ต่อจากที่ยอมรับภาพโง่เขลานี้ สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือความจริงใจหรือคำโกหกของกันและกันกันแน่
หลังซูเปอร์มาร์เก็ต สูบกับคุณ
【สิบบาที้ที่ 49】
สองคนสูบบุหรี่หลังซูเปอร์
ผู้สร้างและศิลปิน
...วันนี้
ก็เลยคิดว่าคุณจะมาให้ได้นะ
คึส
★ผลงานเรื่องนี้นวนิยายสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงโดยสิ้นเชิง
เอ๊ะ... คุณทส... อะไรน่ะ!? เกิดอะไรขึ้นล่ะ...!?
ขอโทษ
ขอโทษๆๆ นะคะ...
เพราะคุณพูดอะไรที่ดูหล่อเหลามากเลย...
หล่อเหลาเหรอ!?
...งั้น
ถ้าทำให้คุณคิดแบบนั้น ก็ขอโทษด้วยนะ
นี่คุณ... หรือว่า
ออกไปเดินเล่นอีกแล้วเหรอ...?
ซาซากิ คุณชอบเดินเล่นนี่นา
อย่างนั้นเหรอ!
พอได้เริ่มแล้วก็ติดพันจนได้...
วันนี้ทางเดินมันอยู่แถวนี้ เลยว่าจะแวะพักหน่อยดีกว่า
มันประกาศห้ามเข้าแล้วนะ...?
เอ่อ คือว่า...
เดี๋ยวก่อนๆ
...ทางนี้
ขอโทษครับ คุณทายามะ
มันไม่แคบเหรอครับ...?
แคบ
พอผู้ใหญ่สองคนเข้าไป มันก็กลายเป็นแบบนี้เลยนะ
มันถูกทำขึ้นมาเพื่อเด็กๆ น่ะสิ...
พอผมเข้าไป มันก็ทั้งแคบทั้งร้อนเลยนะ...
อื้อ
งั้นเราออกไปข้างนอกดีไหมครับ----
ซึ้ก
ห๊ะ?
ซาซากิ คุณ... ซุกซนเหรอคะ?
หืม?
อย่ามาทำแบบนี้สิ... ไม่ใช่แค่เรื่องห้องพักแล้วนะ
อ่า!
ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ
ไม่ได้จุดนะ
ถ้าปากหิวก็แบบนี้เลย เคี้ยวเข้าไป...
แล้วคุณก็จะกลบเกลื่อนด้วยวิธีนี้เหรอ?
แล้วก็
ถ้าคุณอยากได้อันนี้ด้วยก็เอาสิ
เจ็บตรงไหนไหมครับ
มีที่อื่นเจ็บอีกไหม
...อาการบาดเจ็บไม่เป็นอะไรมากหรอก
อย่างนั้นเหรอ
ข้อเท้าแพลง เดินไม่ไหว
โทรเรียกใครสักคนจากร้านไปดีไหมครับ
เอ่อ...
เอ่อ...
...ไม่ฟังเหรอ
นี่ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ
เอ่อ... ซูเปอร์ เอส... หน้าสถานีโมโโมะ...
เกิดอะไรขึ้นล่ะ
ถ้าคุยแล้วรู้สึกอึดอัด
ก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะ
ต่อให้ไม่ต้องพูดตั้งแต่ต้นจนจบ
ผมก็อยู่ข้างคุณนะ
...จู่ๆ ด้านหลังก็
น่ากลัว...ขึ้นมา
รู้สึกว่ามีใครอยู่
ตอนที่พยายามวิ่งไปที่ร้านโดยไม่หันหลัง
ตอนนี้...คงไม่ใช่แค่มาสายแล้วล่ะ
พวกที่ร้านต้องวุ่นวายเพราะฉันแน่ๆ
ล้มคว่ำไปเต็มแรง
ทั้งสมาร์ทโฟนกับขาก็พัง เลยเข้ามาในนี้
เพราะงั้นก็ต้องรีบทำอะไรสักอย่าง
ถึงจะไปถึงร้านได้ ทั้งที่ใจก็คิดว่า...
