ตอน 23.2: Chapter 23.2

เมริกิ โชจิ

ซูซึกิ นายเลี้ยงหมาอยู่ใช่ไหม

อาหารสุนัขเนี่ย อะไรที่มันเป็นกระแสกันเหรอ

ในที่สุดก็ทนอยู่คนเดียวไม่ไหว เลยจะไปเลี้ยงงั้นเหรอ

ไม่ใช่สิ

ไอ้พวกที่ไม่มีครอบครัว กลับดึก ไม่มีวันหยุด ก็จะมีหมาดีใจอยู่ได้

อย่ามาพูดอะไรเศร้าๆ เองสิ...

ก็แบบนั้นแหละ... เอมิจัง (ลูกสาว) ซื้ออินุชุชุรูมาด้วยสินะ

อ๊ะ!

หืม? หืม?

อินุชุชุรูสินะ

โอเค โอเค

ขอบใจนะ

สี่เหลี่ยม

นายอย่ากินอันนั้นนะ...ถึงจะดูเหมือนหมาก็เถอะ แต่นายก็เป็นคนนะโว้ย!

ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นล่ะเนี่ย!?

ขอบคุณมากเลยครับ/ค่ะ!

น่าจะเป็นการตอบแทนคุณไดโกโร่สินะ

โอ้

เจอแล้ว!

คุณไทโกะโร่ ขอบคุณสำหรับครั้งก่อนนะ

ที่มาช่วยหาให้

ไม่เป็นไรเลย คิ้ว!

ทะ...คุณทายามะ ขอโทษนะ ไม่ทันสังเกตเลย...

รบกวนเหรอครับ/คะ?

ไม่สิ! ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก...!?

ได้ยินว่ามีเรื่องจะคุยกับคุณไดโกโร่นี่นา

คุณทายามะแค่รับที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำหายจากคุณยามะมาเท่านั้นเอง...

ก็ไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องที่ฉันทำหาย หรือว่าได้ช่วยหาด้วยกับคุณไดโกโร่ด้วยนะ

ไม่อยากให้รู้สึกเกร็งๆ เป็นพิเศษกับที่พูดไป...นี่จะทำยังไงดีนะ...

อ้อ ว่าไปแล้วก็คุณไดโกโร่ช่วยหาที่เขี่ยบุหรี่ของฉันเจอสินะ

รีบบอกมาสิว่านายเจอแล้วนี่ทำไมเงียบอยู่น่ะ

รีบบอกเรื่องที่พูดไม่ออกทั้งหมดออกมาสิครับ/คะ!

ถึงคุณไดโกโร่สินะ...

ว่าจะเอาอาหารสุนัขไปให้เป็นของฝากน่ะ

หืมมม

ดูเหมือนสนิทกันแปลกๆ นะ

มีอะไรขึ้นหรือเปล่าเนี่ย

...ไม่สิ! ไม่สิๆ!

พวกเพื่อนร่วมงานชอบบอกว่าฉันดูเหมือนหมาน่ะ!

ก็เลยสงสัยว่าคุณไดโกโร่เองก็เลยรู้สึกสนิทใจขึ้นมาสินะ ฮ่าๆๆ...

อะ...

...นี่

ที่ช่วยหาเจอให้

ขอบใจ

นะ อือ ว่าแต่เมื่อกี้มัน...

คิดว่าเป็นคุณไดโกโร่

เอ!?