ตอน 17: Chapter 17

พวกเราที่มุ่งหน้าไปยังเขาวงกตราบิวรินทัสตามคำพยากรณ์ของเทพธิดาโนอา

แล้วก็ถูกโจมตีอย่างกะทันหันโดยมังกร ทำให้ตกลงไปชั้นกลางซึ่งมีข่าวลือว่ามีอสูรร้ายอยู่เยอะ

ที่นั่นเราได้พบกับ—

ได้พบกับเธออีกครั้ง ในสภาพที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้เลย—

ฉันคือซาซากิ อายะ เพื่อนร่วมชั้นที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วน่ะ

ทาคาสึกิคุง!

ผู้ศรัทธาและเทพีแห่งคำพูด ชำระโลกดุจเกมกับเทพีผู้ไร้ผู้ศรัทธา

ตอนที่ 17

ซาไค

ทาคัตสึกิ

“ทาคัตสึกิ มาโคโตะ จะได้พบกันอีกครั้ง II”

มังงะ

มังงะ: ชิโรอิ ฮาคุโตะ

เกนคิ โอโอคิ

ต้นฉบับ โอซากิ ต้นแบบ: แทม-ยู 原作：大崎アイル キャラクター原案：Tam-U

คุณซาซะ... การที่ได้เกิดใหม่เป็นสาวงูนี่มันลำบากน่าดูเลยนะ...

ครอบครัวของสาวงูคนนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้างเหรอคะ?

ครอบครัวของฉันน่ะเหรอ...

ช่วงนั้นก็มีเวรล่าสัตว์ด้วยนะ

ออน!

ไมเมะ!

วันหนึ่ง—

ก็ใช้ช่วงเวลาว่างฝึกเวทมนตร์แปลงร่างเพื่ออยู่ร่วมกับมนุษย์

ลำบากจัง! พี่น้องของฉันน่ะ!!

|

ทำไมกัน...!

ทุกคนกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดเลยเหรอ...!?

พี่ใหญ่คะ...

นี่มัน...

โดนเสือหิมะโจมตีเหรอ... ใช้ 'ลมหายใจน้ำแข็ง' มาด้วยนะ

มันเป็นศัตรูตัวฉกาจของเผ่าสาวงูที่อ่อนแอต่อความหนาวเย็นพวกเราเลยล่ะ

วันนี้ ถ้าเป็นเวรล่าของฉันล่ะก็ คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอก...!

คิ๊ด...

~

ทำไม...ไม่บอกเรื่องเสือหิมะให้รู้เลยล่ะ!

ฟังแล้วก็คิดว่ารู้แล้ว อย่าให้มันเป็นแบบนั้นเลยนะ ต้องให้ได้สัมผัสด้วยตัวเองสิ

ถ้ามีฉันอยู่ ก็จะปกป้องทุกคนได้!

กฎของเผ่าสาวงูพวกเรา นายก็รู้อยู่แล้วนี่นา

กฎเหรอ...? การที่ต้องรักษาไว้แล้วต้องมีชีวิตต้องสูญเสียไปได้ด้วยเหรอคะ?

เป็นไปไม่ได้หรอก!!

พี่ใหญ่คิดผิดแล้วค่ะ!

อย่าขัดพี่เลยนะ แค่เพราะว่ามีความสามารถก็ไม่เป็นไร...!!

หยุดนะ

ฉันได้ละเมิดกฎอีกข้อหนึ่งในตอนนั้น

คือ 'ต้องเชื่อฟังสิ่งที่ผู้ที่อาวุโสกว่าพูดอย่างเด็ดขาด'

ใครก็ได้ช่วยหยุดหน่อย...!

จากเรื่องนี้เอง ทำให้เกิดสองฝ่ายขึ้นมา คือพี่ใหญ่กับฉัน

แล้วมันก็เริ่มจะตึงเครียดขึ้นมา

กลุ่มที่ฉันเป็นศูนย์กลางนั้น

ก็ทำให้ความเสียหายต่อพี่น้องลดลง เพราะฉันเป็นคนนำในการล่า

นี่แหละคือสิ่งที่ถูกต้อง!

ฉันคิดแบบนั้นอยู่

แต่ว่าคนหนุ่มสาวเป็นคนรับหน้าที่ ส่วนผู้ที่อาวุโสก็จะคอยสนับสนุน

กลุ่มของพี่ใหญ่ที่ล่าสัตว์ด้วยวิธีแบบดั้งเดิมเนี่ย แต่ละคนจะพัฒนาขึ้นได้มากกว่า

ส่วนฉันที่เป็นเป้าหมายของการอยู่ร่วมกับมนุษย์ ก็จะต้องออกไปจากที่นี่ในที่สุด

ถ้าเป็นแบบนั้น พี่น้องที่สนับสนุนฉันจะเป็นยังไงล่ะ?