สิ่งที่เก็บอาการไว้ เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง
สุดท้ายกลับสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคน
คุณทายามะ
มันน่ากลัวนะที่ถึงแม้จะไม่อยากรู้แต่ก็รู้ไปหมด...
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณวันนี้...
มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากจริงๆ
ทั้งคุณและทุกคนถูกทำให้เสียแผนไปตามปกติเลย
ตอนนั้นที่คิดว่า "ถ้าทำได้ดีกว่านี้..."
หรือ "น่าจะไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นไป..."
แต่คุณไม่จำเป็นต้องคิดแบบนั้นก็ได้นะ
มันก็เข้าใจได้นะ ที่จะตำหนิตัวเองที่ใกล้ตัวที่สุด
ไม่ต้องเสียใจในความเมตตา...ก็ได้นะ
พอออกมาจากตรงนี้ คุณก็จะเจอเรื่องอะไรสักอย่างอยู่ดีแหละ
ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรเลยนะ
ทุกคนคงกำลังรอคุณอยู่
あとはแค่เดินไปในทิศทางของพวกเขาก็พอแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็ตาม
แต่ว่า
ถ้าขาไม่ขยับได้ล่ะ
จะต้องทำยังไงดี...
ผมจะพาไปเอง
ค่อยๆ ด้วยกัน
กลับกันเถอะครับ
มันอยู่ห่างจากร้านนิดหน่อย
เรียกแท็กซี่ดีไหมเนี่ย
อืม
คุณ
!?
คุณทายามะ! ไม่เป็นอะไรเหรอครับ!?
ห้ามเข้า! ห้ามเข้า! ห้ามเข้า!
คุณทายามะ!
โย่... ดีแล้ว แค่หลับเฉยๆ เอง...
27
นี่... ผมเหรอ?
เฮ้อ
เฮ้อ...
ฟู่ว...
เจ้าบัดซบเอ๊ย!!
แกทำอะไรอยู่น่ะ!!
น่าสมเพชที่สุดเลยว่ะ ที่ต้องถูกไอ้ลุงตัวเหม็นนี่อุ้มไปมานี่!!
ค่อยๆ นะ~
ค่อยๆ นะ~
รอให้คุณทายามะตื่นขึ้นมาก่อนดีกว่า...
ต้องไม่ทำให้ตกใจซะแล้ว...
อืมมม...
ว้าย!
ขยับ...
...นี่มัน
ที่นี่...ที่ไหน...
คุณซาซากิ...
อ๊ะ
อะ เอ่อ...
ขอโทษนะ นี่มัน คือว่า...
ว้าว ฝันอะไรเนี่ย!
นี่คุณซาซากิอุ้มฉันได้ด้วยเหรอ...
มันเป็นไปไม่ได้นะ...!
ต้นไม้แห่งความฝัน
โดริโฮ...
ฟุ...ฟุป...
คึส...
อืม...
หัวก็ตัวสั่น ปลายนิ้วก็ลูบไม่ได้
อุ้มมันต้องพยายามมากๆ เลย...
แค่มือแตะก็ขอโทษจนตายแล้ว
...คุณคิดว่ามันเป็นฝันเหรอ...
เมื่อกี้น่ะ...ตกใจจริงๆ เลย
ดันมาเจอที่ตรงนั้นพอดี
แล้วก็พูดอะไรไม่เข้าท่าออกมาเยอะแยะเลย...
ดูเท่แปลกๆ ด้วย
เลยหัวเราะเยาะไปหน่อย...ขอโทษนะ?
น่าจะปลุกดีนะ...
ทำไมคุณซาซากิถึงฟังเรื่องของฉันอย่างตั้งใจเสมอเลยล่ะ?
...คุณซาซากิน่ะ
ถึงแม้ว่าฉันจะเล่าเรื่องแปลกๆ
เรื่องที่ตัวเองก็รู้สึกอายขึ้นมาซะงั้น
แต่ก็ไม่หัวเราะ...ฟังอย่างเงียบๆ ตลอดเลยเหรอคะ?
สองคนกำลังสูบบุหรี่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต
ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้เวลาที่ฉันต้องการนะ?
คุณใจดีกับทุกคนแบบนั้นเลยเหรอ?
