ตอน 49: Chapter 49

เกิดใหม่เป็นราจิโนแล้ว! มีคำถามอะไรเหรอ?

มิคิ นาซึนะ อารากิ ฟุจิ

แกเป็นใครกันแน่?

มาทำ เรื่องแบบนี้ ทำไปเพื่ออะไร?

เจ้า

...ตามล่าไอซี่อีซอยูมาน่ะ

ทำไมถึงตามไอซี่อีซี่มาล่ะ?

ไอ้หมอนั่นทำอะไรเหรอ?

...ไม่ได้ถามอะไรเลยเหรอ?

ที่ผ่านมาโดนเลี่ยงมาตลอดนี่นา

●●●

ซอนโช

หืม?

ไอซี่อีซี่โอเคไหม?

อ่า ไม่เป็นไรหรอก

แค่แม่ของไอซี่อีซี่มาเทศนาเฉยๆ น่ะ

เทศนา?

ทำเรื่องไม่ดีเหรอ?

...ก็ใช่แล้วล่ะ

เข้าใจแล้ว

อา!

ถ้างั้นพวกเราก็จะไปจัดการให้!

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาหรอก

เด็กสาวคนนั้น ยังประมาทไม่ได้

หึ...เด็กคนนั้นเป็นแบบนี้เสมอเลย

โอ้โฮ?

โดนคุณแม่ดุเหรอเนี่ย!?

...ก่อนอื่น เล่าตัวตนของแกให้ฟังหน่อยได้ไหม

ของฉันเหรอ?

ฉันน่ะ...ไม่มีชื่อหรอกค่ะ

ไม่มีชื่อเหรอ? ทำไมล่ะ?

ก็เป็นแบบนั้นน่ะสิ

ถ้าจะให้พูดถึงนะ

ก็คือ "การกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพี" ล่ะมั้ง

ชื่อสกิลเหรอ...?

【วิเคราะห์】 หรือว่ามี【ดวงตาสำรวจ】ด้วยเหรอ?

อ้าว อะไรเหรอ?

...ว่าแต่ก็เป็นก็อบลินนี่นา

ถ้ามองเห็นได้ เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะเลยนะ

ฉันน่ะ เวลาตายแต่ละครั้ง

ก็จะสร้างสิ่งใหม่ๆ ขึ้นมา

สกิลที่ชื่อว่า "การจุติแห่งสวรรค์และปฐพี" จะทำงานตอนตาย

เมื่อทำงานแล้วก็จะกลับชาติมาเกิดเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่ทั้งหมด

แล้วก็สร้างเผ่าพันธุ์นั้นต่อไปในฐานะบรรพชนของเผ่า

......เอ๊ะ?

สกิลเอนิค

การจุติแห่งสวรรค์และปฐพี

เป็นสิ่งมีชีวิตแรกที่ "ปรากฏ" ขึ้นในโลกนี้

จะกลับชาติมาเกิดเป็นสิ่งใหม่ทุกครั้งที่ตาย แล้วก็สร้างสิ่งนั้นขึ้นมา

ตอนที่ตายครั้งแรก ก็สร้างสวรรค์

หลังจากที่ตายมานับไม่ถ้วน

ตอนที่ตายครั้งต่อมา ก็สร้างปฐพี

เมื่อโลกได้ก่อรูปขึ้นแล้ว ก็กลับชาติมาเกิดเป็นสิ่งมีชีวิต

ทุกครั้งที่ตาย ก็จะสร้างเผ่าพันธุ์ใหม่ขึ้นมาหนึ่งชนิด

และก็จะเลี้ยงดูเผ่าพันธุ์นั้นไปตลอดอายุขัย

แล้วเมื่อตายอีกครั้ง 【การจุติแห่งสวรรค์และปฐพี】ก็จะทำงาน และกลับชาติมาเกิดเพื่อให้กำเนิดเผ่าพันธุ์ใหม่

...นี่มันเหมือนเทพนิยายเลยนี่นา

อิซานางิ เทพเจ้าในเทพนิยายของญี่ปุ่นน่ะ

ได้ให้กำเนิดเทพเจ้ามา 1 คนทางตาขวา อีก 1 คนทางตาซ้าย และอีก 1 คนจากจมูกด้วยล่ะ

...เหมือนเทพเจ้าเลยแฮะ

ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอกค่ะ

แล้วถ้าให้เลือกสักอย่างก็น่าจะเป็นเทวดามากกว่านะ

...หมายความว่าเทพเจ้าเป็นผู้ที่สร้าง【การจุติแห่งสวรรค์และปฐพี】สินะ

ใช่แล้วล่ะ

แล้วตอนนี้ก็กลายเป็นมังกรไปแล้วสินะ

ถูกต้องเลย

ถ้าตายตอนนี้ ก็จะมีเผ่าพันธุ์ใหม่เกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ

ถึงฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ดูเหมือนว่าสิ่งที่รู้สึกว่า "ไม่พอ" ในชีวิตนั้นๆ จะถูกสะท้อนออกมา

แล้วก็คุณแม่นี่เอง

เด็กสาวคนนี้—ถ้าคำพูดของ "การจุติแห่งสวรรค์และปฐพี" เป็นเรื่องจริง

ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไอซี่อีซี่จะต่อต้านอะไรไม่ได้เลย

ไม่ว่าจะเติบโตไปแค่ไหน เด็กๆ ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งพ่อแม่ได้อยู่ดี

ถึงแม้ว่าพ่อแม่จะแก่ตัวไปมากแค่ไหนก็ตาม

ฉันรู้ตัวตนของแกแล้ว

แล้วทำไมถึงตามไอซี่อีซี่มาล่ะ?

