ตอนที่ 115

เทพปีศาจสรวงสวรรค์—ถึงแม้จะถูกเรียกว่าดยุคปีศาจก็ตามนะ

ทำไมนายคาซิอาสถึง

น่าจะมาจากที่ที่ท่านผู้นั้นเคยดำรงตำแหน่งดยุคในอาณาจักรมนุษย์น่ะ

สามารถดำรงตำแหน่งดยุคได้ ทั้งที่เป็นเผ่าปีศาจกันล่ะ...?

ตอนนั้นฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องไกลตัวที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

เลยฟังผ่าน ๆ ไปเป็นส่วนใหญ่

ว่าจะเคยเป็นดยุคในโลกมนุษย์น่ะ

ตอนนี้ถึงจะเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก

แตกต่างจาก "แกรนด์บารอนริคุเซ็น" ของฉัน

ตำแหน่ง "ดยุค" เนี่ย เป็นตำแหน่งที่สูงมากและมีเกียรติประวัติมาอย่างยาวนานเลยล่ะ

คือ กษัตริย์ > ดยุค > เคานต์ > แกรนด์บารอน

บรรดาศักดิ์ในโลกนี้

ได้ยินมาว่าอย่างนั้น

แกรนด์บารอนได้ทำสัญญาไว้กับเคานต์

เรื่องของประเทศเพื่อนบ้านนะ เคานต์ได้ทำสัญญาไว้กับดยุค

ถ้าเป็นเช่นนั้น

ก็น่าจะหมายความว่าดยุคได้ทำสัญญากับกษัตริย์

นั่นหมายความว่าดยุคปีศาจ

คือผู้ที่ได้รับการยอมรับจากกษัตริย์

เป็นอย่างนั้นเอง

ตอนนี้กษัตริย์กำลังมองฉันเป็นศัตรูอยู่เป็นหลัก

สถานการณ์แบบนี้เลยทำให้เรื่องของดยุคปีศาจน่าสนใจ...

และก็ ในวันเปิดฟ้า

ดยุคปีศาจกับไอซอีซมี "การทะเลาะกันครึ่งปี"

เธอพูดว่ามันเป็นการทะเลาะของเด็ก ๆ แต่ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้ว

สิ่งที่สำคัญคือ--

--ไอซอีซรู้จักดยุคปีศาจเป็นอย่างดี

ตื่นแล้วเหรอ

อรุณสวัสดิ์ค่า

หืมมม เช้าจัง

เอ่อ มีเรื่องหนึ่ง ที่อยากจะถามหน่อย

หืมมม?

อ่า อันนี้ก็คือ--

สกิลที่กำลังส่งออกไปนี่มันทำไม่ได้อ่ะ

เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นนะ

เลยอมมันเข้าไป แม่ก็เลยดุ

ไอซอีซมันกินสกิลน่ะ

คาดว่าตอนที่มันไปอยู่ในพิธีส่งท้ายและสืบทอดสกิลของพวกก็อบลิน

มันก็เลยแทรกตัวเข้าไปแล้วกินสกิล เลยโดนเทศนาตั้งแต่ในวันเปิดฟ้าไงล่ะ...

บอกไปตรงๆ ว่าอยากกินนี่นา

ทรรศนะเรื่องความเป็นและความตายของก็อบลินน่ะ มนุษย์...

อื้อ ต่อไปจะทำแบบนั้น

เปล่า มันต่างจากสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาทั่วไปมากเลย

เมื่อก็อบลินใช้ชีวิตครบ 8 วัน

มันจะส่งต่อสกิลให้กับก็อบลินตัวอื่น

แต่พวกมันไม่ได้มองสิ่งนี้ว่าเป็น "ของที่ระลึก" หรือ "มรดก" เลยนะ

สำหรับก็อบลินแล้ว การที่ได้ "ส่ง" หรือ "ถูกส่ง" เป็นเรื่องสำคัญ

แล้วมันก็จะเริ่มงานเลี้ยงตั้งแต่วินาทีถัดไปเลยล่ะ

ก็ทำให้พวกมัน

เพราะฉะนั้น ถ้าเป็นพวกก็อบลินที่ไอซอีซทำความสนิทสนมไว้

ถ้าขอสกิลก่อนที่พวกมันจะนำมาผนวกรวมกับร่างกาย ก็ไม่น่าจะปฏิเสธหรอก

เอาไหมล่ะ?