ฉันไม่เคยเข้าใจจริงๆ เลย
แต่ว่า... ทุกครั้งที่... ก็คิดได้นะ
เพื่อความปรารถนา
ของคนๆ นี้
จะโกหกได้ทุกเรื่องเลย...
แบบนี้เป็นครั้งแรกเลย...ไม่รู้จัก
เพราะฉะนั้น
คุณซาซากินี่แปลกจริงๆ เลยนะ...
นี่คุณซาซากิ
ตอนนี้ชอบแล้วเหรอ?
คุณซาซากิ
ดีใจจังที่ได้เจอคุณยามาดะนะ
อืมมม...อย่างช้าๆ
ดีจังเลยยยยยยย
...แต่ว่านะ
ก็ประมาณนั้นแหละ...
ช่วงนี้เวลาคุณซาซากิใจดีกับฉันเนี่ย
ก็อยากให้เขา
รู้จักตัวเองของฉันให้มากขึ้น...
ก็มักจะคิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาเสมอ
มันดูไม่เรียบร้อยเลยนะ ทั้งที่อยากจะรักตัวเอง
สุดท้ายก็คิดแบบนี้แหละ
รู้ว่ามันคงไม่ไปต่อตลอดไปหรอก
สักวันหนึ่ง...อยากจะขอโทษเองให้มันสมกับที่ควร
แต่ว่า...ตอนนี้ยังพูดออกไปไม่ได้
ตัวฉันในตอนนี้เนี่ย
ตัวฉันในตอนนั้นคงไม่ให้อภัยหรอกนะ...
ชูคัง บิกกังกัน
นี่นะ
คุณซาซากิ
จนถึงตอนนี้คุณก็
รอให้โดยไม่ทันได้รู้ตัวเหรอคะ...?
คึ...
ฟุ
แถวๆ ตรงนี้มันใหญ่มากเลยนะเนี่ย
คุณทายามะ
แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่พิเศษอะไรเลย
ทั้งที่รู้เรื่องของคุณแล้วนะ
ทั้งสร้อยคอที่พันอยู่บนคอสีดำนั่น
การแต่งตัวที่ทำได้แค่เล็บเท้าเพื่อทำงาน หรือแม้แต่พลาสเตอร์ที่ติดอยู่ตรงหูก็
ทั้งหมดมันเป็นเรื่องที่ทำให้คิดว่า "อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" ทีหลังน่ะ
ทำเอาตัวเองรู้สึกว่าโง่จริงๆ เลยนะเนี่ย
ถ้าพูดเรื่องแบบนี้ออกไป
คงทำให้คุณเบื่อไปหน่อย
แต่สิ่งที่คุณบอกให้รู้
และสีหน้าที่คุณแสดงออกมาน่ะ
มันก็เพิ่มขึ้นมาเยอะมากแล้ว เพิ่งจะ...
ว่าแต่ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้คุยกับเธอเนี่ย เธอก็
เป็นตัวของตัวเองที่ยอดเยี่ยม
ฉันก็นึกถึงมันขึ้นมาเองน่ะ
แต่ว่า...ตอนนี้ยังพูดออกไปไม่ได้
ตัวฉันในตอนนี้เนี่ย
ตัวฉันในตอนนั้นคงไม่ให้อภัยหรอกนะ...
เธอเนี่ย ในที่สุดก็
จนถึงตอนนี้คุณก็
รอให้โดยไม่ทันได้รู้ตัวเหรอคะ...?
ว่าทำไมถึงให้อภัยเธอไม่ได้เนี่ย ฉันยังไม่รู้เลยนะ
แต่ว่า
จนกว่าเธอจะมาถึงช่วงเวลานั้น
พวกเรานี่เป็นคู่กันนี่นา
ฉบับนี้มีตอนต่อเนื่อง 2 ตอนนะ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/40)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ถ่ายทำลับฉบับคนช็อตเงิน
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
แมวสาวอมควัน
ซาซากิกับพีจัง
คุรุมิจังนักเทรด FX
คนปรุงยาเสน่ห์ขวดนี้แอบมีใจให้อยู่รู้บ้างไหม
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
