ตอน 27: Chapter 27

เล่มที่ 27 หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สูบบุหรี่กับคุณ

พยักหน้าครึ่งๆ

กับคุณ

อดีตที่ลืมไม่ลง และปัจจุบันที่แสนพิเศษ

ที่หลังซูเปอร์ อร่อยจังเลย 298 โยชิ ทายุมะ สองคนที่สูบบุหรี่ หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สูบบุหรี่กับคุณ

รางวัลการ์ตูนชื่อดังได้รับ! และพิมพ์ซ้ำอีกครั้ง!! ยอดขายทะลุ 65 แสนเล่ม (ฉบับอิเล็กทรอนิกส์

รางวัลการ์ตูนชื่อดังได้รับ! และ ยอดขายรวมเล่มเดี่ยวที่ ๑ ถึง ๒ ทะลุ 65 แสนเล่ม (รวมฉบับอิเล็กทรอนิกส์)!

บุคลากรทางภาษี หนึ่ง 823

เล่มเดี่ยวที่ ๑ ปกสีเต็มสุดฮิต ขอบคุณมากครับ!

คนซื่อบื้อ

ยอดรวมเล่มทะลุหกแสนห้าหมื่นเล่ม!! (รวมฉบับอิเล็กทรอนิกส์) รับรางวัลการ์ตูนชื่อดังต่อเนื่อง!! นิยายเรื่องสเลทที่โดดเด่นสองด้านที่ทุกคนในวงการ์ตูนจับตามอง เล่มล่าสุด!

แสงไฟของฉันที่เธอให้และเธอกำหนด

เล่มที่สอง รีวิวดีเกินคาด วางจำหน่ายแล้ว!!

ภาพหน้าปก ขนาด/ขนาด บี 6 คอมิกส์ สแควร์ เอนิกซ์

ฉบับอิเล็กทรอนิกส์ก็เปิดให้ดาวน์โหลดแล้ว!!

อืมมม...

ใกล้จะสิ้นปีอีกปีแล้วนะเนี่ย

คุณโอบาตะคะ มุมผักช่วงปีใหม่สวยจังเลยค่ะ~

ฮิฮิฮ จริงเหรอครับ คุ้มค่าที่พยายามมาทั้งคืนเลย...

แครอทคินโทกิกับหัวไชเท้าซุนินี่ ใหญ่และสวย ช่วยได้เยอะเลยค่ะ

เกรงใจจังเลยค่ะ เกรงใจมากเลย...!

ที่ซูเปอร์เอส ในช่วงเดือนธันวาที่ยุ่งมาก ๆ ท่าทางจะออกนอกลู่นอกทางแล้วเหรอ...?

คุณยามาดะ เหนื่อยหน่อยนะคะ~

โอ้...เหนื่อยจังเลย คุณยามาดะ

...เหนื่อยครับ

ยามาดะ พนักงานร้านดังที่ซูเปอร์ ดูเหมือนจะสนิทกับทายามะด้วยนะ

คุณยามาดะ เย็นนี้จะทานอะไรเหรอ?

วันนี้ไม่เอาค่ะ

...ก็ไม่ได้หิวอะไรนี่คะ

อ้าว...

ยามะนั่นไม่กินข้าวเหรอ!?

กำลังไดเอทอยู่หรือเปล่านะ...

ยามาดะ!

จัง!?

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

เรื่องราวนี้

ตั้งแต่ได้พบกับเขา ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็กลายเป็นคนที่มาแลกควันบุหรี่กันอยู่หลังซูเปอร์มาร์เก็ตยามค่ำคืน ความผ่อนคลายในชีวิตประจำวันของคุณซาซากิ วัยกลางคนที่เป็นชนชั้นแรงงาน คือคุณยามาดะ พนักงานประจำร้านในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนั้น วันหนึ่ง ยามาดะก็ได้รู้จักกับทายามะ เพื่อนร่วมงานของเขา

12 เดือน 28

ใช่ครับ ปีนี้ จะจบแล้ว

เหนื่อยหน่อยครับ

ก็เพราะหัวหน้าป่วยจนสร้างความรำคาญให้โคตร ๆ เลยกลับบ้านได้ง่ายนี่นา

ซาซากิ... ชายวัยกลางคนที่ทำงานหนักจนหมดแรง ความผ่อนคลายในแต่ละวันก็คือบุหรี่และการบริการที่ยิ้มแย้มของคุณยามาดะ

การสิ้นสุดงานนี่มันสุดยอดไปเลยเนอะ

ทุกที่มันก็ไม่ขยับเลย ไม่ต้องติดต่อมาก็ดี...

