ตอน 41: Chapter 41

เจ้าชายอัลเบิร์ต...

ให้ฉันเป็นจอมมารงั้นเหรอ...?

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

●●●

...พวกมนุษย์ถูกจอมมารทรมานมานานแล้ว

ตอนที่ 41

“หมานี่ ต่อให้ถูกต้อนจนมุม มันก็กระโดดข้ามกำแพงได้มากกว่าแมวอีกนะ”

จากสุนัขเหล่านั้นเอง มนุษย์วีรบุรุษก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

จนสามารถต้อนจอมมารจนมุมได้เลยล่ะ

นี่คงเป็นสุภาษิตของโลกเราสินะ…

● ● ● ● ● ●

มนุษย์ถูกทรมานมา...

จนกระทั่งมันกลายเป็นเรื่องง่ายๆ แค่พูดออกมาได้แบบนี้

...ต้องมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ประวัติศาสตร์ที่ถูกเหล่าอสูรกายเหยียบย่ำมาน่ะ

แก...

เพื่อนในใจ

เพื่อป้องกันภัยคุกคามของราชาปีศาจล่วงหน้า

เพื่อนในใจจะทำอย่างไรล่ะ?

คำถามนี้มี "เจตนา" อยู่

กำลังต้องการ "คำตอบ" หรือกำลังต้องการ "การเห็นด้วย" ในรูปแบบของคำถามกันแน่

จากแนวเรื่องที่คุยกันอยู่ตอนนี้ ความหมายหลังดูจะหนักกว่าใช่ไหม?

เห็นด้วย—

...พวกเราจะเป็นคนตั้งราชาปีศาจเอง

สินะ

ก็อย่างนั้นแหละ

ถ้าแค่ฟังแผนของเจ้าอาลเบิร์ตคนเดียว

คงจะหัวเราะเยาะๆ ว่า "มนุษย์จะเป็นคนควบคุมเรื่องของราชาปีศาจได้ยังไงกัน"

แต่ว่า...

ก็เพราะได้ถามไอซุยส์กับเอเรเน่ถึงวิธีตัดสินราชาปีศาจ เลยมาถึงคำตอบนี้ได้

อีกเรื่องนึง—

ฉันเนี่ย เป็นคนญี่ปุ่นสมัยใหม่เก่า

ในความรู้ของคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่

ก็คือ "โค่นจอมมารได้แล้ว!"

พวกเขาไม่มีความคิดเรื่องโลกหลังจากการโค่นจอมมารเลยแม้แต่น้อย

แต่ถ้าคิดให้ดีๆ นะ

สำหรับจอมมารน่ะ มันเป็นตัวตนที่อยู่ในเรื่องสมมติแบบ "โค่นได้แล้วก็สุขสันต์ตลอดไป"

จอมมารก็คือราชาแห่งเหล่าอสูรกาย

ตราบใดที่เหล่าอสูรกายยังมีอยู่

การจะมีจอมมารคนใหม่เกิดขึ้นก็เป็นเรื่องธรรมดา

ลองมาเป็นจอมมารกันไหมล่ะ?

ถึงแม้ไอซุยส์จะบอกมา แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเลยนะ

รู้ว่าไอซุยส์มีแผนการบางอย่าง

แต่ก็ควรจะตระหนักได้ว่า "ฝั่งมนุษย์เองก็ต้องมีแผนการด้วยสิ"

คือการที่ "พวกเราจะเป็นคนตั้งราชาปีศาจเอง"

เขาเองก็คงคิดเช่นนั้น

และคงต้องการให้เพื่อนในใจมายืนอยู่ในตำแหน่งนั้น

ถ้าจะไม่เกรงใจจะพูดออกไปเลยก็คือ

ปัจจัยตัดสินคือเพื่อนในใจสามารถพูดคุยได้นั่นแหละ

...ราชาปีศาจองค์ก่อนทำไม่ได้หรือไงกัน?

ไอ้หมอนั่นก็ไม่ใช่คนเลวร้ายซะทีเดียว...

...

