ตอน 3: Chapter 3

ยืนยันแล้วว่าก็อบลินตัวนั้นตายในกรง

อย่างนั้นรึ...

แต่ว่านะ อากิระ

นี่มันชุดอะไรน่ะ

◇นี่นาย ทรงผมหน้ามือน่ะเหรอ!?

...เรื่องนั้นน่ะ ทำให้ฉันได้เป็นผู้ใหญ่บ้านมาน่ะ

ไม่ค่อยเข้ากับนายเลยนะ

ขอโทษด้วยนะ

...แต่ว่าถ้าเป็นนายที่เป็นผู้ใหญ่บ้าน มันก็สะดวกดีนะ

เหรอ? เป็นอะไรเหรอ?

เปล่าหรอก แค่ว่าแบบว่า ด้วยการนี้มันก็ถือว่ารับการพิพากษาตามกฎหมายตามที่นายพูดแล้วนี่นา...

!

จะว่ายังไงดีนะ คือว่า...

!!

ท่านไม่พอใจรึ?

นะ...ทำไมถึงรู้ได้!?

ก็เป็นแบบนั้นแหละ

เพราะว่าเมื่อก่อนฉันก็อยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายๆ กับแคเรนน่ะ...

ถึงจะปรับให้ดีที่สุดเท่าที่คิดว่าดีที่สุดในที่เกิดเหตุแล้ว

แต่ก็ยังไม่ถูกใจ

มันก็มีตั้งเยอะแยะที่ทุกอย่างจะพลิกผันได้แค่คำพูดของหัวหน้าเท่านั้น...

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่าง "ที่เกิดเหตุ" กับ "เบื้องบน" ในโลกนี้ก็ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนกันสินะ

อ๊าาา...

?

ลำบากจังเลยนะเธอ

มั่ก...

นะ อะไรกัน ไม่ต้องการความเห็นใจโว้ย!

ก็เป็นแบบนั้นน่ะ... ขอโทษด้วยนะ แต่ว่า

อยากให้นายไปโน้มน้าวผู้ใหญ่ให้หน่อย

ถ้าเห็นนายแล้ว ผู้ใหญ่ก็น่าจะเข้าใจเองล่ะ

ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องไปอยู่ดี

ถ้าเขาไม่ยอมรับก็แปลว่าวิกฤตของหมู่บ้านก็อบลินยังไม่ผ่านไปได้สินะ

หืม

ตอนนี้ก็เป็นผู้ใหญ่บ้านแล้วนี่นา...

ตั้งแต่แรกก็ไม่มีทางทิ้งพวกเขาไปได้หรอก...

เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ

อู่ว์

เอร่า

ยูร่า

นะ นี่ แคเรน...

อันนี้...มันน่าอายมากเลยนะ...

อะไรน่ะ

โดนมองเยอะมากเลย...

อดทนไว้นะ

ถ้าทำแบบนี้ก็จะไม่ถูกโจมตี

ในหมู่ชาวบ้านก็มีคนที่หวาดกลัวแค่เพราะว่าเป็นอสูร

อย่างนั้นเหรอ...

สถานการณ์ตอนนี้ รับไว้ด้วยการเกณฑ์ หรือว่า บังคับพาตัวไป เลือกได้ทั้งสองอย่างเลย...

เพื่อความสบายใจของชาวบ้าน นี่น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดแล้วสินะ

แต่ว่าเมื่อเทียบกับเรื่องนั้นแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้หวาดกลัวมากนักนะ...

นั่นอาจจะเป็นเพราะว่า...เป็นก็อบลินก็ได้

?

ช่วงหนึ่ง การเลี้ยงก็อบลินเป็นสัตว์เลี้ยงมันกำลังเป็นที่นิยมอยู่

ก็อบลินน่ะ ถ้าอยู่ตัวเดียวมันจะขี้กลัวและเชื่อง แล้วที่สำคัญคือส่วนใหญ่มันหน้าตาน่ารักด้วยนะ

เข้าใจแล้ว

จริงด้วยสิ สำหรับฉันที่เป็นคนเกิดใหม่แล้วนะ ก็อบลินมันน่ารักจริงๆ

ดูเหมือนว่ากระแสนี้จะหมดไปเร็ว เพราะว่าอายุขัยมันมีแค่ 7 วันเองนี่นา...

