ตอน 7: Chapter 7

เกิดใหม่เป็นราจีผู้ทรงปัญญาเหรอ?

ต้นฉบับ: มิคินาซึนะ มังงะ: อารากิ ไซ

ดีเลย!

ตอนที่ 7

ฟู่...

เก้าอี้แบบนี้มันจะปวดตัวเร็วแน่เลย...

อ๊ะ ใช่แล้ว พวกกลุ่มที่มีสกิลทำของนี่ น่าจะสร้างขึ้นมาอีกสักหน่อยดีนะ

ก็เป็นเพราะพวกก็อบลินไม่มีฝีมือในการทำเฟอร์นิเจอร์ที่ประณีตนี่แหละ คงช่วยไม่ได้

บางทีก็มีพวกที่มีสกิลเหมาะกับการทำเฟอร์นิเจอร์อยู่บ้างนะ

มาอยู่ที่นี่เองเหรอ อากิระ

ทำอะไรอยู่เหรอ?

กำลังทำกฎหมายง่ายๆ อยู่น่ะ

กฎหมายเหรอ?

อ่า สำหรับให้พวกมนุษย์ดูน่ะ

ถ้าเป็นแค่พวกก็อบลินก็ไม่จำเป็นต้องมีกฎหมายหรอกนะ

แต่ถ้าจะอ้างสิทธิ์ในการปกครองตัวเอง ก็ต้องมีกฎหมายที่ชัดเจนให้เห็นถึงจะยอมรับใช่ไหมล่ะ?

เข้าใจแล้ว... ก็จะกำหนดเรื่องการป้องกันตัวด้วยเหรอ?

เอ๊ะ?

พวกก็อบลินไม่มีแนวคิดแบบนั้นเหรอ?

ตอนนั้นเธอก็ อ้างเรื่องการป้องกันตัว มาไม่ใช่เหรอ?

ตอนนั้น...ตอนที่ไอ้หมอนั่นฆ่ามนุษย์น่ะเหรอ

แน่นอนว่ามีสิ แต่เป็นแบบนี้ไง

?

การเจรจาเนี่ย มันคือการที่เราต่างฝ่ายต่างมีจุดยืนและเป้าหมายที่อีกฝ่ายยอมรับได้ในขอบเขตหนึ่ง

แล้วก็หาจุดที่มันทับซ้อนกันตรงนั้น

แล้วก็มาปรับให้เข้ากันน่ะ

...หืม

การแสดงเรื่องราวให้อีกฝ่ายยอมรับได้นี่เป็นเรื่องสำคัญนะ

ตอนนั้น ที่ฉันอ้างเรื่องการป้องกันตัว แล้วพวกมนุษย์ก็ยอมรับใช่ไหม คาเรน...

ไม่แค่ยอมรับนะ คงไม่แม้แต่จะฟังเรื่องด้วยซ้ำล่ะมั้ง

ใช่ไหมล่ะ? ดังนั้น

ฉันเลยบอกว่าจะกักขังพวกก็อบลินที่ฆ่าคน

ไว้เป็นเวลา 7 วัน

พอทำแบบนั้นไป พวกมนุษย์ที่คิดเร็วก็จะเข้าใจว่าเป็นโทษตลอดชีวิตน่ะ

เรื่องนั้นน่ะ คิดไปถึงขนาดนั้นเลยเหรอ...

ทั้งเรื่องการตั้งชื่อพวกก็อบลินแล้ว การคิดนี่มันไม่ใช่แค่ก็อบลินธรรมดาเลยนะ

ถ้ารายงานเรื่องนี้ไป รับรองว่า...

ฝ่าย "บน" มองว่าก็อบลิน—อากิระ เป็นภัยคุกคาม

คุณรู้เรื่องนั้นเหรอ...?

อะ...อะไรกัน!?

กรี๊ดดดด!

หนีเร็ว! ทางนี้!

เกิดอะไรขึ้น!?

อ๊ะ คุณผู้ใหญ่บ้านครับ!!

—!?

สกิลร่างแยกเหรอ?

ถึงจะเป็นพวกก็อบลินแล้วก็ยังจะปากดีอีกนะ!!

อึก

อึก...

อือออ

ปาร่า

นี่คือครั้งสุดท้ายแล้ว ที่แยกจากกัน ตอบมาสิ

เดี๋ยวก่อน

แกเป็นใคร ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้

...แล้วแกล่ะ?

