ตอน 29.2: Chapter 29.2

อ้าาาา—

ฉากพักระหว่างเรื่องที่ยี่สิบเก้า—ก่อน

วันนี้ลืมไปเลยว่าอากาศจะแปรปรวน

ซูซูกิ! แค่ไปถึงสถานีก็พอ ช่วยไปด้วยสิ

...ไม่เอาอ่ะ

ไอ้หมอนั่นใส่ร่มที่ภรรยาให้ไม่ได้หรอก

ฮ้าาา น่ารำคาญจริง! ดูหน้าแกนั่นสิ!

ให้ยืมสิ ให้ยืมเถอะ!

ต้องผึ่งให้แห้งแล้วค่อยคืนนะ!?

นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ลูกสาวให้มานะ!

ร้าวลาซี่

โคบุนะ

ใครน่ะ

โคบุหมุนว่ะ

บอกให้ใส่ในถาดอาหารไม่ใช่เหรอ

วัว

วิ่งไปเลยสิ ไปเถอะ

ตกค่อนข้างเยอะเลยนะ

ขออภัยด้วยนะครับ คุณลูกค้า—

ไม่เป็นไรค่ะ

こちらこそขอโทษด้วยนะคะ...

อย่าหัวเราะน่า อย่าหัวเราะ...

ไม่เข้าเลยตัวเล็กจัง~

อะ คุณไม่เป็นอะไรเหรอครับ?

อ๊ะ นี่!

ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด—

ย่าง...

...ขอโทษนะคะ

ยา

เด็กๆนี่ซื่อตรงจริงๆ นะเนี่ย...!

คุณยามาดะ กำลังจะไปทิ้งขยะเหรอคะ?

ฮะ ครับ!

แวะวิ่งนิดหน่อย...

เอ๊ะ

ถ้าไม่ว่าอะไร เชิญเข้ามาไหมคะ?

เอ๊ะ!?

ขอโทษนะครับ น่าจะให้ยืมไปได้

ถ้าคุณจะเป็นหวัดขึ้นมาจะแย่เลยนะครับ...

นี่ก็เป็นของที่คนอื่นให้ยืมมาเหมือนกันนี่นา...

...ขอบคุณมากครับ

ขออนุญาตเข้าไปนะครับ

ขอโทษนะครับ เดิมทีว่าจะไปซื้อของอยู่พอดี

ผมถือช่วยให้ก็ได้ครับ

ไม่หรอกครับ เพราะหลังจากนี้ก็จะแค่กลับบ้านเอง

ที่รีไซเคิลโน่มีคนมารวมตัวกันเยอะเลยนะคะเนี่ย~~

ดูสิ คงไม่รู้ตัวว่าต้องกางร่มคู่กันสินะ คุณลุงคนนี้

นี่มันต้องกางร่มคู่กันได้ไหมคะ?

พูดตั้งแต่ก่อนเนี่ยมันน่าหงุดหงิดจังเลย

ขอโทษทีนะ เป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย เข้ามาได้สินะ

คุณยามะซาโตะ กางร่มคู่กันสิ

ไม่สิ ผมไม่มีกำลังใจแบบนั้นนะ

รอบหน้าก็รอเลยนะ

นี่แหละดีที่สุดเลย

อูรอ

อะ... ร่มคันนี้น่ารักเนอะ

ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะได้รับมาจากลูกสาวเขาด้วยนะ

คนที่บอกว่าเข้ากับร่มคันนี้ก็น่ารักเหมือนกัน

แล้วไอ้คนที่ใช้ก็ดูเป็นคนดีด้วยล่ะครับ

...เป็นร่มที่เหมาะกับคนใจดีสินะครับ

ใช่แล้วล่ะครับ...!