เพราะว่าเธอข้ามไปขัดจังหวะการกระทำสำคัญของพวกก็อบลินน่ะ

เลยคิดว่าตอนเปิดฟ้าคงจะลงโทษเขาไปแล้วล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็ตาม--

คงไม่เรียนรู้อะไรอะไรเลยสินะ...

เอ่อ สิ่งที่อยากจะถามไม่ใช่ตรงนั้นนะ

อยากจะให้เล่าเรื่องดยุคปีศาจให้ฟังหน่อย

อ่า

ของมาจังเหรอ?

ใช่แล้ว เขาเคยใช้คำเรียกแบบนั้นน่ะ

รู้ไหมว่าเขาเคยเป็นดยุคในโลกมนุษย์น่ะ?

รู้สิ!

แล้วทำไมนายถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?

อืม รู้สิ!

เพราะว่าแพ้ราชาแห่งมนุษย์ไง

...แพ้เหรอ?

ก็เพราะเรื่องทะเลาะกันน่ะ

ทะเลาะ...

เรื่อง "การทะเลาะ" นี้เอง

คงไม่ใช่แค่ตามความหมายตรงตัวหรอกมั้ง

ระหว่างที่แพ้การทะเลาะและอยู่ในช่วงของราชาแห่งมนุษย์น่ะ

เขาก็กลายเป็นสุนัขผู้จงรักภักดีไปเลยล่ะ

...เข้าใจแล้ว

ก็หมายความว่าแพ้ในการต่อสู้แล้วกลายเป็นคนซื่อสัตย์สินะ

ฝ่ายที่แพ้จะต้องถูกลงโทษโดยกองทัพ

ถ้าอย่างนั้นมันก็น่าจะเข้าใจง่าย และคนส่วนใหญ่ก็น่าจะยอมรับสถานการณ์นี้

หรือจะให้พูดว่า--

อาจจะหัวเราะเยาะด้วยซ้ำไปนะ

?

ถูกลงโทษโดยราชาแห่งมนุษย์...

มันน่าอับอาย แต่สิ่งนั้นก็น่าจะช่วยให้ "ความปลอดภัยในชีวิต" ของเขาถูกรับประกันไว้ได้

ขอบใจนะ ไอซอีซ

โล่งอกไปเลย

ไม่เป็นไรเลยจ้า

ค่ะ คุณแคเรน

หืม?

อ่า~

อ่า~

อร่อยไหม?

อ่า อร่อย

เย็นๆ หวานจัง

ว้าย!

เอ๊ะ ดีจัง!

คุณแคเรน กินของของผมสิ!

โกงจัง! ของฉันบ้าง

ช่วงนี้หน้าของคาเรนดูสงบขึ้นเรื่อยๆเลย

เวลาอยู่กับพวกก็อบลินนี่ดูผ่อนคลายลงมากเลยล่ะ

ก็อย่างที่ว่าแหละนะ

ฉันชอบที่คนรอบข้างดูมีความสุขจัง

...อึก!

เดี๋ยวนะ... จู่ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมา...

ไหวไหม คุณแคเรน?

กินเร็วๆ ล่ะนะ~

กลับมาแล้วเหรอ

อืม

ไม่เป็นไรใช่ไหม?

...

มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นรึเปล่า?

เอ๊ะ?

ดูหน้าสงบจังเลยนะ

...อย่างนั้นเหรอ

มั้ง

เพราะว่าเริ่มเห็นแสงสว่างขึ้นมานิดหน่อยน่ะ...

อาจจะเป็นอย่างนั้น

อย่างนั้นเหรอ

หน้าแบบนั้นของนายดีกว่านะ

อาฮะฮะ

พอคิดว่าเรากับคาเรนคิดเหมือนกัน

คุณทามะก็อ่า~

ของตัวเองด้วย

ก็รู้สึกเขินนิดหน่อยเลยหัวเราะออกมา แต่ว่า

ก็รู้สึกไม่เลวนี่นา

เอ๋! การทะเลาะเหรอ ดีจัง!

ยินดีต้อนรับค่ะ

มีอะไรให้ช่วยไหมคะ

เอ๊ะ!?

เอ่อ ใช่แล้วล่ะค่ะ

!

อะไรน่ะ

เป็นคุณหลีบราสินะคะ

<ตอนต่อไป