●

เดริน?

ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ

พ่อ! ไม่ได้เจอนานเลยนะ โกอาริน

ฟู่ววว

โอ้โห...!

คฤหาสน์...สินะ!

นี่...อยากจะไปล้างมือหน่อยน่ะ...

อะไรกัน ถึงกับตื่นเต้นขนาดนั้น...

ช่วยพาไปหน่อยสิ

อ๊าา

ค่ะ ตรงนี้ค่ะ

วิ้ง!

วิ้ง!

อะไรกัน... ถอยเข้ามาแล้วสินะ...

คฤหาสน์อะไรกันเนี่ย...มันกว้างขนาดนี้...

ดูแลทุกวันเลยเหรอ?

เป็นก็อบลินนี่ หายากนะเนี่ย

ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นเลย...ถูกลักพาตัวมาเหรอ?

เปล่าสิ มาที่นี่ด้วยความตั้งใจของตัวเองนะ

นี่มาโจมตีที่เมืองเหรอ?

ไม่ใช่นะ มาเพื่อปรึกษาต่างหาก

ปรึกษาเหรอ?

คุณรู้ไหมว่าเมื่อไม่นานมานี้ก็อบลินได้ฆ่าคนไปน่ะ?

●●●

ได้ยินมาเหมือนกันนะ

มาเพื่อรับผิดชอบเรื่องนั้นน่ะ

เป็นคุณที่ทำเหรอ?

เปล่า...แต่ผมกลายเป็นคนรับผิดชอบแล้ว

ดังนั้นผมก็ต้องขอโทษเอง

ฟุ่ววว ไม่อย่างนั้นหมู่บ้านอาจจะถูกทำลายก็ได้นะ

นั่นก็มีส่วนนะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

อะไรนะ?

ทั้งมนุษย์ก็อบลินก็ล้วนทำพลาดได้ทั้งนั้นแหละ

ถึงจะพลาดไป ก็ต้องเรียนรู้และทำซ้ำให้ดีสิ

ดังนั้นผมเลยมาขอโทษ เพื่อไม่ให้ความเป็นไปได้ในอนาคตมันหายไปเพราะความผิดพลาดครั้งเดียวของผม

โฮ่ว...

ว่าแต่ นายออกมาจากห้องน้ำแล้วเหรอ?

อ่า ใช่แล้วล่ะ

ห้องน้ำมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย แถมยังกว้างบ้าบออีกด้วย...

แบบนั้นมันก็ออกไม่ไหวหรอก...

คิกคิกคิก! เหมือนกันเลย

คนที่สร้างห้องน้ำนั่นมันบ้าไปแล้ว!!

เอ๊ะ

เฮ้! ถ้าตะโกนด่าเสียงดังขนาดนั้น นายจะโดนเจ้านายดุนะ

ท่านเคานต์ครับ!

คุณเคานต์ คุณอยู่ที่นี่เหรอคะ

เรานำก็อบลินตัวนั้นมาให้แล้วค่ะ—

นี่จะมาคุยกันเหรอคะ?

เอ๊ะ? คุณเคานต์เหรอคะ? คุณลุงคนนี้เหรอคะ?

แค่คนทำสวนเองนี่คะ...?

บึ้ก!

เจ้าโง่! หัดรู้จักปิดปากซะ!

ท่านผู้นี้คือเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้...

ท่านเคานต์ออร์เลอาน ผู้เป็นลุงของฝ่าบาทเองเลยนี่นา

เอ๋อออออ!?

ใช่! หลอกเหรอ คุณลุง!

จิ๊...!!

หูไวเป็นบ้า! ข้าแค่มาทำกิจกรรมยามว่างตรงนี้เท่านั้นเอง

คิกคิกคิก! ขอบคุณนะที่เล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง

อ่า เรื่องนั้นก็จบลงแค่นี้แหละ!

เอาล่ะ ตามมาเลยนะ ก็อบลิน

คาเรน เธอถอยไปได้แล้วนะ

เหนื่อยหน่อยนะ

รู้สึกเหมือนว่าถูกคุณลุงที่ดูยิ่งใหญ่นี่

โปรดปรานแล้วล่ะ...

〈ติดตามในตอนต่อไป〉