะ...? แต่นี่มัน 'หินตอก' นี่นา...?

ไม่ต้องกังวลนะ

กลับมาถึงเรียบร้อยแล้วนะ

มันไม่เหมือนตอนที่เข้าไปเลยนะ? ทั้งรูที่ลงไปข้างล่างก็หายไปด้วย...

ที่นี่คือเขตแดนจาก 'หินตอก' ที่เพื่อนเก่ากับฉันสร้างไว้ตอนก่อตั้งโรงเรียน...

ถ้ามันดูแตกต่างไปจากตอนที่เข้าไปใน 'สวนจำลอง' ล่ะก็

ก็คงเป็นเพราะว่า 'หิน' มันตอบสนองต่อความรู้สึกที่ว่า "อยากเจอฉัน" ของพวกเธอสินะ...

ถึงแม้ร่างกายจะกลับเป็นเหมือนเดิม แต่ความเสียหายที่ได้รับจากอีกฝั่ง มันยังคงติดอยู่ที่จิตใจและวิญญาณนะ

อ๊ะ สัญญาณมาแล้ว

ตอนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน

..................

คุณอาจารย์ เอ่อ... 'ผลึกแห่งความตาย' เนี่ย จะเป็นเมื่อไหร่ครับ...

อืม...

ภายในไม่กี่สัปดาห์

...น่าจะ

ไม่นานแล้วล่ะมั้ง...

...?

จะให้พูดกับเจ้าคนนั้นยังไงดีล่ะ...

ห๊ะ?

นั่นอะไรน่ะ

① 'ผลึกแห่งความตาย' ที่สามารถลบล้างความเป็นอมตะของคุณอาจารย์ได้น่ะ

มันเป็นของที่ระลึกเหมือนของของคนคนหนึ่งที่คุณอาจารย์เคยชอบเมื่อนานมาแล้ว... อืมม... 'ไคบะ' อะไรสักอย่าง

ความจริงแล้ว คุณอาจารย์อยากจะใช้มันมาตลอดเลยนะ

แต่ว่านะ...

เอ่อ... สรุปก็คือ

ครึ่งปี ประมาณครึ่งปี

② หลังจากที่ใช้มันแล้ว จนกระทั่งไม่เป็นอมตะอีกต่อไป จะใช้เวลา "ครึ่งปี"

ตาย DEATH

ในช่วงเวลานั้น ก็จะมี "ผลข้างเคียงที่ร่างกายอ่อนแอลง"

③ในช่วงครึ่งปีนั้น มอนสเตอร์ 'มาชิโร' ที่เกิดจาก 'ไคบา' เหมือนกัน ก็ต้องการ 'ร่างกายที่สมบูรณ์แบบ' ของคุณอาจารย์

และก็...อยากให้ช่วยปกป้องคุณอาจารย์จากองค์กร 'ลัทธิ' ที่มันสร้างขึ้นมาด้วย...

ถูกต้อง

อ้อ ใช่ๆ ประมาณนั้นแหละ

10,000

ประมาณนี้พอถูกไหม?

ถึงจะเป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ...

ก็...เป็นคุณอาจารย์นี่นา คงเป็นเรื่องจริงแน่ๆ

กว่านั้นอีกนะ...

นั่น... ไม่ได้ว่าจะช่วยเหรอ?

เหตุผลที่เรามาที่สถาบัน

ย่ะ

ลืมไปแล้วเหรอ?

นี่?

คาเซะ... บาดแผลที่กระดูกสันหลังของเธอจาก 'ผลึกแห่งความตาย'...

ก็เพราะอย่างนั้นเองนี่นา ถึงจะเกือบตาย

สิ่งที่พวกเราควรทำ คือการสืบค้น 'ผลึกแห่งความตาย'

ถ้าคุณอาจารย์ถูกช่วงชิงร่างกายไป โลกจะถึงจุดจบ... งั้นเหรอ?

ไม่ใช่การ "ปกป้องคุณอาจารย์" ซะหน่อย

จะไปรู้ด้วยเหรอ

598

หา...ฉันกับคุณอาจารย์...

สิ่งที่เกิดขึ้นกับโรงเรียนที่คุณอาจารย์สร้างขึ้นมานี้

ไม่ได้ลืมหรอกนะ

พวกคุณก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ...!?

นั่นมัน...

ชิซึกะ...

นี่มันมีเหตุผลอยู่นะ...

เดี๋ยวก่อน

คาวะคุจัง

สำหรับคุณชิซึกะ

ฉันจะอธิบายให้เอง

เซ... คุณ...

อึ... เอ่อ... แล้วก็...

ชิซุ... คุณ...?

นี่มัน...

ไม่ได้เจอกันนาน

ไม่เป็นไร

...เลยนะ...

อ่า... ครับ...

จิ...

...เหรอ...?

อะ

ไรครับ...

ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าคุณก็เป็นแค่เด็กธรรมดา... หรือไม่ก็ต่ำกว่ามาตรฐานธรรมดาเท่านั้นแหละนะ

ฉะ...เช่นนั้นเหรอคะ...

ถ้ามองจากมุมของ "พี่ชาย" น่ะ

"น้องสาว" นี่มันน่ารักจริงๆ เลยสินะ...

!?

ย...เยี่ยมเลยค่ะ...