แต่ถ้ามองจากฝั่งนั้นล่ะก็ ก็อย่างนั้นแหละ

ชิมอน ถึงแม้ว่าในสถานะของเขาจะบอกได้ไม่ชัดเจนนัก

แต่เขาก็ให้การยอมรับแก่อดีตจอมมารคนนั้นสินะ

ตัวฉันเองก็ได้ติดต่อกับเขาเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น

คำพูดที่แลกเปลี่ยนกันก็มีเพียงเล็กน้อย

ถึงอย่างนั้นก็พอจะเข้าใจได้ว่า เขาไม่ใช่คนชั่วร้ายป่าเถื่อน

คูเราะเอะชื่นชมเขามากขนาดนั้น

และได้ช่วยเหล่าเอลฟ์ไว้

ผู้ปกครองเหล่าอสูรทุกตนนั้น...

ราชาผู้ปกครองอสูรทั้งปวง—

เขาจะเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ

ก็จริงของนายนะ ถ้าเพื่อนในใจได้เป็นราชาปีศาจ การสื่อสารก็น่าจะไปกันได้

คิกคิก!

อีกอย่างนะ การพิชิตโลกอะไรพวกนั้น การทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์อะไรนั่น เขาก็น่าจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ?

อะฮ่าฮ่า จริงด้วย ไม่สนใจเลยจริงๆ นั่นแหละ

ใช่ไหมล่ะ? นั่นหมายความว่า

การจะ "ให้เพื่อนในใจเป็นราชาปีศาจ" เนี่ย โดยตัวมันเองแล้ว มันไม่ใช่ความคิดที่ผิด

แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงบอกว่ามันผิดล่ะ?

มันเป็นข้อเสียของคนที่เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงแค่คนเดียว

หืม?

ก็เพราะอย่างนั้นแหละ!

มันเป็นข้อเสียของการที่รู้จักแต่ผู้หญิงเพียงคนเดียวไงล่ะ

ถึงได้เกิดความรู้สึกอยากจะพุ่งทะยานออกไป

แล้วก็เตรียมการเล็กๆ น้อยๆ อยู่คนเดียว

หืม?

เขาตอนนี้... ก็อย่างนั้นแหละ...

ดูเหมือนเรื่องมันจะเบี่ยงไปในทิศทางที่แปลกๆ แล้วนะ...

เป็นหนุ่มน้อยที่กำลังจะขอแบบเซอร์ไพรส์เลยล่ะ

อา...... เหมือนจะเข้าใจแล้วล่ะ

เทียบกับอันนั้นแล้ว สามขุนนางก็น่าจะดีกว่านิดหน่อยสินะ

เจ้าอาลเบิร์ตเชื่อมั่นว่า "ถ้าทำแบบนี้มันจะเป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติ"

ทำไมล่ะ?

สามขุนนางน่ะนะ โดยพื้นฐานแล้วก็คือ "ถ้าทำแบบนี้มันจะทำให้ตัวเองสนุก"

นายคิดว่าอันไหนดีกว่ากันล่ะ?

อะฮ่าฮ่า... อันไหนก็ดูจะเฉียดๆ เหมือนกันนะ

อืม เข้าใจสิ่งที่นายอยากจะพูดนะ

คนที่เชื่อมั่นว่าการกระทำของตัวเองนั้นคือความยุติธรรม ก็ไม่มีอะไรจะน่ารำคาญไปกว่าเขาอีกแล้ว

ทำไมนายถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังล่ะ ชิมอน?

ฉันได้เรียนรู้มาจากเพื่อนในใจนะ

จากนายเหรอ?

เวลาที่เพื่อนในใจดูแก่นแท้ความเป็นชายของใคร เขาจะมองจากตรงไหนล่ะ?

เอ่อ... มองจากความล้มเหลวเหรอ?

คำถามตอนนั้นน่ะ

หลังจากนั้นฉันก็ลองคิดดูอย่างละเอียดแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าเพื่อนในใจนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ

มุมมองมันไม่เหมือนใคร ตรงประเด็นเป๊ะเลย

หมายความว่ายังไงเหรอ?