พี่น้องที่พึ่งพาฉันมากเกินไป ก็จะไม่สามารถล่าสัตว์ได้ด้วยตัวเอง และอนาคตก็ดูมืดมน...

ต้องคิดให้ได้แล้วสิ ว่าพี่น้องจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

พอคิดแบบนั้นแล้ว...

พี่ใหญ่ก็อาจจะพูดถูกก็ได้...

พี่ใหญ่ก็คงกำลังสอนวิธีใช้ชีวิตให้ทุกคนสามารถพึ่งพาตัวเองได้สินะ...

ฉันดื้อรั้นจนทำให้พี่น้องต้องลำบากมันก็ไม่ดีแล้ว!

นอกจากนี้แล้ว—

ฉันไม่อยากให้พี่ใหญ่กับเรามาบาดหมางกันแบบนี้เลย

อยากจะคืนดีนะ แต่ว่าเขาจะรับฟังไหมนะ...

พี่ใหญ่คะ! พี่ใหญ่คะ!

นี่นะ... มีเรื่องจะคุยหน่อยน่ะ...

...เดี๋ยวจะออกไปล่าสัตว์นะ?

...เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็ดีนะ

งั้นเหรอ งั้นขอเวลาอีกหน่อยนะ

ดีจัง ได้คุยกันเป็นปกติแล้ว... แบบนี้ก็ขอโทษได้แล้ว!

งั้นก็กลับไปเป็นพี่น้องที่สนิทกันได้แล้ว~

แต่ว่าวันนั้น ด้วยความเหนื่อยล้าจากการล่าติดต่อกันหลายวัน ก็เผลอหลับไป แล้วพอตื่นขึ้นมาก็~

แย่แล้ว หลับเลยเวลา~

เอ๊ะ? อากาศมันเย็นจัง?

เอ๊ะ—...

พี่น้องพวกเรา

โอ้ คุณย่า คะ

ทำไมล่ะ

เป็นอะไร

บ้าเอ๊ย! พวกแก! นี่มันมาจากที่ไหนกันเนี่ย!

หยุดนะโว้ย!

คิกคิกคิกคิก!

อิฮิฮิ!

เป็นเพราะอากาศเย็นเหรอ...? ตัวมันหนักจัง...!

ที่อยู่แห่งนี้เนี่ย ถ้าครอบครัวไม่เปิดจากข้างใน

ฮึก...

ก็ไม่ควรจะเข้าไปได้นี่นา!

อ้าว ยังมีเด็กที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยนี่นา...

กรูวววววว...!

เธอ... นี่เธอเป็น... อะไรกัน...!

ฉันคือราชินีแห่งเหล่าฮาร์ปี้

หลังจากต่อสู้กับเผ่าหญิงงูมาสามร้อยปี ในที่สุดฉันก็จะจัดการกับผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนี้ให้ได้เสียที!

คุณย่าคะ!

เป็นเจ้าเองสินะ... หนีไปซะ

อาฮ่าฮ่าฮ่า!

ดูเอาสิ! วาระสุดท้ายของแม่ของคุณ!

อาาาาาาาา!

คุณย่าคะ คุณย่าใหญ่คะ!

อืม หัวใจนี่มีสีสวยจังเลยนะ...

ดวง!

เอาล่ะ ต่อไปก็เหลือแค่คุณคนเดียวสินะ

อ่า...

ถึงจะอยู่ในอากาศที่เย็นขนาดนี้ได้นี่ก็เป็นพลังชีวิตที่น่าทึ่งจริงๆ นะ

ถึงจะเป็นอสูรที่ยังเด็กอยู่ แต่ว่า เป็นของแข็งพิเศษหรือเปล่านะ

อึก

ไม่จริง...

ใช่แล้ว...

คุณพี่ใหญ่คะ...! คุณพี่ใหญ่ช่วยด้วย!

เรียกเขาไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก

เอ๊ะ

ก็เพราะว่า "คุณพี่ใหญ่" คนนั้นแหละที่ส่งพวกเรามายังที่ซ่อนนี้ไงล่ะ

เมื่อกี้ว่าไงนะ?

เผ่าหญิงงูเนี่ย เป็นเผ่าที่มีความผูกพันของครอบครัวที่แน่นแฟ้นนะ

ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นสิ

พี่น้องพวกเราที่คอยเฝ้ามองอยู่เสมอ

โอ้ คุณพี่ใหญ่ คุณพี่ใหญ่ไม่น่าจะทรยศได้สิ!

นี่ไง คุณพี่ใหญ่คนนั้นไงล่ะ

ฮึก...!

ให้จัดการน้องสาวจอมกวนนั่นซะ

โอ... คุณพี่ใหญ่...คะ...

