ตอน 1: Chapter 1

ขอโทษด้วยนะคะคุณอากิระ...

เพราะว่าคุโระทำพลาดไปน่ะค่ะ...

ตัวเอกที่เกิดใหม่เป็นเผ่าพันธุ์ได้โลดแล่นอย่างสุดยอดในต่างโลก

ไม่เป็นไร ปล่อยให้ฉันจัดการเอง

!?

หน่วยมังกรศึกเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วนะ

———

ขอบคุณนะคะคุณคาเรน

ไปกันเถอะ

มังงะ

มิกิ นาซึนะ

อารากิ ไซ เทพนิยายเกิดใหม่ของมนุษย์เงินเดือนวัย 40 (ต้นฉบับ: ฮาราดะ มาริ) "คดีฆาตกรหญิงแห่งชมรมโอตาคุ"

ต้นฉบับ

เผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุด × สุดยอดแห่งส

การเกิดใหม่ เค็นมอน แต่ว่า

เฮ้อ...

ขอโทษด้วยนะคะคุณยาคุชิเซนไป...

เป็นเพราะผม ทำให้วันหยุดอันมีค่าของคุณ...

คิ่ก

ไม่เป็นไรหรอก คุณเป็นพี่เลี้ยงก็เพื่อเรื่องพวกนี้ไง

มือใหม่ก็ต้องพลาดเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

พลาดแล้วเรียนรู้ ไม่ทำความผิดพลาดเดิมซ้ำ นั่นก็พอแล้ว

เข้าใจแล้วก็เลิกพูดจาไร้สาระ แล้วลงมือทำซะ

ครับ/ค่ะ!

ขอบคุณมากเลยค่ะ/ครับ คุณเซนไป...!

●●●

ใช่แล้วล่ะ

ปู๊ด

อืมมม...

ทาคายาชิ

ตั้งแต่เมื่อกี้นี้มือถือคุณก็ดังตลอดเลยนะ?

เอ๊ะ? อ๋อ... ขอโทษด้วยค่ะ...

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ แล้วก็ครบรอบ 1 ปีนับตั้งแต่คบกันด้วย...

เอ๋~

จ๊ปาก

...รุ่นพี่คะ?

●●●

แกพอเลย กลับไปซะ

เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ!? ยังไม่เสร็จเลยนะงาน

น้องใหม่ทำอะไรก็คงไม่มีอะไรให้ทำแล้วล่ะ

เลยให้ทำไปเพื่อสั่งสอน เพราะตัวฉันคนเดียวเร็วกว่าด้วยซ้ำ

ช่างเถอะ ไปได้แล้ว

แต่ว่า...

อย่าปล่อยให้เธออยู่คนเดียวในวันแบบนี้สิ

———

อืม

อะ ขอบคุณมากเลยค่ะ!

เอาล่ะ ถึงเวลาเก็บงานแล้วสินะ...

อืมม...

วันนี้ก็หมดวันอีกแล้วสินะ...

ไปหาอะไรดื่มสักหน่อยแล้วกลับดีกว่า

คุณเซนไป!

ทาคายาชิ...

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

มีอะไรเหรอ

คือว่า! เมื่อกี้ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ!

ขอโทษด้วยค่ะ เขาดูแปลกๆ น่ะค่ะ

พอได้ฟังดู เขาบอกว่าคุณเซนไปฝากงานไว้กับเขาด้วย...

ไม่รู้ว่าจะเป็นการขอโทษได้ไหมคะ แต่ว่า

ไม่ว่ายังไงก็ไม่เป็นไรหรอกนะ...

000

โอ๊ะ!

ชุดข้าวหน้าเนื้อพร้อมสลัดกับซุปมิโซะเหรอ? แถมยังมีไข่กับเครื่องดองด้วย...

ขอบคุณมากนะ กลับไปกินชิลๆ ล่ะ

อ๊ะ แต่ว่าคุณงานเสร็จแล้วนี่นา งั้นไปร้านอาหารครอบครัวอะไรแบบนั้นดีไหม

ก็ได้ ไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่า

พวกแกมีวันสำคัญนี่นา?

งั้นอย่างน้อยก็ขอให้ไปส่งถึงที่สถานีหน่อยได้ไหมครับ!

คุณ

อ๊ะ อะฮะ...

