ตอน 15: Chapter 15

น่ะนะ

YOUNG KING COMICS

เบล ผู้ที่ออกเดินทางตามหาหน้ากากของอาจารย์

หนุ่มน้อยจะกลับมาพิสูจน์คุณค่าของตัวเองอีกครั้ง!!

ออกอากาศแล้ววันนี้!

【หน้ากากสีแดง/ตอนที่ 15】

ไว้อาลัยแด่เพื่อน แล้วก็

นาฮะนะ ต้นฉบับโดย ดร.โปโร

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เมืองได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก โชคดีที่คนส่วนใหญ่ออกจากโลกมนุษย์ไปแล้ว ทำให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตน้อย

แต่ผลลัพธ์ที่ผิดปกติคือความเสียหายส่วนใหญ่เกิดกับสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งการฟื้นฟูจะต้องใช้เวลาเป็นจำนวนมากเลยล่ะ

!

เพลคุง!!

อาคาเนะ...!!

โล่งอก...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!!

อืม

แถวนี้ยังเสียหายไม่มากนะ

อีกฝั่งมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ...!!

เรื่องใหญ่ไปแล้วสิ

ร้านจะเปิดต่อไปได้ไหมนะ...

พรุ่งนี้จะทำยังไงดี...

จะหาวิธีอะไรสักอย่างไม่ได้เหรอ?

มะ

ชีวิตฉันมันก็เป็นแบบนั้นแหละ

นั่นสิ

โพล่ง

เพล!!

ไม่เป็นไร แค่กำลังนอนอยู่เฉยๆ น่ะ

มีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นพร้อมกันมากเกินไป

คงจะเหนื่อยสินะ

ให้เขาได้พักผ่อนเถอะ

แกร๊ก

ไม่เลย...ไม่เลย...

กะตัง

ที่นี่มัน...

นูนี

ฟุ

ฟุ

ดอกไม้จากหัวเลยนี่นา...!

อ๊ะ

ไม่เคยเห็นหน้าเลยนะ

ช่วงนี้เพิ่งมีห้องใหม่เปิด เลยคิดว่าจะได้เจอสักที!

อ๊ะ! คนห้อง 302 ใช่ไหมคะ!

ยินดีต้อนรับค่ะ!

คุณนี่มัน...

ที่นี่คือร้านของฉันนะ!

ฉันคือเจ้าของร้านนี้!

แถมอีกอย่างนะ ที่นี่คือ 'โลก' ที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยล่ะ

ที่ฉันสร้างขึ้นมา...เหรอ?

คนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย...

หน้ากากนั่น...น่าจะ...

คุณรู้จักหน้ากากนี่เหรอ?

เป็นพวกคลั่งไคล้หน้ากากเหรอ? หรือว่าเป็นร้านขายหน้ากาก?

เดี๋ยวก่อนนะ...ลายนี้มัน...

คุณเป็นพวกสวมหน้ากากสินะ

ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นสินะ

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องหน้ากากเท่าไหร่ก็เถอะ

“หน้ากากแห่งความฝัน” สามารถ แบ่งปันความฝัน กับคนอื่นได้

หน้ากากแห่งความฝันนี่ เป็นหน้ากากที่สามารถ เชิญคนอื่นเข้ามาในฝันของฉันได้

เงื่อนไขก็คือต้องนอนในเวลาเดียวกันสินะ

เชิญ...

ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ?

ฉันเลือกเองไม่ได้นี่นา

อันที่จริงแล้วนะ คนที่ถูกเชิญน่ะ

ก็อยู่ดีๆ ห้องมันก็เพิ่มขึ้นมา

แล้วจากตรงนั้นก็มีคนมากมายเข้ามาน่ะ

คุณก็เป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ?

เข้าใจแล้ว งั้น...

คุณคาวะ

ถ้าฉันเชิญคนได้แล้วล่ะก็ จะเรียกใครดีนะ!!

เซย์เซ็นโอนโดเหรอ? กันริวเคโคะคุเหรอ? เย้! มีให้เลือกเยอะแยะไปหมดเลยนี่นา!?

ช่วงนี้รสนิยมมันเปลี่ยนไปเหรอเนี่ย ชอบคุณลุงหนวดเครานี่นะ

อ่า แต่ว่า

นี่ฉันแก่แล้วเหรอเนี่ย

ว่าคนแบบไหนจะมาน่ะ ชัดเจนเลยล่ะ

นั่นมัน...