อืมม... สรุปก็คือ

โอ๊ย ปวด...

นี่นะ... นากิคุง... ...

ถึงจะไม่รู้ว่าจะเชื่อไหมนะ

ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพวกคุณ

...!

602

นี่นะ...

ถึงจะสืบค้น 'ผลึกแห่งความตาย' ร่างกายของอูรุคุงก็ไม่หายหรอกนะ

...ห๊ะ...?

น... เอ๊ะ...?

ก็เพราะว่า มัน ไม่ใช่ สสารของโลกนี้

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ สารพิษที่มาจาก 'ผลึกแห่งความตาย' ก็จะกระจายไปทั่วร่างกาย... และน่าจะภายในไม่กี่เดือน

ก็ไม่สามารถลบล้างผลของมันได้ แม้ว่ามันจะเป็นของโลกนี้ก็ตาม

ตาย

หะ...?

นี่มันอะไรกัน...

มันอะไรกันเนี่ยะ...

เพื่ออะไรกัน...

เพราะใครกันเนี่ยะ!

นั่!

เอ๊ะ

เป็นเพราะคุณ...!

นากิเนี่ย~

เป็นเพราะคุณ ฉันเลย...

อ... เฮ้ คุณชิซึกะ! ใจเย็นๆ หน่อยสิ

อย่ามายุ่งสิวะ เจ้าปลาหมึก!

แกก็ลำบากไม่แพ้ใครนะเว้ย!

แกสูญเสียอะไรไปกันแน่!?

อะไร...!?

อย่ามาทำตัวเป็นผู้ใหญ่หน่อยเลยนะ!!

ทำไม... ทำไมคุณอาจารย์ถึงได้สมหวังในสิ่งที่ปรารถนา

คาวะถึงต้องตายด้วยล่ะ?

ไม่รู้อะ...!

รับผิดชอบสิ!

รับผิดชอบและช่วยพี่ชายด้วยนะ!!

ไอ้บ้าเอ๊ย!!

...มันก็จริงนะว่าการใช้ 'ผลึกแห่งความตาย' คือความปรารถนามานานของฉัน...

แต่นั่นมันก็ในขณะเดียวกัน...

ก็เป็นเรื่องที่ช่วยช่วยชีวิตนากิคุงได้ด้วยนะ

...!?

กำจัดสารพิษของ 'ผลึกแห่งความตาย'...

สำหรับเรื่องนั้นน่ะ

คงหนีไม่พ้นการกำจัด 'ผลึกแห่งความตาย' เอง

โดยการที่ฉันใช้ 'ผลึกแห่งความตาย'

และดูดซึมมันเข้าไปในร่างกายอย่างสมบูรณ์...

นั่นคือวิธีเดียวในการกำจัด 'ผลึกแห่งความตาย' น่ะ

608

... แน่นอนว่าสำหรับพวกเธอที่เป็นคนของโรงเรียนแล้ว

ฉันก็ไม่ได้ขอให้ช่วยปกป้องฉันหรอกนะ... พูดไม่ออกเลย

แล้วก็ไม่ได้ตามตอแยอีกแล้วด้วย

เมื่อไหร่ที่อยากกลับมาก็กลับมาได้เลย

สัญญาเลย

งั้น...

น... ทำไมล่ะ?

ทำไมนายถึงตั้งใจมาพูดเรื่องนั้นล่ะครับ?

3 ปีก่อน ฉันแพ้ให้นากิคุง

แต่พอได้แชร์จิตวิญญาณกับเขาและค่อยๆ รู้เรื่องความทรงจำของเขา ก็ได้รู้ตัวขึ้นมา

ฉันน่ะ...

คุณวาบิเฮย์ชิ

แพ้ให้นายนะ

...

ที่ฉันรู้สึกอยากจะลองใช้ 'ผลึกแห่งความตาย' อีกครั้งน่ะ

หา?

เป็นเพราะคุณเลย

...ก็เพราะอย่างนั้นไง

เข้าใจแล้ว...

แทนที่จะเป็นอย่างนั้น ฉันก็จะอยู่ต่อในโรงเรียน

ก็... น่าจะดีนะ?

ดีจัง

อยู่ใกล้ๆ ถึงจะปลอดภัยกว่าอีกนะ

... ว่าแต่ คุณชิซึกะ

เมื่อกี้พูดเกินไปหน่อยนะ

ไปขอโทษนายนาโอซึกะซะ

อะ... ?

ก็คือ... แต่ว่าน่ะ

อึ...

... ขอโทษนะ

อืม... อ้อ... ไม่เป็นไร

ฮ่าๆ... ว่าแต่ แกก็ยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะ

ถ้าแกมีไส้ถึงแบบนี้ งั้นฉันอาจจะผิดอะไรไปรึเปล่านะ...

... โนจิสุเมะ

พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม

ไม่สิ...

เอ๊ะ

ทำไมนายถึงถามขึ้นมาทันทีล่ะ...

...?

เราสู้ไปด้วยกันในฐานะรถเข็น

คู่หู... ใช่ไหม

ก็... มันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันนี่นะ...?

อื้อ...

เป็นคำขอของคู่หูคนนั้น

โนจิคุโระ

แกกลับไปซะ

ติดตามในฉบับที่ 10 เดือนหน้า (พุธ)!