ไอ้ความรู้สึกผิดตอนพักนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ เลยล่ะ ♡

ม-ผมไม่รู้สึกผิดอะไรหรอกน่า

นั่นไง!

อยากจะดื่มกับนายกับพาร์ทนะ...

ฉันจะกลับบ้านไปเที่ยวออนเซ็นกับครอบครัว ปีหน้าค่อยเจอกัน

สวัสดีปีใหม่นะ

ฉันก็กลับแล้วล่ะ!

ทายามะ พนักงานลึกลับที่ปรากฏตัวที่ห้องสูบบุหรี่ของซูเปอร์เอส ดูเหมือนจะสนิทกับยามาดะด้วยนะ

ใกล้สิ้นปีแล้วนะ~

ตุนของกินไว้จนถึงปีใหม่ แล้วก็สบาย ๆ ไป...

ถ้าแบบนี้คุณยามาดะปิดยอด (?) ได้ก็สุดยอดไปเลย!

ลดราคาพิเศษช่วงปลายปี

ลดราคาช่วงปลายปี

นี่คงไม่ทันที่จะไปต่อคิวตรงแคชเชียร์สองแล้วล่ะมั้ง...

เปล่าเลย จริง ๆ แล้วนะ

ตอนยุ่ง ๆ แบบนี้ มายืนต่อคิวขอรอยยิ้มซะได้...

นั่นไง

ก็ไม่ใช่ว่าจะมีประโยคว่า ขอบคุณที่ทำให้ปีนี้สบายใจนะอะไรแบบนั้นหรอก

เกือบจะกลายเป็นลูกค้าบ้าที่ทำให้กระแสร้านสะดุดแล้วเนี่ย—

เอส - 10 - เอส

2 - 1 พี - เอส

สองคนสูบบุหรี่อยู่หลังซูเปอร์

คุณโอบาตะอยู่ที่หัวหน้าแคชเชียร์นี่นา...

คุณยามาดะ...น่าจะพักอยู่หรือเปล่านะ?

จะขอขอบคุณคุณยามาดะในใจไปก่อนนะ

โอ้ อร่อยจัง

อยากจะทักทายเจ้าคนนั้นให้ได้โดยตรงจังเลยนะ

12 เดือน 30

มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ...

ถึงแม้ว่าจะเดินเล่นตอนกลางคืนเป็นพัก ๆ

แล้วก็แอบดูเป็นครั้งคราวด้วย

ปีนี้คงจะไม่ได้แล้วสินะ

ว่าแต่ว่าใกล้จะ...

ฉันเริ่มจะเป็นคนน่าสงสัยแล้วล่ะเนี่ย...

คุณผู้จัดการ... กับคุณไกโกโร่

ไม่เอา ไม่เอา!!

มีฉันคนเดียวก็พอแล้วของแบบนี้

เฮ้... ได้ยินไหม? โอ—

กำลังโกรธอยู่นะครับ...

นั่นไง ไอ้บ้า~...

คุณซาซากินี่นา ปิดยอดงานแล้วหรือเปล่า?

อ๋อเหรอ?

อ่า ใช่ครับ

ด้วยโชคดีอย่างไม่น่าเชื่อ...

ว่าแต่ คุณทายามะผู้จัดการร้านนี่ช่วงนี้...

เจ้าหมอนั่นนี่ป่วยจนล้มไปเลยนะ

คุณโอเคหรือเปล่าครับ!?

ต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยเหรอ...

