ตอน 50: Chapter 50

สองปีก่อน

เอาเป็นว่าขนของเข้าเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ/คะ～

ซาคุจิ

ขอบคุณมากครับ/ค่ะ เหนื่อยหน่อยนะ

こちらこそ ขอบคุณสำหรับเครื่องดื่มนะครับ/คะ!

ขอตัวก่อนนะครับ/คะ!

ไม่ได้พักสองปี

ตึ้กๆ

ทำงานมา 4 ปี...

...6 ปีแล้วสินะ

ห้องแบบนี้เองเหรอเนี่ย

ออกไปเดินเล่นหน่อยดีไหม

2 ปีหลังลาพักงานที่สำนักงานใหญ่

ปลายฤดูหนาวก่อนกลับไปทำงานที่โกะคา

ใบลาออก

กลับมาที่เมืองเดิม บ้านหลังเดิมที่เคยอยู่

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย

บ้านใหม่เพิ่มขึ้นอีกเยอะเลยนะ...

เมื่อก่อนแถวนี้จะมีร้านขายข้าว หรือร้านขายเสื่อทาทามิด้วย

มีกลิ่นหอมมากเลยนะ

เอ๊ะ? ลูกค้าคนนี้เป็นลูกค้าประจำเหรอ!?

ช่วงนี้ความจำมันฝ่อไปหมดเลยนะเนี่ย~

ขอบคุณที่แวะมาอีกครั้งนะ... ขอโทษด้วยนะ...

อ้อ เหรอครับ?

ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไรเลยครับ!

เพราะว่าผมเคยอยู่ที่นี่มานานแล้วนี่ครับ

ใช่

งั้นคุณลุงไม่ต้องกังวลนะ

แถมตัวเองเมื่อหกปีก่อนน่ะ

ถึงจะเป็นคนเดียวกัน แต่ก็เป็นคนอื่นไปเลย

そろそろซื้อข้าวกลับไปกินดีไหมนะ

ถ้าเดินไปทางสถานี น่าจะเจอร้านสะดวกซื้อสักที่นะ...

นี่มัน... อาจจะเป็นนั่นรึเปล่าเนี่ย~

ซูเปอร์ เอส 24 ชั่วโมงเปิด

...ไม่ใช่ร้านเดียวกันนี่นา

ตั้งแต่เมื่อกี้น่ะ

นี่ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

เดินวนไปมาเหมือนกำลังพยายามจะทำลายเหตุผลที่ทำให้คิดถึงสมัยนั้น

แทนที่จะเศร้าที่สถานที่แห่งความทรงจำมันเปลี่ยนไป

ถ้าได้สัมผัสตัวเองในสมัยนั้นได้แม้แต่น้อย

กลับรู้สึกโล่งใจมากกว่า

คงจะรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชขึ้นมาทันทีแน่ๆ เลย

คนที่ทุ่มเทให้งานแบบโง่ๆ เลยล่ะ

ในที่ที่ใช้เวลาอยู่ในช่วงที่เข้มข้นที่สุด

...นั่นก็อาจจะเป็นเรื่องที่

ไม่จำเป็นต้องกังวลสำหรับผมในตอนนี้ก็ได้นะ

ตัวเองที่กลับมาสภาพแบบนี้เนี่ย

ไม่ใช่สิ~ ไม่ใช่สิ!

ไม่ใช่เบอร์ร้านนะ ถามเบอร์คุณพี่สาวอยู่นะเนี่ย ว

เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการทำงาน บอกไม่ได้หรอกครับ

กรุณารับไปเถอะครับ

เอ๊ะ ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนะ~ (หัวเราะ)

ก็ดีนี่ ผมคงใกล้กับทรอเลยล่ะ?

จุนที่ยิ้มให้เสมอเลย~

อา

เอ่อ... คือว่า...

...อะไรเหรอครับ? นี่เรากำลังคุยกันอยู่นะครับ

เอ่อ คือว่านะ~~~ อืมมมมมมม

อันนี้!

