ตอน 16: Chapter 16

ว้าว คุณทาคามิตสึจัง!

นี่มันคุณจริงๆ เหรอเนี่ย!?

แต่ทำไมถึงอยู่ในร่างอสูรล่ะ...?

เทพธิดาผู้ศรัทธา เซโร เปิดโลก เหมือนเกม ด้วยเทพธิดาผู้ไม่ศรัทธา เริ่มต้นการพิชิตต่างโลก

ว วากะ ตอนที่ 16

ทาคามิตสึ "ทาคามิตสึ มาโคโตะ จะได้พบกันอีกครั้ง"

มังงะ: ชิโรอิ ฮาคุโตะ

ต้นฉบับ: โอซากิ ไอรุ แนวคิดตัวละคร: Tam-U

ดีใจที่ได้เจอคุณนะ คุณทาคามิตสึ!

ฮึก! นี่มันนางงูอะไรเนี่ย! ออกไปนะ!

ชัวะ

มาโคโตะ! ฝากไว้กับฉันนะ!

ฉันจะเป่ามันกระเด็นไปเลยเอง!

ลูซี่ ไม่เป็นไรนะ!

แล้วไอ้สิ่งนั้นน่ะ ฉันก็จะติดไฟไปด้วยนะ!

หยุดเถอะ!

ซ่าซัง ก็เป็นคนจากต่างโลกเหมือนกับฉันเลยนะ!

ดูเผินๆ ก็ไม่ใช่สัตว์ประหลาดเลยนี่นา!

อันนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ...!

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สถานการณ์แบบนี้มันจะให้ใจเย็นแล้วคุยกันได้ยังไงล่ะ

อย่างน้อยตอนนี้ก็ต้องให้ความสำคัญกับการหนีไปก่อน... !

นี่ซ่าซัง มีที่ซ่อนแถวนี้ไหม?

อยากจะอพยพไปที่ที่ไม่มีสัตว์ประหลาด!

ถ้าอย่างนั้นก็—

ทางนี้! มันอยู่ตรงหลังน้ำตกน่ะ!

เข้าใจแล้ว! ไปหลบตรงนั้นกัน

ลูซี่ ช่วยเตะเจ้าอสูรตรงนั้นให้กระจัดกระจายหน่อย!

แล้วก็ใช้ 'กระแสน้ำ' หลบเข้าไปเลย!

4,

ーーーทำได้ไหมนะ?

～～～

เข้าใจแล้วล่ะ จะเชื่อคุณมากอตะนะ!

|

ปุ๊ว...

ไหวแล้วล่ะ!

ไฟร์โพล!

เวทมนตร์น้ำ - สายน้ำ!

เอาล่ะ...! จะตรงไปจนถึงด้านหลังน้ำเลยล่ะ!

ฮ้า... เหนื่อยจังเลย

นี่มันยังเกาะอยู่เลยเหรอเนี่ย

สวึ่บ

คุณทาคามิตสึจัง...

เอ่อ... คุณเป็นคุณจริงๆ ใช่ไหมคะ?

ทำไมเป็นรูปคำถามล่ะ?

ก็เพราะว่าร่างเป็นอสูรนี่นา...

อ๋อ เข้าใจแล้ว โง่เอ๊ย 'เวทมนตร์แปลงร่างมนุษย์'

โอ้ นางงูค่อยๆ กลายเป็นร่างมนุษย์...

อึ้ก

จ้า!

1

คุณใส่เสื้อผ้าหน่อยสิ!

ขา...

อ๊ะโง่

ซ่าซัง ทางนี้ก็ใช้สิ

ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมนะ

ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะ ซ่าซัง

นี่มาโคโตะ ไม่ใช่ศัตรูจริงๆ ใช่ไหมนะ?

ในความเป็นจริง คุณก็บอกทางหนีให้เรานี่นา

ก็จริงนะ...

ลูซี่ คนนี้คือคุณซาซากิ อายะ

...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณลูซี่

ซ่าซัง คนนี้คือลูซี่ เพื่อนร่วมทีมนะ

...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อายะ

เอ่อ คือว่า ระยะมันใกล้ไปหน่อยไหม?

ก็เป็นการพบกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปนานแล้ว ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ

...คุณเป็นแฟนของคุณทาคามิตสึเหรอคะ?