ไม่ได้พัก ไม่ได้พัก

กำลังปล่อยให้พักจนถึงวันเปิดร้านช่วงปีใหม่

ที่จริงแล้วอยากจะให้พักต่างหากล่ะ

...ซาซากิคุง สูบบุหรี่ไปคนเดียวได้เลยนะ

เอ๊ะ?

แต่ว่า! ต้องจ่ายค่าสูบบุหรี่นี่แหละ

คุณผู้จัดการบ้าเอ๊ย... พรุ่งนี้ฉันก็จะมีแรงใจแล้วล่ะ

มันมันนี่หว่า

ยังสูบบุหรี่ไม่ได้อีก แถมแย่สุด ๆ ด้วย...

อยากกินราเม็งจัง

อา

หมอนี่นี่น่าจะตายเพราะขาดคุณยามาดะไปซะแล้วสิ...

กล้าดียังไง มาที่ชั้นวางของ

ฟู่

ฉันสบายดีค่ะ! ฉันสบายดีนะคะ! พรุ่งนี้จะไปทำงานให้ได้แน่นอนค่ะ—

!?

คะ... คุณซาซากิ ทำไมล่ะ...

โทรหาใครเหรอ

เอ๊ะ?

อ๊ะ ขอโทษนะครับ/คะ ทันใดนั้น...

ผมชื่อซาซากิครับ

คนนี้โทรหาใครอยู่เนี่ย

ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ/คะ?

แต่นี่ก็ใช้คำสุภาพนี่นา

คุณยามาดะสินะ...

ฮัลโหล

คุณทายามะเหรอครับ?

...ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ

อ่า ดีจังเลย...!

ขอโทษนะช่วงที่คุณพักอยู่

เอ่อ คือตอนที่ฉันคิดว่าจะไปทักทายคุณทายามะสำหรับปีนี้

ได้สิ แต่ว่ามันเป็นยังไงกันเนี่ย

ก็มีคุณผู้จัดการอยู่ แล้วคุณทายามะก็บอกว่าปีนี้ไม่อยู่ เลยให้ยืมโทรศัพท์มาน่ะ...!

ถ้าอาการไม่พร้อมคุยก็จะวางสายนะ...!!

ฟุ้~ คุณผู้จัดการนี่นา

เขาบอกให้ไปพูดโน้มน้าวให้เขาไม่ต้องมาพรุ่งนี้หรือไงล่ะ

ไม่ใช่คุณซาซากิแล้วก็รู้เรื่องแบบนั้นสิ?

...ขอโทษครับ

ได้ยินมาจากคุณผู้จัดการร้านนะ

ถึงจะป่วยก็ยังพยายามมาแทนคนอื่นจนล้มไปเลย

ไข้ก็ไม่ได้เยอะอะไร พรุ่งนี้ก็ออกไปได้อยู่

คุณผู้จัดการพูดเกินจริงไปเอง...

เรื่องนั้นน่ะ ไม่เป็นไรแล้วครับ

ขอโทษนะ พอคุยด้วยแล้วจะไอออกมาเลย

ไม่เป็นไรหรอก

หิวไหม?

ไม่มี แต่ร่างกายก็ยังขยับได้

—เป็นห่วงสินะ

อื้อ

จะให้พักสี่วันได้ยังไงล่ะ

เวลาที่คุณผู้จัดการไอแล้วก็พยายามทำงานอย่างหนักน่ะ

พรุ่งนี้งานจะยุ่งสุด แล้วคนก็ไม่พอ แถมอีกอย่างนะ—

อืม

ขอโทษนะ

เมื่อกี้ได้ยินคุณผู้จัดการตะโกนเสียงดังมาน่ะ

น่าจะคุณผู้จัดการจะเป็นตัวแทนของคุณทายามะใช่ไหม?

...คุณคนนั้น

เพราะพนักงานพาร์ทไทม์ทำเรื่องเปิ่น ๆ เลยต้องออกไปวิ่งเล่นข้างนอกตลอด

จนอาการทรุดลงน่ะ

คิดว่าจากตรงนี้ไปต้องทำให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะก่อน

ปุ๊บก็ล้มลงไป แทนที่จะช่วยพยุงอีก ยังสร้างความรำคาญให้ด้วย

ฉันนี่แหละ... ตัวต้นของความแย่ที่สุด

คุณทายามะ

ความแย่ๆ แบบนั้น ลองวางมันจากไหล่ลงมาก่อนดูไหม...