ก็คุณเซนไปนั่นแหละ ที่จะจัดการให้ได้น่ะ

คุณทาคายาชิก็เป็นคนที่สร้างความลำบากให้ตลอดสินะ?

ก็...ปฏิเสธไม่ได้เลยครับ...

คุณทาคายาชิเนี่ย ชอบพูดถึงคุณยาคุชิเสมอเลยนะ

...เหรอคะ

เป็นเด็กดีจังเลยนะ ถึงได้เป็นห่วงขนาดนี้กับผมด้วย...

ทาคายาชิน่ะเหรอ? ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่ผู้ชายส่วนใหญ่ก็คู่ควรกับเขาเลยนะ

จะได้ไม่ไปขัดจังหวะการเดทของเขาอีก

จะหาข้ออ้างแล้วกลับทางอื่นดีกว่า...

...อืม

อันตราย!!

เอ๊ะ?

ตะโกน

...อืม?

คุณเซนไป!

ตั้งสติหน่อยสิคะคุณเซนไป!

เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้วค่ะ!

...ทาคายาชิ

รถพยาบาลเหรอ?

อ้อ จริงด้วยนะ ปกป้องเด็กนั่น...

เด็กดะ...คะ?

ไม่เป็นไรค่ะ เด็กคนนั้นแค่ถลอกนิดหน่อยเองค่ะ!!

งั้นก็ดีแล้ว

อาาา ไม่ได้ยินอะไรเลย

จะตายเหรอ

ผม

แย่จังเลย น่าจะให้เขาไปส่งเราดีกว่า...

การที่ต้องทำให้เขาเสียใจเพราะเรื่องของผมเนี่ย มันทรมานจัง

ผมยังแค่ 29 เองนะ? ยังไม่ถึง 30 ด้วยซ้ำ

ค้นหา "ควรไปส่งดีกว่า" ผลการค้นหาประมาณ 431.000.000 รายการ

เดิมทีอยากจะมีชีวิตอยู่ไปอีกมากกว่านี้

อายุเฉลี่ยของญี่ปุ่นคือ 80 ปีใช่ไหม

อยากมีชีวิตอยู่จนถึง 80 ปีจังเลยนะ...

จำกัดการค้นหา "สิ่งมีชีวิตที่อยู่ได้ถึง 80 ปี" ผลการค้นหา 6.600.000 รายการ

น่าเสียดายจริงๆ นะ พอตายแล้ว ทักษะที่ได้มาจากการทำงานก็หายไปหมดเลย...

คุณทาคายาชิจะโอเคไหมนะ เผื่อเขาจะทำพลาดเหมือนเดิมอีก...

อย่างน้อยก็อยากจะส่งต่อทักษะของผมให้คุณทาคายาชิได้นะ

ค้นหาแบบจำกัด "ทักษะถ่ายโอนได้" ผลลัพธ์ 1 รายการ

นี่คุณเป็นอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้เนี่ย เหมือนคุณกูเกิลเลย!

ชิ...

ชิชิ...

เอ๊ะ?

ผม...ไม่ได้ตายเหรอ...?

อะไรกัน...!! ผิว...ซีดเลย!!!!

!!??

น...

พวกแกคือใครกัน!?

...เป็นก็อบลินเหรอ?

เพื่อนร่วมทีมเหรอ?

พวกแกโผล่มาจากข้างหน้าฉันเองนะ

เอ๊ะ?

เอ๊ะ?

กลายเป็นก็อบลินที่ถูกรถบรรทุกชนจนตาย

บางที...นี่มัน...

เกิดใหม่ต่างโลก

กลายเป็นก็อบลินแล้ว มีอะไรอยากถามไหม?

เปล่าหรอก...ฮ่าๆๆ...

อรุณสวัสดิ์นะ ตื่นมาได้สมกับเป็นก็อบลินเลยแฮะ

สวัสดีตอนเช้าค่ะ~

หลังจากเกิดใหม่เป็นก็อบลินมาได้สักพักแล้ว

โยชิ

รอบๆ ตัวเต็มไปด้วยก็อบลิน แต่ผมก็เป็นก็อบลินเหมือนกัน

พูดง่ายๆ คือเป็นสมาชิกในสังคมเดียวกัน ดังนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นเลย

มีบางอย่างที่ผมรู้ได้ในเดือนนี้

ก็อบลินเพศเมียสามารถตั้งท้องได้เรื่อยๆ แม้จะกำลังตั้งท้องอยู่แล้ว...