คนที่เป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์ใหญ่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นน่ะ

...เหตุการณ์

ใช่แล้ว...นั่นแหละ เหตุผลที่คนที่มาที่นี่บางคนจะไปโผล่ในหนังสือพิมพ์วันรุ่งขึ้นน่ะ

บางทีก็มีคนที่คุยกันดีๆ แล้วถูกลอบสังหารด้วยนะ

คุณหนุ่มแว่นกลมที่มาบ่อยๆ ก็เคยบอกว่าตัวเองถูกโชคชะตาเลือกน่ะ

สี่คน

นั่นมัน...

กะโม

พูดถึงเรื่องของฉันเหรอ?

รินเนะ...!!

แกนี่มัน...!!

ฮะ...!?

ตัวมันขยับเอง...

บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันคือเจ้าของที่นี่

ที่นี่พวกคุณก็ทำตามใจฉันได้เลย

||

ขยับสิ

การที่พวกคุณมีพลังนี่เป็นเรื่องดีนะ แต่ก็เลิกทะเลาะกันในร้านของฉันหน่อยได้ไหม

มันเป็นความสามารถของมาสเตอร์นะ

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ก็ให้พูดคุยกันเพื่อหาข้อสรุปสิ

ถ้าได้คุยกันแล้วก็น่าจะเข้าใจกันได้นะ

มีแต่คนที่กำลังฝันถึงเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้...

ส...

คุณยังมีชีวิตอยู่เหรอ?

...ฉันคงช่วยตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ

เลือดมันยังไหลไม่หยุดเลย

ทำได้แค่รอความตายอยู่ใต้กองซากปรักหักพังนี่แหละ

●●●●●

IlフⅢ

คุณ...

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ...

คุณเองก็มีครอบครัวไม่ใช่เหรอ

ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ล่ะ...

ครอบครัวถูกฆ่าไปแล้ว

แล้วก็โดนใส่ร้ายอีก...

คำว่า 'จบ' นี่มันช่างดีจริงๆ เลยนะ

ภาระต่างๆ มันก็ไหลออกจากบ่าไป...

ไม่เหลืออะไรให้แบกอีกแล้ว

การได้คุยกับใครสักคนนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ

ถึงจะไม่ใช่ตำแหน่งที่จะขอร้องได้...

อยากให้คุณฟังเรื่องของฉัน

อยากให้คุณรับรู้ถึงความทุกข์ทรมานของฉัน

อยากให้ฉันได้เล่าเรื่องสมัยก่อนของฉันให้ฟังหน่อยนะ

รินเนะ

รินเนะ ถ้าโตขึ้นอยากเป็นอะไรเหรอ?

● ● ● ● ● ●

แบบคุณพ่อ

นอกจากแบบนั้นล่ะ

ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น ก็อะไรก็ได้

รินเนะ อายุ 12 ปี

มีแต่วันหยุดถึงจะกลับมา

หรือจะพูดให้ถูกคือ แม้แต่วันหยุดก็ยังไม่กลับมาเลย

ทิ้งการดูแลลูกนี่นา

มันก็คงจะไม่ได้หรอกมั้ง

ก็เพราะว่าคุณแม่จะออกไปนี่นา

ฮึ ฮึ

\( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \)

คุณเป็นหมอนี่นา

\( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \) \( \frac{1}{2} \)

พ่อเป็นคนที่มีความรู้สึกยุติธรรมสูง

เป็นคนที่ทนไม่ได้ถ้าเห็นคนเดือดร้อน

พอมีคนไข้เรียก ก็จะไปให้ถึงที่ ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม

แถมยังเก่งกาจอีกด้วย

ชาวเมืองก็รักและชื่นชมพ่อมากเลยนะ

แต่พ่อก็มักจะออกไปข้างนอกบ่อยๆ

ช่วงที่แย่ๆ ก็มีครั้งที่เกือบ 3 เดือนไม่ได้กลับบ้านเลย

ส่วนฉันนี่แหละที่ต้องเดือดร้อนเพราะพ่อไม่อยู่บ้าน

เพราะว่าพ่อลืมจ่ายค่าเช่า ฉันเลยต้องไปนอนข้างถนน รอจนกว่าพ่อจะกลับมาได้ด้วยซ้ำไป

วันหนึ่ง คุณพ่อได้ เหลือบไปเห็น ในบทความหนึ่งของหนังสือพิมพ์

เป็นบทความที่ว่าผู้ป่วยมะเร็งกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในประเทศโนークยาโด

สาเหตุเกิดจากมลพิษทางอากาศจากควันโรงงาน

และในบรรดาโรงงานเหล่านั้น ก็มีโรงงานของประเทศเราอยู่ด้วย

ประเทศโนークยาโดเป็นประเทศที่ยากจน และผู้คนก็ถูกใช้แรงงานในโรงงานเหมือนเครื่องจักร

เขาบอกว่านั่นคือสาเหตุของมัน

จากนั้นหนึ่งเดือนต่อมา คุณพ่อก็พูดขึ้นว่า

จะไปที่โนークยาโด

ฉันก็รู้ว่าคุณพ่อจะพูดแบบนั้น

มีคนที่กำลังขอความช่วยเหลืออยู่

ฉันรู้สึกผิดที่ต้องปล่อยให้บ้านว่างอีกแล้ว

ฉันตัดสินใจว่าจะตามคุณพ่อไป

ตรงกันข้ามกับ รายงานของสื่อกระแสหลัก ผู้คนของโนークยาโด กลับดูสดใส

น่าจะเป็นนิสัยดั้งเดิมของพวกเขา

ฉันยอมรับว่าปรับตัวไม่ได้เลย

คุณพ่อได้ค้นพบโรงพยาบาลที่เหมาะสมให้ตัวเอง

และไม่นานก็ได้รับการอนุมัติให้ผ่าตัดแล้ว

เหล่าคุณหมอของโนークยาโด ต่างก็ประหลาดใจในฝีมือของคุณพ่อ

อีกครึ่งปีต่อมา คุณพ่อก็กลายเป็นฮีโร่ในโรงพยาบาลแล้ว

คุณหมอครับ!

คุณหมอครับ!

ดีใจจังเลยที่มีคุณพ่อแบบนี้

แต่ท่ามกลางสถานการณ์นั้น ก็เกิดปัญหาอื่นขึ้นมา

ปัญหาอื่นเหรอ...

โรคระบาด

เป็นโรคระบาดที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้ยังไม่มีตัวยารักษา

ผู้ติดเชื้อก็ทะลักเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

มาตรฐานทางการแพทย์ของโนークยาโดยังอยู่ในระดับต่ำ

ไม่ว่าคุณพ่อจะออกมาตรการป้องกันมากแค่ไหน ผู้คนก็ไม่เข้าใจ

น้ำตาไหลแล้วยังมีผึ้งมาตอมอีก

ข่าวลือก็เริ่มแพร่กระจายกันภายในโรงพยาบาล

โรคระบาดที่กำลังระบาดอยู่เนี่ย

เป็นข่าวลือว่าคุณพ่อกับฉันเป็นคนนำเข้ามาจากต่างประเทศน่ะ

พวกเราก็พยายามบอกไปว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นนะ

การถูกกีดกันก็เริ่มขึ้นแล้ว

แต่พวกเขาก็คิดว่าพวกเราเดินทางเข้าออกประเทศบ้านเกิดน่ะ

ตอนแรกก็แค่มีคนขว้างหินใส่บ้านเราเท่านั้นเองนะ

แต่ก็เร็วๆ นี้มันก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

พวกแกทำอะไรน่ะ

ทำอะไรกันเนี่ย!!

ถอยไป!!

รินเนะ!!

ฉันถูกขังอยู่ในยุ้งฉางที่มืดสลัว

ไม่รู้เลยว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้

ไม่รู้ด้วยว่าคุณพ่อเป็นยังไงบ้าง

แสงสลัวๆ ที่ส่องเข้ามาตอนกลางวัน

สิ่งที่รอคอยก็คือเศษอาหารที่ถูกหย่อนลงมาจากข้างบนนั่นแหละ

แต่ในคืนวันหนึ่ง

111

มีบางอย่างถูกโยนเข้ามาในความมืด

ในคืนที่ไม่มีแสงแม้แต่น้อย ก็ทำได้แค่สัมผัสแล้วตรวจสอบว่ามันคืออะไร

เอ๊ะ...?

เอ๊ะ...?

แต่ว่ามันคืออะไรก็รู้ได้ทันที

10 คาวะมารุ...

ป๊อตต้า...

ไม่จริงน่า...

ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์

ความบ้าคลั่งมันเปลี่ยนคนได้นะ

หน้ากากสีชาด (^{15}) / จบ ต่อจากฉบับหน้า (วางจำหน่าย 30 พฤษภาคม)