ขอถามอีกทีนะ... อาการเป็นยังไงบ้าง?

ร้อน เหนื่อย ไอไม่หยุดเลย

ปวดหัว กินข้าวไม่ได้เลย

สูบบุหรี่ไม่ได้ มันหงุดหงิดนะ

อืม

ฮ่าๆ... ก็จริงนะ

...เวลาแบบนั้น ก็แค่พึ่งพาคนอื่น แล้วก็นอนไปซะ

ไม่เป็นไรหรอก

การต้องให้ใครสักคนพยุงตัวนี่ไม่ใช่เรื่องแย่ที่สุดเลยนะ

...อืม

นี่ดันมาโดนคุณซาซากิบอกให้พักอีก...

ทำเถอะสิ

ฮ่าๆ... จริงเหรอเนี่ย ว่าเป็นฉันก็ยังดีอยู่เหรอ

ห๊ะ?

ก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ?

คำทักทายของปีนี้

อา...

เออ แต่ถ้าคุยกันมากกว่านี้ มันจะส่งผลต่อร่างกาย...

ถ้าไม่คุยตอนนี้ ปีนี้คงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ...

ก็จริงนะ

หรือว่าจะโทรมาอีกพรุ่งนี้ล่ะ...

โธ่เอ๊ยยยยย!!

นี่มันโทรศัพท์ของคุณผู้จัดการนี่นา

น่ะเหรอ มันทำไม่ได้หรอกนะ...

ถ้าอย่างนั้นทำเดี๋ยวนี้เลย

งั้นขอแบบสั้น ๆ นะ...

ปีนี้ก็ในด้านการสูบบุหรี่ ขอบพระคุณมากจริง ๆ ครับ

ตรงนี้ ๆ

ที่ยอมมาสูบบุหรี่กับไอ้แก่คนนี้

ขอบคุณมากจริง ๆ นะครับ คุณทายามะ

...แค่นั้นเองเหรอ?

ไม่บอกว่าจะมาอีกปีหน้าเหรอ...?

ปีหน้าก็

ถ้าคุณทายามะพอจะสะดวกนะ

อา...

คุณทายามะ

เอ่อ คือว่า

หลับแล้วเหรอ

...ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นนะ

มันเป็นพวกที่ต้องดูแลเยอะแยะในที่แปลกๆ น่ะ

มันไม่เก่งเลยเรื่องการสนใจตัวเอง

ฮ่าๆ

ว่าแต่... คุณลืมไปไหมว่าบทสนทนาทั้งหมดมันเปิดลำโพงให้ได้ยินหมดน่ะ

จำได้สิครับ!

อ๊ะ ก็เลยทำให้ฉันมีพลังขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย

ก็เลยตอนนี้เหมือนจะไฟลุกออกจากหน้าแล้วเนี่ย

ผู้จัดการที่ได้โรมานซ์แล้ว

เอ๊ะ... เอ๊ะ...!?

ทำไมล่ะ...!?

ขอโทษด้วยนะ คุณซาซากิที่ต้องมาวุ่นวายด้วย

บุหรี่ก้านเดียวนี่มันยังไม่พอสินะ

ไม่ครับ ไม่ใช่หรอก

ไม่ได้คิดว่าตัวเองถูกดึงเข้ามาเลยสักนิด

ได้ทักทายกันแล้ว อีกอย่างนะ

ยังให้พูดก่อนอีกด้วย

นี่ฉันนี่แหละเป็นไอ้แก่ที่แย่จริงๆ...

อ๊ะ

นี่... ฝันงั้นเหรอ

|||

...เสียงนี้

ยังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

แปลกจัง

พูดด้วยเสียงของคุณซาซากิ

มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้แบบนั้นหรอกนะ

◇ความทรงจำนั้นละลายเข้าไปในห้วงฝัน