หมวกนี่! อยากจะใส่ในกล่องตรงนั้นน่ะครับ

...จะทำยังไงก็ได้นี่นา

ได้ไหม!?

ได้สิ...

จริงเหรอ!?

ไม่ ไม่จริงนะครับ

จริง จริงจริงจังเลยเหรอ!?

คุณลุง ไม่เป็นไรครับ!!

นี่มันอะไรกันเนี่ย ในเส้นสาย...

อ๊ะ ขอโทษที่มารบกวนบทสนทนาหน่อยนะครับ~

ขออนุญาตได้ไหมครับ

นะ...

อ๊ะ อิกัน อิกัน แคปปะ...

อีกแล้ว

ทำไมกันนะ

ทำไมถึงมาช่วยล่ะครับ?

เอ่อ... เปล่าหรอกครับ แค่จะช่วยอะไรใหญ่โตอะไรแบบนั้น...

ก็แค่บังเอิญมั้งครับ หรือว่าก็แบบ...

ดูเหมือนว่าจะพูดอะไรกลับไม่ได้เหรอครับ?

เรื่องเสียมารยาทอะไรกัน...

วันนี้แหละ

วันนี้แหละว่าจะตอกให้มันรู้เรื่องซะเลย

ว่าจะจัดการให้มันจบลงด้วยตัวเอง

ตัวเองน่ะ

ครับ...

ต้องขอโทษด้วยนะครับที่เข้ามาแทรกเรื่องที่ไม่จำเป็น...

แต่มันอันตรายนะครับ...! ถ้าปรึกษาผู้จัดการอะไรอย่างนั้น

หรือให้ผู้ชายพูดอะไรอย่างนั้น...

ก็ไม่จำเป็นต้องทำเองขนาดนั้นก็ได้นะครับ ถือว่า...

ก็รู้อยู่แล้วล่ะครับ

รู้แจ้งเลยล่ะ

แต่ว่า

คุณลูกค้าไม่มีเหรอครับ?

ถ้าโดนใครเหยียบจนล้มแล้วมันจะโกรธจนตายได้เลย

ไม่เคยตั้งใจทำงานจริงจังเลยเหรอครับ?

คุณยามาดะ อ่า

กับลูกค้าครับ

ขอโทษด้วยนะครับ

ตัวเองน่ะ หัวร้อนไปหมดเลย...

อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ!

อย่าไปใส่ใจเลยครับ! ผมเองต่างหากที่ต้องขอโทษจริง ๆ...

ที่พูดแทรกขึ้นไปน่ะ...

...ขอโทษครับ

ไม่มีเหรอครับ?

โกรธจนตายได้เลย

ไม่เคยตั้งใจทำงานจริงจังเลยเหรอครับ?

...ทำไมถึงได้เป็น

คนที่บังเอิญเจอกันวันนี้

ถึงได้นึกขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย

หลังจากม่านมืดลง

อีกแล้ว

ตายแล้ว

เอาอันนี้ออกมา

ทำให้อาจารย์ที่เคารพเสียใจอย่างสุดซึ้ง

สุดท้ายก็ไม่สามารถทำอะไรให้สุดตัวได้เลย

ตอนนั้นน่ะ เธอก็ตายไปแล้ว

ถึงอย่างนั้นนายก็

เพิ่งมาทำอะไร

มัวแต่เหม่อมองดวงตาคนอื่นอยู่เหรอ?

สถานีโมโระโมโระ

อีกสองสามวันต่อมา

โมโระโมโระก็เป็นโมโระโมโระแฮะ~

ท่านหัวหน้าแผนก...

ตอนอยู่ใต้คุณนากาชิมะ เขาถูกโดนตำหนิหนักมากเลยนะ ช่างโหดจัง...

...ก็กลับมาได้อาทิตย์หน้าแล้วสินะ

ไปแค่ทักทายเองนะ แต่เรื่องที่เล่ามันยาวขนาดนั้น...

อ๊ะ!