เจ้าคนนั้นน่ะ เป็นผู้มีความสามารถพิเศษชนิดหนึ่งเลยนะ

ไม่เคยทำอะไรพลาดเลยสักครั้ง

ทุกอย่างเขาทำด้วยตัวเองหมด

ถึงแม้จะยังเป็นการคาดเดา แต่เมื่อคิดถึงสกิลของเจ้าชายอาลเบิร์ตแล้ว

ก็น่าจะจินตนาการได้ง่ายว่า "ไม่เคยทำพลาด" "ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง" เนี่ย เขาน่าจะทำสิ่งนี้มาตลอด

เจ้าคนนั้นน่ะ ผู้หญิง— มีแค่คู่หมั้นเท่านั้นแหละ แต่เวลาที่เขาเข้าหา ก็จะเงียบๆ เอาไว้เลย

หืม? กำลังพูดถึงเรื่องอะไรเหรอ?

ตั้งใจทำสิ่งต่างๆ โดยไม่พูดอะไรออกมา และทำในแบบที่เขาคิดว่าดีที่สุด

ตามความเป็นจริงแล้ว มันก็น่าจะไม่ผิดใช่ไหมล่ะ

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?

ว่าแต่ ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้ด้วยล่ะ?

ก็ไม่น่าจะใช่อย่างนั้นเหรอ?

การมีสัมพันธ์กับผู้หญิงมันก็คือการสื่อสารนั่นแหละ

แล้วแต่ความชอบของตอนนั้นด้วยนะ

สภาพร่างกายด้วย

แล้วแต่สถานการณ์ด้วย

มันก็คือการที่ต่างฝ่ายต่างสื่อสารกัน แล้วก็ทำกิจกรรมร่วมกันนั่นแหละ

บ้าจริง ทำตัวเคร่งขรึมจัง ไม่ควรจะยัดเยียดแบบว่า "อันนี้แหละดีที่สุด" เข้าไป

รู้สึกเหมือนได้ฟังความจริงข้อหนึ่งเลยแฮะ

...เข้าใจแล้ว

2

ตัวฉันเองก็สนับสนุนนะ ถ้าเพื่อนในใจได้เป็นราชาปีศาจ

แต่ก็คิดว่าถ้าจะยัดเยียดฝ่ายเดียวมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

นั่นแหละที่ทำให้ฉันตัดสินใจจะพูดกับเพื่อนในใจแบบตรงๆ เลย

งั้นเหรอ...

เรื่องการขอแต่งงาน เรื่องการจีบผู้หญิง—

เรื่องการทำให้เพื่อนในใจกลายเป็นจอมมาร

ชีวิตของเจ้าคนนั้นมันไม่มีความล้มเหลวเลย

เพราะอย่างนั้นแหละ ถึงได้มีนิสัยที่อยากจะทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

นั่นแหละคือความล้มเหลวเดียว

ช่างเข้มงวดจริงๆ เลยนะ

ฮ่าฮ่า การมีตำหนิเนี่ย ดูแล้วน่าเสียดายจริงๆ

มีตำหนิเล็กน้อย...

เขาเป็นผู้มีความสามารถพิเศษชนิดหนึ่งนะ

มีตำหนิสินะ

ว่าแต่ ตอนที่เจอเจ้าชายครั้งแรกก็เคยพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกันนะ

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว เพื่อนในใจนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ เลย

7...

...อ่านทะลุไปถึงในใจเลยเหรอ

ปฏิเสธเจ้าชายที่พยายามจะเคลียร์ทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ปรึกษาใคร

แต่กลับมาให้การยอมรับกับฉันที่มาอยู่ที่นี่

เพราะว่าฉันกำลังจะขอให้ชิมอนช่วยใน "จังหวะที่สำคัญ"

มันถึงได้กลายเป็นเรื่องแบบนี้ไงล่ะ

สามขุนนางเหรอ?

อสูรแห่งสรวงสวรรค์สุดสุข—ถึงจะถูกเรียกว่ามหาดยุคปีศาจก็เถอะ

มันน่าจะมาจากที่ที่ท่านคนนั้นเคยดำรงตำแหน่งดยุคในอาณาจักรมนุษย์น่ะ

--ชิมอน

ฉัน

จะต้องทำยังไงถึงจะเป็นขุนนางมนุษย์ได้ล่ะ?

〈ติดตามตอนต่อไป〉