ตอน 14: Chapter 14

นะบะนะ

ยัง คิง คอมิกส์

เบ็นผู้ออกเดินทางตามหาหน้ากากของอาจารย์ ได้รวม ม็อก ผู้สวมหน้ากากควัน เข้าเป็นสหาย และได้เดินทางมาถึงบ้านเกิดของตนเอง ที่นั่น ศาสนาที่ว่าด้วยการทำให้ผู้ตายเงียบงัน โดยแลกกับชีวิตของตนเองได้แพร่หลาย และ "อาคาเนะ" ที่เคยดูแลเขาตั้งแต่เด็กก็เข้ารีตแล้ว เบ็นตั้งใจจะช่วยผู้คนเหล่านั้น แต่กลับถูกหน้ากากที่ชั่วร้ายที่สุดซึ่งเป็นผู้ควบคุมความตายขวางไว้ เพื่อการไถ่บาป เพื่อผู้คน เพื่อสหาย เด็กหนุ่มจึงกลับมาพิสูจน์คุณค่าของตนเองอีกครั้ง!!

ไปต่อเลย!!

ตอนที่ 14 "หน้ากากแมงมุม"

รอดแล้วสิ

・

。

นกกามันกำลังหาของกินในถังขยะอยู่ไม่ใช่เหรอ

ลำบากอยู่เลย ลำบากอยู่เลย

หน้ากากแมงมุม!!

แต่ว่านายนี่สุดยอดไปเลยนะ...

เป็นผลงานชิ้นเอกของฉันเลยล่ะ

อะไรนะ

หืมม

อาจารย์!!

ไม่เลวเลยนะ

ทำได้ดีมากเลย

สุดยอด

อาจารย์ยอมรับแล้ว!!

สมกับเป็นฉันเลย

ในบรรดานี่ ไม่มีใครสู้ฉันได้หรอก

เนโกะ

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ!!

ก็แค่ฉันมันทำได้ดีหน่อยเท่านั้นเอง

อะไรๆ ก็ตาม ฉันมันอัจฉริยะเกินไปต่างหาก

อึก...

มันอาจจะใช้เวลาหน่อยนะ

แต่เธอก็ทำได้เหมือนกันแหละ!!

นอกจากนั้น

ที่แบบนี้มันไม่ใช่จุดหมายปลายทางนะ

มันเป็นแค่จุดแวะพักเท่านั้นเอง!!

ความฝันของฉันมันยิ่งใหญ่จะตาย

ฉันน่ะ

จะก้าวข้ามอาจารย์ให้ได้!!

จะมาเป็นช่างทำหน้ากากอันดับหนึ่งในโลกนี้ให้ได้!!

ความฝันของฉันมันยิ่งใหญ่จะตาย

ฉันน่ะ จะก้าวข้ามอาจารย์ให้ได้!!

จะเป็นช่างทำหน้ากากอันดับหนึ่ง

ในโลกนี้ให้ได้!!

ฟุฟุ่วว

ผลออกมาคือเจ้า...

ช่วยได้นี่นะเนล...

งั้นเจ้าก็

เพราะฉะนั้น...

เจ้าคงไม่รู้สินะว่า

ถึงแม้จะถูกเทพสงครามฉีกกระชากไปแล้ว ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่

ขยับตัวแทบไม่ได้ แถมยังหายใจได้ไม่เต็มปอดด้วย

มันต้องใช้เวลาจนเกือบจะตายเลยล่ะ

.........

ฉันเกลียดเจ้า

สาบานว่าจะฆ่าเจ้าให้ได้

เพื่อสิ่งนั้นแหละที่ฉันฟื้นคืนชีพมา!!

เธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ตอนนั้น!!

แค่ตกอยู่ใน สถานการณ์คับขัน เธอก็สวมหน้ากากเทพสงคราม อีกแล้วสินะ!!

แม้แต่ประสบการณ์ที่ฆ่าฉันไป มันก็ไม่เป็นบทเรียนอะไรสำหรับเธอเลยรึไง!!

แทนทุกคน

ถ้าเธอตายไปก็คงจะดีแล้วล่ะ...

เซนท์"...

0

ตามที่เจ้าว่าเลย

ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ฉันจะต้องเป็นช่างทำหน้ากากที่ก้าวข้ามอาจารย์ให้ได้แน่ๆ

ฉันน่ะ ฆ่าอาจารย์ เจ้า และพวกพ้องทั้งหมดเลย...

ฉันนั่นแหละที่ตัดมันทิ้งไป

หลังจากนั้น ฉันก็ฝันถึงวันนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตื่นขึ้นมาเหมือนกำลังถูกรบกวน

ก็ยังภาวนาว่าพรุ่งนี้จะได้เป็นใครสักคนที่แตกต่างออกไป

อยากจะหนีจากอดีตด้วยตัวเอง

ถึงแม้จะอยากเป็นใครสักคนที่แตกต่างออกไปแค่ไหนก็ตาม

แล้วก็ฝันถึงมันอีกครั้ง

ฉันน่ะ หยุดตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ

เซะ

คงจะลำบากน่าดูเลยสินะ...

เซนท์

คงจะทรมานน่าดูเลยสินะ

แต่ถ้ายังคงเจ็บปวดแบบนี้ต่อไป ก็จะก้าวไปข้างหน้าไม่ได้หรอก

ต้องก้าวไปข้างหน้า ต้องหันหน้าไปข้างหน้า

จริงๆ

ฉันน่ะ มีเรื่องที่ต้องทำ

ขอบคุณมากนะ... (หรือ: ขอโทษจริงๆ นะ...)

ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวไปข้างหน้า

เพราะว่ายังมีชีวิตอยู่...

ความเกลียดชังก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเท่านั้น

มันก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา...

เพื่อไม่ให้ความแค้นนั้นจางหายไป

เหมือนกับการปกป้องแสงเทียนจากสายลม

เมื่อสังเกตเห็นความแค้นที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากตัวฉันเอง

ฉันก็พยายามนึกถึงความเจ็บปวดนั้นอย่างสุดกำลัง...

ทำแบบนั้นไปก็ไม่มีความหมายอะไรเลยนี่นา...

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว ในอกของฉันมัน

เหลือไว้เพียงแค่คำสาบานที่ว่างเปล่า

ถึงอย่างนั้นฉันก็พยายามที่จะทำตามคำสาบานนั้น...

ตอนที่ได้เห็นใบหน้าของเจ้าหลังจากผ่านไปหลายปี

ดีใจจังเลย

อ่า...

เซนท์!!

ฉันก็เหมือนกัน!!

ได้เจอแบบนี้ก็ดีใจแล้ว

อยากจะขอโทษมาตลอดเลย!!

ฉันน่ะ ตอนนี้

ไม่ได้เกลียดเจ้าแล้วนะ

ปังปัง...

เพล...

แค่ได้ให้เจ้าได้รู้จักความเจ็บปวดของฉันก็...

ขอบคุณนะ เพล...

แค่เจ้าสังเกตเห็นฉันก็เพียงพอแล้วล่ะ...

สู้ๆ นะ

มี...

ชีวิต...