ลืมซื้อกระดาษชำระที่ร้านขายยาในสถานี...!

ทั้ง ๆ ที่ที่บ้านไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียวเลย...

ซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อครั้งที่แล้วดีไหมนะ...

ถึงขั้นต้องเขียนให้ตายได้เลย

กึ๊ก!

เอ๊ะ นี่มันช่วงเวลาที่ดีนะ แต่ก็ดึกเกินไปนี่นา!?

ไม่จริง!

ก็เลยได้มาเจอกันเรื่อย ๆ ไงล่ะ

อยู่!!

ทำไมถึงว่างตอนจังหวะนี้เนี่ย...!

ขะ ขอร้องล่ะครับ...

ยินดีต้อนรับค่ะ!

ครับ!

คุณมีบัตรสะสมแต้มไหมครับ?

ขออภัยด้วยนะครับ!

อ๊ะ ไม่รู้สิครับ...

จะรับสินค้าให้นะครับ!

อ่า... ก็อย่างนั้นสินะ

ก็จำเรื่องเมื่อหลายวันก่อนนั่นไม่ได้สินะ...

ขอบคุณมากเลยครับ/ค่ะ!

เร็วแถมยังสุภาพอีกด้วย

ให้ตัวฉันเป็นคนยกย่องให้เองค่ะ

ฉันคือ เฮตจัง เองค่ะ

เรื่องที่ตั้งใจทำงานอย่างหนักน่ะ

ไม่มีเลยเหรอครับ?

...อีกแล้ว

พยายามอย่ามาที่นี่อีกดีกว่า

ถ้าจะช้อปปิ้ง ใกล้สถานีก็พอแล้ว

ไม่จำเป็นต้องใช้มาถึงที่นี่อีกแล้ว

แถมที่นี่มันอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้าน ยังไกลเลยด้วย

ไม่มีเหตุผลที่จะมาเลยนะ

นี่ไง เด็กคนนั้นน่ะ ตรงแคชเชียร์เบอร์สอง

น่ารักสุด ๆ ไปเลยเนอะ!?

หน้าอกก็ใหญ่ แถมดูเหมือนจะไม่มีแฟนด้วยอีกนะ ฮ่า ๆ

ใช่ ๆ! คนแบบนั้นมันไม่มีปกติในซูเปอร์มาร์เก็ตนะ 555

ครั้งก่อนโดนลุงไม่รู้เรื่องมาขวางทางอยู่น่ะ แต่ว่า

งานแค่นี้ใคร ๆ ก็ทำได้เลยอ่ะ น่าจะชอบไม่ใช่เหรอ?

คนไม่เยอะนี่นา สองคนก็น่าจะทำไหวไม่ใช่เหรอ?

น่าจะดีใจที่ได้มีคนมาสนใจไม่ใช่เหรอ?

อย่ามาก

พูดเรื่องแบบนี้ข้างนอกจะดีกว่านะ

หา...? 55 คุณลุงครับ นี่คืออะไรครับ

ว้าว จริงดิ นี่เป็นครั้งแรกที่โดนเทศนาเลย 55

มีจริง ๆ ด้วยนะ พวกคุณลุงแบบนี้

ว่าแต่คุณลุงก็เหมือนกันนะสิ

พนักงานร้านคนนั้นน่ารัก เลยมาสั่งสอนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

ท้ายที่สุดก็เป็นเพราะความต้องการอยู่ดี

แบบว่า สุดท้ายก็อยากให้ขอบคุณน่ะ

อยากให้ผู้หญิงมองในแง่ดีอะไรทำนองนั้นไง

ฉันน่ะ

กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

ถ้าเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็

ก็ต้องพูดออกมาให้ได้สิ

ถ้าพูดออกมาได้

โธ่เอ๊ย

ถ้าฉันอยู่ในสถานะของเธอ

ไม่ใช่หรอก

มันจะน่ารำคาญจนทนไม่ไหวเลยล่ะ

ถ้าโดนรับรู้เรื่องงานตัวเองแบบนี้

ฉันก็โกรธจนโมโหเลยนะ

อย่างน้อยก็ต้องพูดอะไรออกมาจากปากตัวเองให้ได้

เพราะมันเหมือนกับว่าตัวเองกำลังทิ้งของสำคัญไป เลยรู้สึกเสียใจ

ทั้งหมด... มันเป็นเพราะความสะดวกของฉันเองนั่นแหละ...

