ตอนที่ 137

......

......

มีอยู่

ตอนที่ 137

เขตเคานต์เฟนิคซ์

เมืองแองเคอร์

คฤหาสน์เคานต์เฟนิคซ์

ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ/ครับ

คุณวิชาส!

................

วิชาสไม่ได้

เป็นผู้ชายที่ไร้ความสามารถเลย

เขาแค่ขาดความสามารถในการเอาใจใส่ความรู้สึกของคนอื่นเท่านั้นเอง

เขาสังเกตเห็นว่า "สเลเยอร์" ที่ถูกสร้างขึ้นจากรูปทรงของอาวุธตั้งแต่ยุคของการประดิษฐ์

นั้นมีแก่นแท้เป็น "เวทมนตร์สำหรับเผ่าพันธุ์เฉพาะ"

แล้วจึงคิดค้น "ฝนสเลเยอร์" ขึ้นมา

ดี! กรี๊ดดด ดี! ......นี่มัน.......

จุดสังเกตนั้นมันไม่มีทางหลุดออกมาจากผู้ชายธรรมดาๆ ได้หรอก

จาก [การล้มแล้วลุก] ของอัลเบิร์ต ถูกทำให้เป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว แต่

ฝนสเลเยอร์ก็ประสบความสำเร็จมาแล้วหลายครั้งจนถึงระดับที่นำไปใช้งานได้จริง

ถึงขนาดที่ฮ่องเต้ไท่โฮ่วจะส่งอัลเบิร์ตซึ่งเป็นไพ่เด็ดเข้ามา

ความพยายามของคุณวิชาสก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวและเป็นจริงได้ด้วย

ผู้ชายแบบนั้น กลับหันกลับไปสู่จุดเริ่มต้นและคิดถึงสิ่งที่ควรทำซะที

เมืองลาซัลฮากเว

คฤหาสน์ของเคานต์ซิมอนแห่งโอฟิอุส--

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

เรียกแบบกะทันหันแบบนี้เนี่ย

นี่คือสิ่งที่ถูกส่งมานะ

หนังแกะ......?

เป็นกระดาษที่ใช้กับเอกสารสำคัญน่ะ

รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ

ถูกเรียกตัวกะทันหันโดยซิมอน แถมยังให้หนังแกะมาอีก...

คิกๆ! จริงเหรอ?

ซิมอนก็เหมือนเดิมนะ

แต่ว่านั่นแหละที่ทำให้กังวลใจ......

ฟู่......

"การพิชิตจอมกอบลิน"...!

......นี่มัน......

เป็นคำประกาศนี่นา

ถ้าจะพูดแบบรวบรัดก็คือแบบนี้

ถึงแม้ตัวก็อบลินเองจะเป็นสิ่งมีค่าไม่มากนัก

แต่ก็อบลินลอร์ดที่มีสกิล

【ผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอ】 น่ะ เป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้

ดังนั้นก่อนที่มันจะทำอันตรายต่อคนอื่น เราก็ต้องจัดการกวาดล้างก็อบลินลอร์ดให้หมด

แถมไอ้สิ่งนี้ด้วย...

ผู้ส่งคือ "เคานต์เฟนิคซ์ วิชาส" น่ะ...

......อืม

ตอนที่นานชาบุกเขตเคานต์เฟนิคซ์

เขาก็ได้รับมันมา

มีเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นน่ะ

บัลลังก์ของกษัตริย์ถูกช่วงชิงไป

เหลือเพียงสถานะของเคานต์เฟนิคซ์เท่านั้น

......อย่างนั้นสินะ

การพบปะอย่างลับๆ กับฮ่องเต้ไท่โฮ่วประสบความสำเร็จ

ที่ฉันจะกลายเป็นดยุคซาจิทาริอุสและสวามิภักดิ์ต่อราชอาณาจักร

ได้รับการยอมรับในทางปฏิบัติแล้ว

ดังนั้นกษัตริย์ที่มองว่ากอบลินเป็นศัตรูจึงกลายเป็นตัวขวางทางกระมัง

การเมืองสินะ......

อืม

แต่ก็นะ ใช้คำได้ดีไม่เบาเลย

การปราบมอนสเตอร์ที่มีสกิลของจอมมาร

มันสมเหตุสมผล

แถมเป้าหมายก็ไม่ใช่การกวาดล้างกอบลินทั้งหมด

แต่เป็นการปราบจอมกอบลินเพียงตัวเดียว

สำหรับพวกขุนนางแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้านนี่นา

ถึงจะเป็นคำประกาศก็เถอะ

สรุปก็คือเนื้อหาแบบว่า 'คอยดูไว้เถอะ' น่ะ

อืม

แล้วเนื้อหาก็มีที่มาที่ไปและสมเหตุสมผล ก็เลยไม่มีใครเถียงได้...

ข้าเองก็รู้สึกว่าเถียงยากเหมือนกันนะ

จอมกอบลินลอร์ดสุดเลวที่มีสกิลของจอมมาร

เหรอ...

ทีนี้ต้องจัดการเรื่องนี้ยังไงดีล่ะ...

เขตเคานต์เฮราคลีส

เมืองลาส อัลเกตี้

ทุ่งนา

คฤหาสน์ของเคานต์เฮราคลีส--

คือ

ฉี

ฮาตะ

กะ

รูปภาพเบลอเกินไปจนไม่สามารถจดจำเนื้อหาตัวอักษรได้

「จอมกอบลินลอร์ดสุดชั่วร้ายที่มีสกิลของจอมมาร」......

สุดชั่วร้าย......

ไอ้หมอนั่น...สุดชั่วร้ายเลยเหรอ?

เบรฟยึดถือหลักการว่า "ต้องทำให้ประชาชนมีความสุข"

ด้วยเหตุนั้น เขาถึงยอมรับอะคิระในใจ ที่ทำให้เด็กๆ ยิ้มได้ในวันนั้น

ถ้าอะคิระคนนั้นถูกตัดสินว่าเป็น "สุดชั่วร้าย" ล่ะก็

ตัวเองก็รู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธไปด้วยเลยนะ

วิชาสน่ะ ไม่ใช่คนไร้ความสามารถเลยนะ

แค่ขาดความสามารถในการใส่ใจความรู้สึกของผู้อื่นเท่านั้นเอง

ผลที่ตามมาก็คือ กลายเป็นสายลมหนาว และ

ไปสร้างศัตรูที่ไม่จำเป็นขึ้นมาเท่านั้น

......ล้อเล่นเหรอ

ไอ้ราชาสารเลวเนี่ย