ตอน 16: Chapter 16

โคโตะ

แย่จัง เหมือนที่เอจิโกะทำ เสื้อผ้าก็ไม่ได้ทำออกมาให้ดูดีเลย

ไม่สิ... ขอบคุณนะ

โกบลินสเลเยอร์...สินะ

อ่า เป็นอาวุธที่สร้างมาเพื่อฆ่าพวกก็อบลินโดยตรงเลย

ถ้าเป็นพวกก็อบลิน แค่สัมผัสก็ตายทันทีแล้ว

...ก็คงอย่างนั้นล่ะมั้ง

ถ้าคิดถึงแรงกดดันที่มันถือกำเนิดขึ้นมาอย่างชัดเจนแล้วก็ต้องยอมรับเลย

ซิมอนนี่...

เขาต้องรู้สึกว่าฉันเป็นภัยคุกคามแน่ๆ เลยสิ?

...รู้มาแล้วสินะ

ก็...ก็แค่

คุณตาพวกนั้นนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ นะ

ถึงจะทำอะไรอยู่หลังรอยยิ้มก็ไม่แปลกหรอก

...ไม่โกรธเหรอ?

อืม เข้าใจความรู้สึกนะ

ถ้าไม่ระแวดระวังพวกนอกคอกที่มีพลังได้น่ะสิ ถึงจะเป็นปัญหาเลยนะ

คุณตาเป็นผู้กำหนดนโยบายนี่นา

ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ แล้วทำไมถึงต้องทำเรื่องอ้อมค้อมแบบนี้ด้วยล่ะ?

ตั้งแต่แรกแล้ว วิธีการลอบสังหารมันก็ดูอ้อมค้อมเกินไปแล้ว

อ้อมค้อมเหรอ?

ศัตรูที่เป็นภัยคุกคาม—แถมยังเป็นมอนสเตอร์อีกต่างหาก

ไม่ควรจะบดขยี้ด้วยหน่วยปราบปรามหรือกองทัพใหญ่เหมือนตอนที่แคเรนมาถึงหมู่บ้านครั้งแรกเหรอ?

...ก็จริงนะ

พอคิดดูแล้ว ท่านเคานต์นี่มันอ้อมค้อมมาตลอดเลย

บอกว่า "ข้างบน" ไม่มีปัญหา แต่เบื้องหลังกลับวางแผนรับมือคุณอยู่

อย่างนั้นเหรอ...

แบบนี้ยิ่งดูแปลกไปใหญ่เลย

อ่า ไม่ใช่มาตรการที่ใช้กับมอนสเตอร์หรอก

คิดอะไรอยู่กันนะ... คงต้องถามตัวเขาเองแล้วล่ะมั้ง

เฮ้อ...

...ล้มเหลวแล้วสินะ

ขออภัยด้วยครับ คุณเคานต์

ถึงจะมีโกปินส์เลเยอร์ก็ยังโค่นเขาไม่ได้เลย

การใช้เสน่ห์ก็ไร้ผลเหมือนกัน

รู้สึกเหมือนมีอะไรเป็นหนามๆ แหลมๆ นะ

อย่างนั้นเหรอ

แล้วมาที่นี่ทำไมล่ะ

มาขอชีวิตของข้าหรือไง

มาฟังเรื่องน่ะครับ

โฮ่?

ทำไมถึงต้องทำเรื่องอ้อมค้อมแบบนี้ด้วยล่ะ

...เผ่าก็อบลินน่ะนะ

มันจะเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมของมัน

สภาพแวดล้อมเหรอ?

ถ้าอยู่ในพื้นที่แห้งแล้ง มันก็จะแข็งแกร่งต่อความแห้งแล้ง

ถ้าอยู่ในพื้นที่หนาวเย็น มันก็จะแข็งแกร่งต่อความหนาว

มันจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปให้เข้ากับสภาพแวดล้อมแบบนั้นไง

ถึงแม้สภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ส่วนใหญ่ก็แค่ 1 เดือนถึงหลายชั่วอายุคน มันก็จะปรับตัวได้สมบูรณ์เลยล่ะ

...เข้าใจแล้ว

เหมือนกับทฤษฎีวิวัฒนาการเลยนะ

เมื่อ 50 ปีก่อน...

มีครั้งหนึ่งที่ก็อบลินทั่วโลก 99% ของพวกมันได้สูญพันธุ์ไปเลย

สาเหตุอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยจนน่าขัน แต่ก็ไม่แน่ใจนัก

ช่วงหนึ่งที่มนุษย์ได้สังหารก็อบลินไปเป็นจำนวนมาก

แบบนั้นเหรอ...?