พลังในการสืบพันธุ์ของก็อบลินมันสูงมาก!

เป็นเอโร่มังงะเหรอ...?

แต่ข้อแลกเปลี่ยนคืออายุขัยสั้น เพียงแค่ 7 วันเท่านั้น

คลอดเยอะมาก แล้วก็อายุสั้นมาก

เหมือนเผ่าพันธุ์ที่นำกระต่ายกับตั๊กแตนมาผสมกันเลยล่ะ

และก็อบลินก็จะถือกำเนิดพร้อมกับ "ทักษะ" สักอย่างหนึ่ง

ทักษะนั้นสามารถมอบให้กับก็อบลินที่ตนเองเห็นตอนที่ตนเองกำลังจะตายได้

อย่างไรก็ตาม ต่อให้รวบรวมทักษะจากก็อบลินตัวอื่นมามากแค่ไหนก็ตาม

ว่าแต่ ทักษะของผมเนี่ย

ที่มอบให้ได้มีแค่หนึ่งอย่างที่ผมมีตอนเกิดเท่านั้นเอง

มนุษย์ 80 ปี

ดูเหมือนทักษะนี้จะทำให้มีอายุยืนยาวถึง 80 ปีเลย

ด้วยทักษะนี้ ทำให้เราต้อง "ไปส่ง" พวกก็อบลินที่อายุขัย 7 วันมาแล้วถึง 3-4 รุ่น

เป็นเพราะความปรารถนาตอนตายเป็นจริงแล้วเหรอ...?

ด้วยเหตุนั้น จำนวนทักษะที่สืบทอดต่อมาก็มีถึง 200 แล้ว

ทักษะพวกนี้ใช้ได้ตามใจชอบนะ แต่ถ้าผมตายไป ทักษะ 200 อย่างนี้ก็จะหายไป

และจะส่งต่อไปให้ก็อบลินตัวต่อไปแค่ "มนุษย์อายุ 80 ปี" เท่านั้น

รู้สึกว่ามันน่าเสียดายอยู่เหมือนกันนะ...แต่ก็นั่นแหละมันก็เป็นแบบนั้น

เรื่องนั้นก็ค่อยเอามาคิดใหม่ตอนที่ถึง 80 ปีแล้วกัน

โย่ว

หอบ

...ป่านี้มันกว้างใหญ่แค่ไหนกันนะ

หมู่บ้านก็อบลินนี่ถูกล้อมรอบไปด้วยป่า

หมู่บ้านกัชิโค

ชาวบ้านก็ไม่ได้ออกมาเข้าออกมากนัก พวกเขาใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ

เป็นเมืองของมนุษย์เหรอ?

ผมก็เดินสำรวจเป็นครั้งคราวอยู่เหมือนกันนะ

อร่อย

รสชาติมันไม่ต่างจากตอนเป็นมนุษย์เลยนะ

กินได้ทุกอย่างเลย

และก็อบลินก็ไม่จำเป็นต้องนอนหลับด้วย

เพราะว่าอายุขัยมันมีแค่ 7 วัน พวกมันคงไม่มีเวลาไปนอนอะไรมากนักมั้ง

นั่นเป็นเรื่องเดียวกับผมเลย

ผมเริ่มจะชินกับร่างกายนี้แล้วล่ะ

...สิ่งเดียวที่กำลังลำบากก็คือ...

มันโคตรจะรู้สึกอยาก...!!

เป็นเพราะความอยากของพวกก็อบลินน่ะสิ เยอะกว่าตอนเป็นมนุษย์ประมาณ 3 เท่าเลย...

พวกก็อบลินน่ะ ดูเหมือนตุ๊กตา น่ารักดีนะ...

แน่นอนว่ามันไม่ได้มองเป็นแค่สิ่งนั้นนะ...

แต่ว่ามันก็โคตรจะฮอตเลย

นี่ มามีลูกกันมั้ย?

อ๊าา! ไม่ยุติธรรม! ตาฉันบ้าง!!

เปล่าครับ ผมไม่เป็นไร...

หืม?

ตอนเป็นมนุษย์ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเลยนะ...