แก...ชวนเด็กคนนั้น

ให้ไปเป็นจอมมารรึเปล่า?

อ่า ชวนด้วยนะ...

ลองเป็นจอมมารดูไหมล่ะ?

...นั่นเป็นเหตุผลน่ะ

น่าจะประมาณ 200 ปีก่อนมั้ง

ฟู่

เด็กคนนั้นต่อสู้กับคาชิอาส

คาชิอาสเหรอ?

เป็นชื่อที่ได้ยินเป็นครั้งแรกเลย

ถ้าเป็นก็อบลินก็น่าจะไม่รู้จักก็ไม่แปลกนะ

ถ้าเป็นมนุษย์ก็น่าจะรู้จักดีอยู่แล้วล่ะ

...!

นี่อาจจะเป็นคนที่ถูกเรียกว่าดยุคปีศาจเหรอ?

เด็กคนนั้นเคยสู้กับดยุคปีศาจ—คาชิอาสมาเป็นเวลาครึ่งปี

แล้วก็แพ้ด้วย

อ้าว รู้ด้วยนี่นา

นั่นมันสงครามเหรอ?

เปล่า แค่ทะเลาะกันน่ะ

ทะเลาะกันของเด็กนี่นา

ทะเลาะกันเป็นเวลาครึ่งปีเลยเหรอเนี่ย...

แล้วก็เหมือนจะตั้งใจว่าจะเอาคืนสักวันน่ะ

นั่นก็ดีแล้วนะ

แต่ว่า ดูเหมือนว่ากำลังมองหาตัวหมากที่จะมาช่วยตอนเอาคืนอยู่ล่ะ

นั่นมันจอมมารเหรอ?

ช่างน่าสมเพชสิ้นดี!

ที่ตามก็เพื่อจะหยุดเขาใช่ไหม

ใช่แล้วล่ะ!

การไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นตอนทะเลาะกันน่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่มังกรผู้หยิ่งทะนงจะทำหรอกนะ

แล้วพอจะลงโทษนิดหน่อย เธอก็วิ่งหนีไปซะเลย

...นิดหน่อยเหรอ?

แม้ว่าจะไม่สามารถเชื่อเรื่องที่เธอเล่าได้ทั้งหมด แต่ก็พอเข้าใจภาพรวมแล้วล่ะ

แต่ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรก็ตาม

มันก็ไม่ถือเป็นเหตุผลที่จะดึงก็อบลินเข้ามาเกี่ยวด้วย

ใช่ไหมล่ะ

●●●●

ใช่แล้ว ความไม่ชอบมันอยู่ทางนี้สินะ

จะทำยังไงดี?

จะทำยังไงเหรอ?

``

คำขอโทษที่อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการ

มันก็แค่ความพึงพอใจในตัวเองเท่านั้นเองนะ

● ● ● ● ● ●

จะทำยังไงให้เขาให้อภัยล่ะ?

เหล่าก็อบลินน่าจะไม่ได้เก็บเรื่องวันนี้มาคิดถึงหรอกนะ

ไม่เพียงเท่านั้น อีกไม่กี่วันก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม...

ดังนั้น สิ่งที่จำเป็นไม่ใช่คำขอโทษหรอก

......สัญญาว่าอย่ามาโจมตีพวกก็อบลินอีกนะ

ไม่ใช่สิ ขอให้สัญญาว่าจะไม่โจมตีคนที่ข้าดูแลด้วย

เข้าใจแล้ว สัญญาครับ

เธอพูดว่า "เป็นมังกรผู้หยิ่งทะนง"

สำหรับคู่ต่อสู้แบบนั้น การเน้นย้ำด้วย "แค่คำพูด" มันก็แค่พูดเกินความจำเป็นเท่านั้นแหละ

●

ไม่ใช่เป็นการขอโทษหรอกนะ

แต่ข้ามีคำแนะนำให้แกสักอย่าง

กับข้าเหรอ?

ได้ยินเรื่องของจอมก็อบลินมานะ และความสามารถที่แท้จริงก็เห็นแล้วด้วย

สิ่งมีชีวิตน่ะนะ ถ้ามันไม่...

จะลากคนรอบข้างให้ต้องเจอเรื่องโชคร้ายให้หมดเลยล่ะค่ะ

นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน

อากิระ

... ถ้าแกบอกแบบนั้นล่ะก็

— เรื่องมันจบแล้วเหรอ?

อืม ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว

มีทูตจากคุณเคานต์มาถึงแล้ว

อืม เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้เลย

เป็นอะไรเหรอครับแม่

น่าว่าเด็กคนนั้นคงไม่เข้าใจล่ะนะ

สิ่งมีชีวิตน่ะนะ การอยู่ในตำแหน่งที่ "ต่ำกว่านิดหน่อย" ตามความสามารถของตัวเองนี่แหละที่จะมีความสุขที่สุด

ถ้าต่ำเกินไป ก็จะดึงคนแบบคุณเข้ามาด้วยนะ

ถึงแม้จะอยู่สูงๆ ก็ไม่ได้เสมอไป ในบางครั้งมันก็มีตำแหน่งที่ไม่สมกับตัวจนพลังไม่ถึงด้วยซ้ำ

● ● ● ● ● ●

จับได้แล้ว! โย

จอมก็อบลินน่ะ—

ต้องทำตัวให้สมศักดิ์ศรีหน่อยนะ

มันต่ำเกินไปแล้วนะ?

〈ติดตามตอนต่อไป〉