แบบนี้... ก็ทำเรื่องไม่จำเป็นลงไปแล้วสิ

ฉันน่ะ

เป็นคุณลุงคลีโอที่เห็นแก่ตัวน่ะนะ... ...อึ๊ก...

เฮ้ นี่อะไรเนี่ย เมาแล้วเหรอ!

รู้สึกมึน ๆ ขึ้นมาว่ะ... ไปกันเถอะ...

อ่า...

ผัก

อ๊ะ... ขอโทษนะครับ เมื่อกี้มัน...

คุณลูกค้า

คุณที่เป็นคนซื้อหมวกคราวก่อนสินะครับ

ทำไมถึงได้

ดูท้อแท้ขนาดนี้ล่ะครับ?

...ก็

คิดว่ามันหายไปนานแล้ว แต่ความรู้สึกนั้น

มันยังมีอยู่...ฉันก็เลยรู้ตัวไป

ความเสียใจและความคับข้องใจที่เคยปัดมันทิ้งไปว่ามันไม่เหมือนตอนนั้น

มันกลับมาหาฉันตอนนี้อย่างน่ากลัวเลยล่ะ... ประมาณนั้นครับ

ขอโทษนะคะ มันฟังไม่รู้เรื่องเลยเนอะ...

ใช่ค่ะ

แต่ว่า

อันนี้เนี่ย ถ้าเทียบกับอันก่อนหน้านี้

อันที่เพิ่งพูดเมื่อกี้

...ชอบกว่าค่ะ

ผมเองก็...

ไม่ได้เกลียด...หรอกครับ...

เมื่อกี้ขอโทษจริง ๆ นะครับที่ทำไปเอง...เดี๋ยวจะกลับแล้วครับ

เฮ้!

อ๊ะ... ครับ

คือว่า...

สักวันหนึ่ง

ก็ขอให้มีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นนะครับ

อะไรกันเนี่ย...

ก็จะเป็นได้นะครับ

ถ้าชอบและทำต่อไป

...ก็น่าจะจะเป็นได้มั้งครับ

ทุกสิ่งที่จำเป็น

มันจะตามทันความรู้สึกของเราเองครับ

เอ่อ... นั่นน่ะ...

มันดู... บังคับไปหน่อยไหมนะ

แต่ว่ามันวิเศษไม่ใช่เหรอครับ

ย่ะมะ

มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ เลยนะครับ

หนึ่งเดือนต่อมา

วันนี้มีรับรองลูกค้าด้วย แต่ดันลืมกระเป๋าสตางค์ซะได้ยย!!

ซาซากิยยย!!

แกตอนที่ไม่มีฉันไป ทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!?

ช่วยไม่ได้นี่นา... อยู่ได้นานแค่ไหนล่ะเนี่ย...

เอ่อ... เอ่อ...

ก็...

ว่า... หืม?

แกนี่ใครน่ะ นี่มันซุปเปอร์แถวนี้รึไง?

ซุปเปอร์เหรอ...

อ่า

ฉันทำบัตรสะสมแต้มซุปเปอร์เอไว้

ซุปเปอร์เหรอ? นายที่เป็นคนซื้อของกินแผงลอยในร้านสะดวกซื้อน่ะเหรอ!?

เจอแล้วล่ะ

ร้านที่วิเศษมากเลย...

ที่มีพนักงาน

เลิกงาน

ฉบับหน้า ปี 2025 เล่ม 07 (วางขาย 25 มิ.ย.) พักครับ ครั้งหน้าจะลงใน ปี 2025 เล่ม 08 (วางขาย 25 ก.ค.)!