ฉันคือผู้ใหญ่บ้านของที่นี่

ถ้าอย่างนั้นก็ขอถามหน่อย

แถวนี้ต้องมีท่านจอมมารมาอยู่แน่ๆ เลย

ท่านจอมมารอยู่ที่ไหนเหรอ?

จอมมาร!?

หรือว่า...เป็นลูกน้องของจอมมาร?

เปล่าสิ เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับจอมมาร...เหรอ?

จอมมารตายแล้ว! เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วโลกเลย

ท่านจอมมารไม่มีทางตายได้! โครรู้ดี!

ท่านจอมมารยังคง...แบบนี้อยู่

อู้วว!

สแกนสกิล

เอ๊ะ?

ทำไม...

ทำไมสกิลของท่านจอมมารถึงอยู่ในตัวแก...!?

—!?

...อากิระเหรอ?

อย่างนั้นเหรอ...แกนี่เอง...

!

แกเป็นคนฆ่าท่านจอมมารแล้วก็ช่วงชิงพลังไปสินะ!!!!

เอ๊ะ...

กรี๊ดดดด!?

ว๊าาา!

เดี๋ยวก่อน ฟังเรื่องนี้ก่อน

เสียงดังน่ารำคาญ! จะฆ่าให้ดูเลย!!!

ช่วยไม่ได้... ต้องทำให้เงียบซะแล้ว!

เชน

แบบนี้...

นี่มัน!

ให้ตายสิ ตัวเล็กแค่นี้แต่พลังนี่สุดยอดเลยนะ

บุกตะลุยด้วยพลังล้วนๆ เลยเหรอ

...ถ้างั้นก็

ปฏิกิริยาการโจมตี

อึกกั่ก!

เชน

กึ่ววว!

แกเอาอันนี้ออกไปสิ!

จะเอาออกไปก็ได้ แต่ก็อยากให้แกฟังเรื่องนี้ก่อน

จะมาแก้ตัวงั้นเหรอ!

ฆ่าท่านจอมมาร แล้วก็ช่วงชิงสกิลไป ไอ้คนชั่ว!

สำหรับแกแล้ว จอมมารคืออะไรเหรอ?

หะ...อะไรนะ!?

เป็นแค่ไอ้โง่ที่โดนก็อบลินเล่นงานจนโดนช่วงชิงสกิลไปด้วยงั้นเหรอ?

จอมมารน่ะนะ

มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน!?

ท่านจอมมารน่ะ เท่ แถมยังแข็งแกร่ง แถมยังใจดี เป็นจอมมารที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยนะ!!!

ถ้างั้นมันจะโดนช่วงชิงสกิลไปจากฉันได้ยังไงล่ะ?

นั่น...นั่นเป็นเพราะแกนั่นแหละ ที่ใช้มือสกปรกๆ—

ขอถามอีกครั้งนะ

ท่านจอมมารของแกเนี่ย เป็นคนโง่ที่โดนมือสกปรกมาช่วงชิงสกิลไปอย่างนั้นเหรอ?

อึก...

เรื่องราวที่พอจะเข้าใจได้...

สินะ

●●●●

ถ้างั้น...

ทำไมถึงมีสกิลของท่านจอมมารอยู่ล่ะ...?

แบบนี้ก็น่าจะคุยกันได้นะ

มันถูกฝากมา

ถูกฝาก...มาเหรอ?

ก็อบลินไร้นาม...จะฝากมันให้แก...

เสียงนั้น—

ความสามารถพิเศษของก็อบลิน...แกก็รู้ใช่ไหม?

เคยได้ยินมา...

ว่าก็อบลินสามารถจำลองคำสั่งเสียตอนรับสกิลได้...

นี่มันท่านจอมมารตัวจริงเลยเหรอ...!?

เสียงของจอมมารน่ะ แกต้องรู้จักดีที่สุดอยู่แล้วล่ะ

ท่านจอมมาร... อ๊าาาาาาาาาา!

หะ...อะไรนะ!?

ถึงกับก็อบลินอายุยืน...

สกิลของจอมมารงั้นเหรอ...!?

...พระเจ้าตั้งใจจะทำลายมนุษยชาติงั้นเหรอ!

〈ติดตามในตอนหน้า〉