ชิ ไม่ใช่สิ!

ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาใช่ไหมล่ะ?

บอสโซ

อย่างนั้นเหรอ ไม่ใช่เธอสินะ...

ว่าแต่ ซ่าซัง อยู่ตรงนั้นทำไมล่ะ? แถมยังเป็นนางงูอีก... ?

ใช่ๆ ถามสิ คุณทาคามิตสึ!

ในพายุที่หลงทางนั่น

ให้ตายสิ

สติของฉันก็ค่อยๆ เลือนหายไป...

ตื่นขึ้นมาก็อยู่ในความมืด

นี่มันอะไรกัน... มองไม่เห็นอะไรเลย...

จิกๆ

ในบรรดาน้องๆ แล้ว เธอนี่แหละที่ตื่นเร็วที่สุดนะ ลูกรักของฉัน

กุ๊กกุ๊ก

โรงพยาบาลห้องไอซียูอะไรสักอย่างเหรอ...?

มีอะไรผิดปกติ...! ต้องรีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด...!

ดา

ลูกของฉันเหรอ...? หมายถึงฉันเหรอ?

ฮึก...!

ดูเหมือนว่าพี่น้องของคุณจะตื่นขึ้นมาแล้วนะ

หา...?

ไม่จริงน่า...! ฉันกลายเป็นอสูรกายงูไปแล้วเหรอ!?

สักพักต่อมา ฉันก็รู้ว่าตัวเองกลายเป็น 'เผ่าเลมีย' แล้ว

และตอนนี้ฉันก็มีน้องสาวเยอะแยะเลย

เพราะในโลกเดิมฉันมีน้องชายอยู่ 4 คน เลยรู้สึกแปลกใหม่ดี

ทุกคนคงจะสบายดีสินะ

ถึงจะชินกับการใช้ชีวิตที่รายล้อมไปด้วยงูแล้ว แต่สิ่งที่น่าปวดหัวก็คือเรื่องอาหาร

นี่ๆ เจ้ากบตัวนี้อร่อยนะ~

ฉันชอบแมลงมากกว่านะ

นั่นไม่กินเหรอ?

ฉันจะกินผลไม้แทนนะ...

เอ๊ะ? พี่ๆ กำลังขนอะไรมาเหรอ?

โมเอะ

คุณแม่ใหญ่ คุณย่าคะ ของดีอยู่ในมือแล้วค่ะ

โซโม

เก็...! เป็นไปไม่ได้...

มีชีวิตชีวานะ

ฮยา... มนุษย์ มนุษย์... กิน...

แอบออกจากรังไปหนีเข้าเมืองมนุษย์ดีกว่า!

คิดแบบนั้นอยู่นะ แต่ด้วยร่างแบบนี้ การอยู่ร่วมกันมันสิ้นหวังจริงๆ...

ฮ่าาา...

ก็เป็นอสูรจริงๆ ด้วยสินะ...

ไม่มีแรงเลย เป็นอะไรไปเหรอ?

ท่านพี่ใหญ่! เมื่อไหร่ล่ะ!

หืมมม... จริงด้วยสิ ถึงเวลาที่ต้องหาอาหารกินเองแล้วสินะ

เอ่อ... ใช่ค่ะ หนูเองก็อยากออกไปข้างนอกเหมือนกันค่ะ!

เอาล่ะ! พรุ่งนี้ให้เป็นวันแรกที่พวกคุณออกไปข้างนอกกันไหมล่ะ?

จริงๆ แล้วฉันยังไม่เคยออกไปจากที่นี่เลยนะ

โลกข้างนอกนี่จะเป็นยังไงกันนะ...!

ว้าว...!

จ๊ะ

กว้างจัง

พี่สาวคะ/พี่ใหญ่คะ ว่ายน้ำได้ไหมคะ?

แอ๊ะ!

ต่างโลกนี่สุดยอดไปเลย!

จะมีทะเลสาบใต้ดินที่ใหญ่ขนาดนี้อยู่ข้างใต้ด้วยเหรอ!

ที่นี่คือเขตล่าของพวกเธอเองนะ

ตรงที่น้ำลึกๆ น่ะ มีอสูรกายอยู่ ระวังตัวด้วยล่ะ!

111

...