พวกพี่น้องถึงกับต้องฆ่ากันเองแบบนี้ เผ่าหญิงงูก็คงจะถึงจุดจบแล้วล่ะมั้ง

ก็เอาเป็นว่าพวกที่ทรยศแบบนั้น ฉันจัดการลงโทษไปแล้วนะ

อึก... อ่า...

เอาล่ะ ถึงเวลาที่เราจะยุติเรื่องราวกันแล้วสินะ

นักเวทย์มนตร์มนุษย์...? แต่ว่า... อาการของพวกเขาน่ะ...

พวกเขากำลังถูกดึงสติและถูกทำให้เชื่อฟังอยู่

งั้นก็... เจ้าหญิงหญิงงูคนสุดท้าย

อ๊ะ

อ่า...

ตัวฉันที่เป็นอสูรที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งนี่ กลับมาขยับไม่ได้แค่เพราะเวทมนตร์ของมนุษย์เนี่ยนะ--

ควรจะเป็นอย่างนั้น

หลังจากนั้น ฉันก็ตายลงในน้ำแข็งที่เย็นเยียบ เช่นเดียวกับชาติก่อนของฉันเลยล่ะ--

ไม่รู้ทำไม แต่ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่

และเจ้าหญิงฮาร์พีก็หายไปหมดแล้ว

ถ้างั้นก็ต้องไปล้างแค้น! เพื่อสิ่งนั้น ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น!

หลังจากนั้น ฉันก็ออกล่าเหล่าอสูรที่ได้เห็น

ล่าต่อไปเรื่อยๆ--

เอ๊ะ... คนนี่เหมือนคุณทาคางิคนนั้นเลยแฮะ

ทาคางิ...คุง?

--แล้วก็มาเจอพวกเราด้วยเหรอ

ก็เลยตกใจเลยนี่นา

...ครอบครัวที่รักต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ...!

รูซี?

อายะ ฝากไว้เลยนะ! พวกมันทั้งหมดฉันจะเป่าให้กระเด็นให้หมดเลย!

อึก ใช่แล้ว ขอบคุณนะ... คุณรูซี

มาอยู่ในโลกนี้แล้ว นึกว่าฉันนี่แหละที่ลำบากที่สุดในต่างโลกซะอีก

แต่ว่านะ คุณซ่าสึนี่กลับไปเกิดเป็นมอนสเตอร์ แถมยังสูญเสียครอบครัวอีกด้วย

เทียบกับคุณซ่าสึแล้วนี่มันเกมสบายๆ ชะมัดเลยนี่นา!

ต้องพยายามให้มากกว่านี้สิ!

ดูเหมือนจะลำบากอยู่นะคะ คุณทาคางิ

คนที่ลำบากก็คือคุณซ่าสึไม่ใช่เหรอ

...คุณซ่าสึจะทำยังไงต่อไปล่ะ?

แน่นอนสิ จะไปล้างแค้นให้ศัตรูของครอบครัวเอง

คุณซ่าสึนี่ พอตัดสินใจแล้วก็จะดื้อรั้นไม่เปลี่ยนเลยนะ...

“ผู้เล่น RPG”... ไม่ต้องคิดเลย

มาโกโตะ แน่นอนว่าต้องช่วยสิ ใช่ไหม

เอ๊ะ

จะมาด้วยกันเหรอ...?

อ่า คุณซ่าสึเป็นเพื่อนที่สำคัญของฉันนี่นา

ขอบคุณนะ...

ถ้าอย่างนั้นก็ไปเมืองด้วยกันเถอะ ฟุจิยันก็คงเป็นห่วงสินะ

อ๊ะ ถ้าไปที่กิลด์ก็น่าจะหาข้อมูลเกี่ยวกับฮาร์พีได้สิ!

คุณฟุจิวาระก็อยู่ด้วยเหรอ!? รู้สึกคิดถึงจังเลย!

อย่างนั้นเหรอ อายะก็รู้จักด้วยสินะ!

ใช่แล้ว

คุณเทพธิดา ขอบคุณมากเลยค่ะ

ต้องเป็นเพราะการนำทางของคุณเทพธิดาเอง ถึงได้ได้พบกับเพื่อนที่รักอีกครั้ง

อ๊ะ อย่างนั้นเหรอ ฮิฮิฮิ ดีจังเลยนะเนี่ย

มาโกโตะ

ระวังตัวด้วยนะ

--ค่ะ!

หลังจากนั้น พวกเราก็เดินตามทางขึ้นสู่ส่วนบน โดยมีคุณซ่าสึนำทาง จนกระทั่งได้เผชิญหน้ากับเหล่าอสูร

นี่คือน้ำตกใหญ่แห่งลาบิรินธ์นี่เอง!

กลับมาถึงชั้นบนได้อย่างปลอดภัยแล้ว

ติดตามตอนต่อไป