ตอน 149: Chapter 149

อัลเบิร์ต เซาท์วินเซอร์

เจ้าชายองค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรเอคลิปติก และ

หัวหน้าตระกูลวินเซอร์ รุ่นแรก

ตอนที่ 149

ด้วยสกิลเฉพาะตัว【ล้มแล้วลุก】

เขาคือชายที่เป็นตัวการสำคัญในการตามล่า

และกำจัดจอมมารที่คุกคามมนุษยชาติมานานหลายร้อยปี

แม้จะเป็น "อัจฉริยะ" ในฐานะญาติคือ บิชอปโอฟิอุคซ์

แต่ก็เป็นชายที่ผู้มีสกิลหลายคนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

คนที่ชีวิตถูกกำหนดโดยสกิลอย่างมาก—

เพราะสกิลนั้นเอง เขาจึงต้องออกปฏิบัติภารกิจเดี่ยวอยู่เสมอ

และต้องแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุดในทุกๆ ชั่วขณะ

ดังนั้น อัลเบิร์ตจึงมักจะ

เลือกที่จะกระทำตาม "สิ่งที่ดีที่สุดตามการตัดสินใจของตัวเอง"

เลือกแล้วก็ลงมือทำไปเลย

แม้จะเป็นตำแหน่งเจ้าชาย

ทำให้จำเป็นต้องมีการชั่งน้ำหนัก ว่าการเสียสละครั้งนั้นจะมีมากหรือน้อย

ราชาก็อบลินก็ได้กำเนิดสกิลเฉพาะตัวใหม่

สำหรับมนุษย์แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ "การปราบราชาก็อบลินทันที"

หลังจากที่จอมมารสิ้นพระชนม์แล้ว กฎแห่ง【ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด】 ก็ตกไปอยู่กับ ราชาก็อบลินผู้มี【ชีวิตแปดสิบปี】

มิเช่นนั้นก็คือ "การเปิดเผยสกิลเฉพาะตัวใหม่ทั้งหมด"

นั่นกลายเป็นภารกิจที่สำคัญที่สุด

ดังนั้น จึงมีการปรารถนาให้อัลเบิร์ต ผู้ซึ่งเข้าใจ【ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด】เป็นอย่างดี

ทำการ "เปิดเผยความสามารถทั้งหมดของราชาก็อบลิน"

ในขอบเขตของ [ล้มแล้วลุก] เขาได้ใช้วิธีที่ได้ผลดีที่สุด

นั่นคือการใช้วิธีการอันโหดร้ายในการสังหารก็อบลินทั่วไปอย่างต่อเนื่อง

ทว่านั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดพลาดโดยเด็ดขาด

ความจริงแล้ว เขาทราบถึงความสามารถพิเศษของราชาก็อบลินเกือบทั้งหมด

พระองค์

เหนือกว่าตัวราชาก็อบลินเองเสียอีก

และยิ่งไปกว่านั้น จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไร

ต่อราชาก็อบลินหรือเหล่าก็อบลินเลยด้วยซ้ำ

กล่าวคือ เขาได้พยายามอย่างเต็มที่และได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

อัลเบิร์ต ในระหว่างที่เขาทำซ้ำด้วย [ล้มแล้วลุก]

ต่อราชาก็อบลินอากิระ

เขาก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว

ครืนนนน...

ขอบคุณนะที่อยู่ข้างๆ โฮคุไซ

●●●●●

ตั้งแต่เมื่อไม่นานมานี้ 【มหาใหญ่มานไดคิ】 ก็ไม่แสดงปฏิกิริยาเลย

โฮคุไซก็...

ขอโทษนะ...

ตอนนี้ก็อบลินไม่ได้เสียใจแค่ที่ต้องตายอีกแล้ว

แต่พอคิดถึงก็อบลินที่จากไปโดยที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆ

มันก็ทำให้...

มีคราบเลือด...และน้ำตาของพวกเขาน่ะสิ

...!

นี่ โฮคุไซ ท่านราชาอยู่ที่ไหนเหรอ?

ท่านราชาอยู่ข้างนอกป่าครับ

มีมนุษย์มาอีกกลุ่มนึง เลยไล่พวกเขาน่ะ

งั้นเหรอออ

ทำไมมนุษย์ถึงมาอยู่เรื่อยๆ ล่ะนะ

ไม่รู้เหมือนกันนะ

เพราะมนุษย์ เจ้าชายถึงไม่มีก็รู้สึกเหงาจัง

ใช่ไหมล่ะ

ถูกแล้ว!

