ตอนที่ 148

ตอนที่ 148

รันๆๆๆน♪

รันๆๆน♪

ฟู่ฟู่ฟู่ฟู่ฟู่

ฟึนๆ♪

อ๊ะ ตรงนี้ก็มีแอปเปิล!

ให้มาซามุเนะทำให้หน่อยสิ

แอปเปิลอบน้ำตาลกับเนยอร่อยจังเลยนะ~

ปิ๊ก

8

มีมนุษย์...?

ทำยังไงดี ต้องรีบกลับเข้าป่าแล้ว!

…เอาล่ะ

มู่

ก็อบลินที่ไม่มีสกิลต่อสู้ก็เหมือนเด็กทารกเลยนี่นา

พวกเราจะมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือแบบนี้แหละ

ระวังหน่อย ค่อยๆ เดิน อย่าเพิ่งสร้างบาดแผลนะ

ฮะ!

มู่!

อึก ดราก้อนเร็วจริงๆ เข้าใกล้ได้ยากแฮะ

พลังชีวิตของฮอกุไซลดลงเรื่อยๆ เลยนะ

รีบหน่อยสิ—

—อุ๊ย!!

อะไรน่ะ?

พวกก็อบลินสามตัวกำลังห่างออกไป...

พวกก็อบลินธรรมดานี่...ถูกจับไปเหรอ!?

ตรงโน้น กับตรงโน้นด้วยเหรอ...?

!!

ชัวร์เลย

โดยฝีมือของมนุษย์

เป็นท่าทีเพื่อล่อให้ "ฉัน" ออกไป—

... 【ร่างเงา】ッ

...ฝากด้วยนะ

เข้าใจแล้ว

ฝากตรงนี้ไว้เถอะ รีบไปที่ของฮอกุไซเร็วๆ

อันตรายไปมากแล้วนะ

อา!

ตอนนี้ก็ต้องฝากไว้กับร่างเงาของฉันแล้วล่ะ

ก็อบลินกำลังบาดเจ็บอยู่ 3 ทิศทางเลย!

ด้วยฟังก์ชันการสำรวจของ "ไดไดบังไดคิ"

ไม่ว่าก็อบลินจะอยู่ที่ส่วนไหนของโลกก็จะรู้

แต่ว่าขอบเขตการแชร์พลังชีวิตนั้นก็แค่เท่าป่าแห่งเดียวเท่านั้น

ก็อบลินทุกตัวได้หลุดออกจาก การแชร์พลังชีวิตของ【ไดไดบังไดคิ】แล้ว...

ร่างเงาถ้าไม่นับข้อยกเว้นอย่าง【ไดไดบังไดคิ】หรือ【กฎแห่งการล่า】อะไรพวกนั้น

ในด้านพลังต่อสู้ล้วนๆ ก็เหมือนกับตัวจริงของฉันทุกประการเลย

ร่างเงาเร่งฝีเท้าแทงพลาดเป้าก็สามารถโค่นศัตรูได้

การใช้「การรักษาอันยิ่งใหญ่」เพื่อฟื้นฟูให้พวกก็อบลินน่ะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด—

โครก

—

แถมยังแตกแขนงออกไปอีกเหรอ...!?

กษัตริย์ก็อบลินคงจะใช้【ร่างเงา】อยู่แน่ๆ

เวลาแบบนี้ปล่อยให้คนอื่นจัดการไม่ได้นะ

ฟุฟุ แต่รู้ไหมว่า...

【ร่างเงา】นี่มัน—

สร้าง【ร่างเงา】ขึ้นมาใหม่ไม่ได้เลย!!

เคยลองแล้ว ผลก็คือไม่สำเร็จ

ถ้าจะเปรียบตัวจริงเป็น "แม่" ล่ะก็ ร่างเงาก็คือ "ลูก"

ซึ่ง "ลูก" นี่เองก็สร้าง "ลูก" ต่อไป หรือก็คือหลานไม่ได้

และนั่นแหละที่มันกำลังออกฤทธิ์อยู่ตอนนี้...

ดังนั้น สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้มีสองอย่าง—

①ให้ร่างเงาแต่ละตัวไปช่วยเหลือพวกก็อบลินตามลำดับ

ไม่สิ ไม่ไหว ระยะมันไกลเกินไป...!!

②ให้ฉันสร้างร่างเงาเพิ่มที่นี่ แล้วส่งมันออกไปเสริม

ตัวฉันที่วิ่งสุดฝีเท้าตามฮอกุไซไป

กับตัวฉันที่เป็นร่างเงาที่วิ่งสุดฝีเท้ากลับไปช่วย

คงไม่ทันแน่ๆ

นั่นก็หมายความว่า—

ตอนนี้ฉัน

ทำอะไรไม่ได้เลย...!

เจ้าเด็กโง่

—เอ๊ะ!?

การสร้างโลกงั้นเหรอ!? ทำได้ยังไงถึงมีเสียง

เรื่องแบบนั้นช่างเถอะ

รีบตามฮอกุไซไปซะ

แต่ว่า—

ทุกคนก็กำลังมุ่งหน้าไปแล้ว ฝากตรงนี้ไว้เถอะ

ทุกคน...?

ทุกคน

นี่มัน

เดี๋ยวฉันจะเทศนาให้เอง

ตอนนี้ไปซะ

—ขอบคุณครับ!

กลายเป็นสถานการณ์ที่น่าสนุกไปเลยนะเนี่ย

มนุษย์ก็ถูกชีวิตลากไปตามสกิลน่ะนะ

คุณแม่ไม่ตกใจเลยเหรอคะ

เขาเองก็เป็นเหมือนกับชีวิตนั้นนั่นแหละจ้ะ

เป็น【ไดไดบังไดคิ】ใช่ไหมคะ

ใช่แล้วจ้ะ

ตัวเขาเองดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยล่ะนะ

ฟุ้น

ว่าแต่คุณแม่จะไม่ไปเหรอคะ

เปล่าจ้ะ

ฉันจะอยู่นี่จนกว่าจะกินข้าวของมาซามุเนเสร็จ

จะไม่ขยับจากที่นี่เลย

ให้แม่เป็นแบบนั้นได้ด้วยเหรอเนี่ย

สกิลเจ๋งจังเลยนะ

อย่าพูดจาเหลวไหลสิ

อ้า

เอ๊ะ... เจ้าฟุคิไม่ได้ลอยไปเหรอ

...ไม่น่าเชื่อว่ามันจะสุดยอดจริงๆ

ในสภาวะการสร้างโลกทั้งหมดอย่างนั้น

ถึงได้ให้คนคนเดียว

มารับบทบาทเป็นผู้พิทักษ์แบบนี้

เพื่อให้ทุกคนได้อยู่เพื่อคนคนเดียว

ช่างเป็นราชาที่หาใครเปรียบไม่ได้เลยตั้งแต่ยุคการสร้างโลก

เจ้าเนี่ย

ตามทันแล้ว!

ตามทันแล้ว!

ฮอกุไซ!

เกะนินิ...

โฮคู—

ตอนต่อไปติดตามได้เลย