เอ๊ะ

สองสอง

ก็อบลินนี่เอง

หุบปากก่อน เดี๋ยวรักษาให้

ฮีล

ฟื้นฟูเป้าหมาย ทักษะหนึ่งที่สืบทอดมาจากก็อบลิน 200 ตัว

●

ทำอะไรอยู่เนี่ยเจ้าจอมมารนี่

ให้ตายสิ เจ้าจอมมารนี่ก็โคตรจะ...

คุณจอมมารเหรอ!?

...พอพูดแบบนั้นก็นึกออกเหมือนกันนะ

นี่มันมีเจ้าจอมมารอยู่จริงเหรอเนี่ย!

สุดยอดไปเลย รู้สึกซาบซึ้งใจจัง...

เอาน่า ก็มันเป็นโลกที่มีพวกก็อบลินนี่นา ก็ต้องมีจอมมารอยู่สิ

อะไรก็ว่าได้เลยนี่นา

นาย...ไม่ใช่ก็อบลินธรรมดานี่นา

ก็เลยบอกให้หุบปากสิ! แผลมันไม่หายนะ

พอแล้ว แผลของผมไม่มีใครรักษาได้แล้ว

นอกจากตัวผมเองน่ะ

มันเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนั้นน่ะ

หา?

อ๊ะ...

ทั้งที่ผมพยายามฮีลเต็มที่แล้วแท้ ๆ...

“สิ่งมีชีวิตแบบนั้น”น่ะเหรอ—

โอ้โฮ

มีวิธีอะไรไหมเนี่ย? ทักษะมันมีเยอะแยะเลยนะ

เหรอ? มีกี่อย่างกันนะ

ตอนนี้มี 277 อย่าง

เกิดมาพร้อมกับทักษะ "มนุษย์ 80 ปี"

อืม เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว

การกลายพันธุ์กระทันหันสินะ งั้นก็น่าจะใช่

เดี๋ยวก่อน ระวังหน่อยไหม!? ทำเสียงดังขนาดนั้น...

ถ้ามีทักษะขนาดนั้นได้ ปริมาตรภายในก็น่าจะใหญ่ขึ้นด้วยสิ

ปริมาตรภายในเหรอ?

อาจจะได้สืบทอดทักษะจากเผ่าพันธุ์อื่นด้วยนะ

อย่างนั้นเหรอ?

เป็นไงบ้าง...

มาลองรับทักษะของผมดูไหมล่ะ

จนถึงตอนนี้ 27 ครั้ง...ที่ต้องมองพวกก็อบลินอำลา

มันไม่สามารถทำได้ด้วยความรู้สึกธรรมดา ๆ หรอกนะ...

แล้วก็ได้รับทักษะมา

เพราะว่า "จอมมาร" จะ ฝากช่วงเวลาสุดท้ายนั้นไว้กับพวก "ก็อบลิน" ไงล่ะ?

—แต่มันก็เข้าใจดี

จะว่าเป็นก็อบลินหรือจอมมาร พื้นฐานมันก็เหมือนกัน

อยากจะทิ้งหลักฐานว่าตนเองได้มีชีวิตอยู่ไว้น่ะ

ก๊ก

เข้าใจแล้ว รับมาเลย

อืม...

ผู้แข็งแกร่งย่อมล่าผู้อ่อนแอ

【ผู้แข็งแกร่งย่อมล่าผู้อ่อนแอ】เหรอ?

หึ...

ทักษะนี้มัน...ทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่ 'แน่นอน' เลย...

มอนสเตอร์น่ะ...มีคุณสมบัติที่จะยอมจำนนต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง

สลา...

เฮ้!

ศัตรูที่โค่นได้แล้ว จะต้องเชื่อฟังอย่างแน่นอน... ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ตาม... จะไม่หักหลัง...

แล้วผมก็กลายเป็นจอมมารน่ะ...

เจ้าก็อบลินไร้นาม...

จะให้...พูดกับเจ้า...

ลองใช้มันให้เป็นประโยชน์ดูสิ...

...อ่า

ในวันนั้น

โลกทั้งใบ ก็เต็มไปด้วยความปรีดา

การเสียชีวิตของจอมมารผู้ได้กวาดอำนาจมานานนับร้อยปี ได้รับการยืนยันแล้ว

แต่ว่ามนุษย์กลับไม่รู้

ว่าภัยคุกคามของจอมมารนั้นยังไม่ได้จากไปอย่างสมบูรณ์

ตอนนี้ยังไม่!

〈ติดตามในตอนถัดไป〉