นี่ คุณมนุษย์ไม่ควรฆ่าใช่ไหม แต่ว่า

ถ้าใช้สกิลของเจ้าชายจัดการพวกมันให้หายไปเลยก็คงดีนะ

...ก็จริงนะ

ถ้าเจ้าชายใช้【ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด】กับทุกคนทั่วโลก

พวกเขาก็จะอยู่ป่ากับเราตลอดไปใช่ไหม

ใช่ไหมล่ะ—

และ

ฉันก็ได้กล่าวถึง【ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด】กับกษัตริย์ จักรพรรดินีอัลเบิร์ต และชิโมน

เพื่อสร้างโลกที่ไม่มีใครมารบกวน

ความปรารถนาของโฮคุไซนั้นเรียบง่าย

แล้วฉันก็ได้มองส่งก็อบลินทุกตัว

ก็คือการเป็นก็อบลินอย่างแท้จริง

ดังนั้น ตอนนี้ฉันจึงเข้าใจมันดี

เจ็บปวดเหลือเกินเลยล่ะ~

เจ็บจี๊ดเลยยยย

อยากจะใช้เวลากับเพื่อนๆ อย่างมีความสุข อยากให้ส่งกลับไปด้วย

แล้วก็อยากจะคุยกับผมให้มากกว่านี้ อยากให้ส่งกลับไปด้วย

ความรู้สึกคับข้องใจที่ไม่สมหวังมันก็ผุดออกมาน่ะ

...สมกับเป็นโฮคุไซจริงๆ

เข้าใจดีเลย

ใช่เลยนะ

อีกหน่อย

ควรจะทำตัวให้เข้มงวดกับศัตรูมากกว่านี้สินะ

ถ้าทำแบบนั้นล่ะก็

ไม่ให้ใครมากวน

กับทุกคนอีก

เริ่มใหม่

ตรงโน้น...ตรงนั้นด้วยเหรอ...?

ชัวร์เลย

เป็นการกระทำที่

เพื่อล่อให้ "ข้า" ออกไปน่ะ

...

“ร่างเงา”ดดดด!

ไปซะเร็วๆ เลยนะ

!!

เท็นจิไคบิคุเหรอ!? เขาทำเสียง...ได้ยังไงน่ะ

ช่างเถอะ ไปให้ไวเลย

ไม่ว่าอะไรจะเกิด ฉันก็จะอยู่ตรงนี้นะ

—อั่ก!

แบบนี้พอแล้วสินะ

อืม ขอบคุณมากเลยค่ะ

ไม่เป็นไรหรอก

คุณ...คุณได้เห็นอะไรมาคะ?

เขาที่

ตอนที่เขาไม่ได้เป็นเขา

ใช่แล้ว

อาจจะถูกเรียกว่าเห็นแก่ตัวก็ได้นะ

ใช่

คุณเคยเห็นมันกี่ครั้งแล้วล่ะ?

ฉันชอบเวลาที่เขาหัวเราะอยู่กับพวกก็อบลินน่ะ

คุณอัลเบิร์ตเคยเห็นช่วงเวลาที่ราชาแห่งก็อบลินล่มสลายมาแล้วหลายครั้ง

เพราะฉะนั้นเลยรู้สึกว่า

ไม่อยากจะนำอนาคตนั้นมาสู่ความจริงน่ะ—

คุณนี่เป็นเด็กที่น่าลำบากใจจริงๆ

แต่มันเป็นชีวิตที่ได้รับพรมากกว่านั้นซะอีกนะ

การเปิดฉากแห่งสวรรค์และปฐพี

อัลเบิร์ตตัดสินว่าไม่ควรทำเช่นนั้น

แอบคิดว่าน่าจะลูบหัวอัลเบิร์ตให้กำลังใจดีไหมนะ

...จะลองกินบาร์กเกอร์ยักษ์สูตรพิเศษของมาซามุเนไหมจ๊ะ?

ขอรับประทานครับ/ค่ะ

นี่ต้องใช้มือกินเหรอครับ/คะ?

...ไค

โฮคุไซ!

โฮคุไซ!

อืม...

โฮคุไซ!!

ทันแล้ว...!

โอ้...คุณ...?

จะไปตอนต่อไปต่อ