อ่า แล้วคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?

●

...ก็อบลินที่เหลืออยู่ได้วิวัฒนาการเพื่อความอยู่รอดเหรอ?

อืม

โค?

ตัวสุดท้าย

พวกก็อบลินที่รวมกันเป็นตัวสุดท้ายได้ได้รับสกิลใหม่ไปเลย

ผลของมันมีสามอย่าง

ซึ

อย่างแรกคือความเป็นอมตะ

พอรวมกันเป็นตัวสุดท้ายแล้ว พวกก็อบลินจะรอดได้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

เป็นการวิวัฒนาการเพื่อการอยู่รอดจริงๆ เลยนะ

ห๊ะ?...

ใช่แล้วล่ะ

และอย่างที่สอง การสืบพันธุ์แบบเดี่ยว

กลายเป็นบรรพบุรุษของพวกก็อบลินทั้งหมดที่อยู่ตอนนี้แล้วสินะ

ก็เป็นอย่างนั้นสินะ

พวกก็อบลินตัวนั้นได้ให้กำเนิดพวกก็อบลินหลายร้อยตัว แลกกับชีวิตของตัวเอง

และอย่างที่สาม

...?

ใช้สกิลทั้งหมดที่พวกก็อบลินมีได้

—อึก!

เป็นพวกก็อบลินที่บรรลุอมตะและมีสกิลเป็นพันๆ หรือเป็นหมื่นๆ เลยทีเดียว

ฝั่งมนุษย์ได้สูญเสียชีวิตไปแล้วหลายหมื่นคนจากพวกก็อบลินตัวนั้น

แม้ว่าความทรงจำนั้นจะเริ่มเลือนหายไปแล้วก็ตาม

เมื่อถึงเวลาที่จะต้องกำจัดพวกก็อบลินในระดับชุมชน ก็ได้มีการระมัดระวังเป็นพิเศษไปเลย

...เข้าใจแล้ว

ถ้าพวกมันลงมือกับหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเพื่อจะโค่นแค่ตัวข้าคนเดียว

อืม ถ้าเป็นก็อบลินธรรมดาก็ยังพอเข้าใจได้

ก็อบลินพิเศษอย่างคุณน่ะ...การที่ต้องระแวดระวังเป็นเรื่องธรรมดาเลยล่ะ

ก็หมายความว่ามันไม่แน่ว่าข้าจะวิวัฒนาการไปเป็นแบบไหนสินะ

●●●

คุณบอกว่า "การมองเห็นความล้มเหลว" สินะ

มนุษย์น่ะดีเรื่องความล้มเหลว นั่นก็ดีแล้ว

การมองเห็นความล้มเหลว

ปัญหาคือถ้าไม่กลับไปทำซ้ำเดิมๆ

ก็ทำไม่ได้! นั่นแหละที่ทำได้ และนั่นแหละที่ต้องมองเห็น

การไม่ทำซ้ำความล้มเหลวเดิมๆ มันก็เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีโอกาสที่จะเกิดความล้มเหลวแบบอื่นได้นะ

อืม ใช่แล้วล่ะ

...พูดแบบสบายๆ จังนะ

000

ซิมอนคงเข้าใจผิดไปหน่อย

อะไรเหรอ?

ปลายทางของความล้มเหลวไม่ใช่ทางตันนะ

สู่ความสำเร็จมันเป็นทางเดียวเท่านั้น

ก๊า!

ถึงแม้จะล้มเหลว แต่ถ้ายังคงระวังความล้มเหลวเดิมแล้วเดินหน้าต่อไป

ก็น่าจะไปถึงความสำเร็จได้สักวันหนึ่งล่ะนะ คิดว่าอย่างนั้น

...

คึฮาฮาฮาฮาฮา

นี่มันถูกจับได้แล้วสินะ

อืม ใช่แล้วล่ะ

ไม่คิดเลยว่าจะได้เรียนรู้หลักการของมนุษย์จากเพื่อนในใจตัวเอง

...สมแล้วนะ

ถึงขนาดเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้เลยเหรอ...

เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นในกรณีนี้จะทำยังไงดีล่ะ

มันก็เรื่องง่ายๆ น่ะ

หืม?

สรุปก็คือ...

ถ้าคุณค่าของฉันมันมากกว่าภัยคุกคามน่ะก็พอ

ก็แค่นั้นเอง

〈ต่อเนื่องในตอนหน้า〉