พวกเราที่เป็นอสูรกายนี่มันดูบ้านๆ ไปหน่อยนะ

จากตรงนี้มองเห็นดวงอาทิตย์แล้ว

แสงแดดหลังจากผ่านไปนาน... สบายจังเลยนะ...

หืม? นกตัวใหญ่ สมกับเป็นต่างโลกจริงๆ เลยนะ

เอ๊ะ? จะมาทางนี้เหรอ?

กรี๊ดดดดดด!?

ฮิฮิฮิ

ทุกคนกลับที่อยู่กันเถอะ เด็กคนนั้นไม่ไหวแล้ว!

เจ้าตัวนี้!!

ค่ะ! ท่านพี่ใหญ่คะ ยอมแพ้เร็วๆ หน่อยได้ไหมคะ?

เอ๊ะ

นี่มันอะไรกันเนี่ย อ่อนแรงชะมัดเลย!

ฮานะยะ!

สึโบ...

เอาล่ะ หนีไปเลย!

เปรี้ยง!

น่ากลัวจัง! มีอยู่ด้วยเหรอ!?

...ก็เป็นต่างโลกจริงๆ ด้วยสินะ

เธอ! กลับมาได้ด้วยเหรอ!

ทำได้ถึงขั้นฮาร์ปีเลยนี่ สุดยอดไปเลยนะ!

ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็จะออกล่ากับพี่ๆ นะ!

จะจัดหนักให้เลยล่ะ!

แฮ่ก... เพิ่งเจอเรื่องน่ากลัวมาเองนะ!

งั้นวันนี้จะสอนเวทมนตร์แปลงร่างให้เอง

เวลาล่ามนุษย์ ต้องทำให้คู่ต่อสู้ประมาทนะ

เวทมนตร์แปลงร่างเหรอ!?

แบบนี้ไง

ว้าววว สุดยอดไปเลย!

เวลาแปลงร่าง ต้องพันผ้าไปเรื่อยๆ นะ!

แล้วก็ต้องจำภาษาของมนุษย์ด้วย

มีให้จำเยอะแยะเลย~

ยากจัง!

บางที...

ถ้าใช้สิ่งนี้ได้ เราอาจจะอยู่ร่วมกับเมืองมนุษย์ได้ก็ได้นะ...!

ถึงจะมีข้อจำกัดเรื่องเวลา แต่ถ้าตั้งใจฝึกฝนล่ะก็...

ตาดะดะดะ

อาจจะอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้แล้วนะ!

ดูเหมือนจะเรียนรู้ได้เยอะเลย~

ทำไมล่ะ~?

เอ่อ... เผื่อไว้ก่อน...

อย่างนั้นเหรอ มนุษย์น่าจะอร่อยสินะ!

ฮ่าฮ่า...

ขอโทษนะ พวกเธอ เดี๋ยวฉันจะหายไปจากพวกเธอเอง...

...เพิ่งกลับมาค่ะ

ช่วงนี้มันเยอะมากเลยนะเนี่ย

โดยเฉพาะเจ้าตัวนี้ที่ช่วยได้เยอะเลยล่ะ

หืมมม

เข้าใจแล้ว งั้นเธอก็มีค่าสถานะสูงสินะ

ค่าสถานะ...

ที่ฉันเคยเป็นมนุษย์นี่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันอยู่สินะ...

ท่านแม่ใหญ่คะ/ท่านย่าใหญ่คะ?

ตั้งแต่เธอเกิดมา

จำนวนครั้งที่เด็กถูกโจมตีก็ลดลงนะ

เป็นเด็กดีจัง ขอบคุณนะ

ตอนแรกก็ช็อกที่กลายร่างเป็นสัตว์เลื้อยคลานนะ แต่ว่า~

ดีใจจังที่ได้เกิดใหม่เป็นเผ่าเลมียที่รักครอบครัว

จะพยายามตอบแทนให้มากที่สุดเลยนะ

อย่างนั้นเหรอ... มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ

เผ่าลามิอาเป็นเผ่าที่รักครอบครัวสินะ

เอ๋~ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ

แต่ว่านะ~

หลังจากนั้น เรื่องที่ซาซะพูดก็เริ่มขึ้นมาอย่างเงียบๆ

มันเป็นโศกนาฏกรรมที่ร้ายแรงจริงๆ

ติดตามในตอนหน้า