ตอนที่ 130

ไดวะ โคจิเนโระ บทที่ 130 เสียงดนตรีที่ไพเราะ

...จึ๊!

...ไม่คิดเลยว่าโดนเวทโจมตีมากมายขนาดนั้น

แล้วจะพลิกไปโจมตีกลับทันที

สมแล้วที่เป็นผู้ปรากฏกายเนี่ย

งั้นแบบนี้คุณก็ยอมรับผมงั้นเหรอครับ?

ก็แค่เซอร์ไพรส์กับท่าทีที่คาดไม่ถึง แล้วโดนสวนกลับเท่านั้นเอง

การต่อสู้ยังไม่จบหรอก

‘มือขวาแห่งการสร้างโลก กับ มือซ้ายแห่งความโกลาหล’ ของผมเนี่ย

สามารถดูดซับและปล่อยเวทมนตร์โจมตีเกือบทุกชนิดได้เลยล่ะ

ผู้ปรากฏตัวเป็นเหมือนจอมเวทที่ใช้การ์ด

ในขณะที่ผมเป็นแบบรอบด้านที่ทำได้ทั้งระยะใกล้และไกล

ถึงแม้จะมีระดับต่างกัน ก็สามารถดูดซับและปล่อยเวทมนตร์ได้

ตราบใดที่มี ‘มือขวาแห่งการสร้างโลก กับ มือซ้ายแห่งความโกลาหล’

เวทมนตร์ก็เหมือนถูกปิดผนึกไปแล้ว

ถ้าเป็นการต่อสู้ระยะประชิด

แม้จะมีระดับต่างกัน

ด้านของผมก็มีความได้เปรียบอยู่ครับ

นักเวททั่วไปก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ

แต่ว่า

ผมไม่ใช่พวกที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ แค่นั้นนะ

ผมคือจอมเวทไพ่ไร้ขีดจำกัดนะ

อย่าคิดว่าผมมีขีดจำกัดเด็ดขาดเลยนะ

ปลดปล่อย

เอสเอสอาร์ แอคเซล โซท เร่งการคิด

เอสเอสอาร์ ซิกเซสเซนส์ อัพ

เอสเอสเอสอาร์ เพิ่มความเร็วเหนือระดับ

เอสเอสเอสอาร์ เพิ่มความสามารถในการป้องกันเหนือระดับ

เอสเอสเอสอาร์ เพิ่มสมรรถภาพร่างกายเหนือระดับ

เวทมนตร์โจมตีเพียงอย่างเดียวน่ะ

ไม่ใช่พลังจากพรของผมที่ชื่อว่า 'กาชาไร้ขีดจำกัด' นะครับ

ถึงแม้ว่ามือแห่งความโกลาหลจะสามารถดูดซับเวทมนตร์โจมตีได้ก็ตาม

...

ถ้าปลดปล่อยเวทมนตร์โจมตีระดับมรณะออกมาพร้อมกันหลายชนิด

แล้วใช้ปริมาณพลังโจมตีถล่มเข้าไป คุณก็จะถูก 'ฆ่า' ได้ล่ะมั้ง

แต่ว่า

นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบฆ่ากันตายนะ

คุณต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนั้น

จะบดขยี้คุณตรง ๆ เลยล่ะ

ถึงจะเป็นจอมเวท แต่กลับเลือกการต่อสู้ด้วยกำลังกาย...

การที่ยอมขึ้นสู่สถานการณ์ที่เสียเปรียบเองเนี่ยนะ

ความกล้าหาญนั้นยอมรับเลยล่ะ!

ฮ่าๆ

ฟุ

คุณทั้งสองคนดูสนุกกันจังเลยนะครับ

ฟังเสียงดนตรีไพเราะแบบนั้นจากเทพไรต์นี่

ได้ยินเลยล่ะครับ

นี่คงเป็นมิตรภาพแบบผู้ชายที่เข้าใจกันด้วยกำปั้นสินะครับ

เป็นท่วงทำนองที่ชวนให้อยากฟังไปตลอดเลยครับ