ตอนที่ 70

เกิดใหม่ มิคิ นัซึนะ คาคุจิ มุโระ

ไม่เรียนรู้อะไรเลยนะเนี่ย

จริง ๆ ด้วย...

ตามมุมมองของฉันนะ

ไอ้ตัวที่ทำพลาดเดิมๆ ซ้ำๆ แบบอิซึอิซึเนี่ย ถือว่าเป็นคนที่ไม่ดี(?)

เลยล่ะ...

ก็เพราะเป็นมังกรไงล่ะ

การสร้างโลกครั้งแรก...

ลองนึกถึงความผิดพลาดของเจ้าเด็กคนนี้ที่ผ่านมาสิ

มีอะไรบ้างไหมที่เจ้าตัวเองถึงกับลำบากใจ?

...ก็จริงด้วยนะ ไม่มีเลย

ถึงแม้จะสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้าง แต่ถ้าอิซึอิซึไม่รู้สึกอะไร ก็ยังพอได้...

ใช่แล้ว เพราะว่ามัน "คุณถึงจะเดือดร้อน"

ฉันถึงจะสั่งสอน

มันก็เป็นแค่เรื่องแค่นั้นเอง

ถ้าเด็กคนนั้นเพิกเฉยสิ่งเหล่านั้นและยังคงยืนกรานอยู่ที่นี่

เธอก็จะไม่เดือดร้อนอะไรเลยนะ

ก็จริง...ถ้าสู้แบบเอาจริง ๆ เราคงแพ้แน่

ใช่แล้ว ถ้าจะให้พูดให้มากกว่านั้นก็คือ

การโดนลงโทษจากแม่มันไม่ได้ทำให้เสียชีวิต ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่เหมือนกันหมด

มันก็ไม่เป็นภัยคุกคามอะไรหรอก

อาฮะฮา

ที่การสั่งสอนนั่นมันไม่เป็นภัยคุกคาม...

มันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเหรอในมาตรฐานของมังกร

ก็เพราะปรารถนาให้เป็น "สิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์ในตัวเอง" ถึงได้ให้กำเนิดมังกรขึ้นมาน่ะ

นิสัยชอบสร้างปัญหาของเจ้าเด็กคนนี้คงจะแก้ยากน่าดูเลยล่ะ

ดังนั้นถ้าไม่เดือดร้อนในฐานะ 'ปัจเจก' ล่ะก็...

ฉันก็มองเห็นโจทย์ต่อไปแล้วนะ...

ฮ่า

การสร้างโลกครั้งแรก...

มันคือการนำสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตครั้งนั้น มาใช้ในชีวิตถัดไป

เพื่อให้กำเนิดสายพันธุ์ใหม่ๆ ออกมา

พูดง่ายๆ ก็คือ การมีอยู่ที่ไม่ทำผิดพลาดซ้ำเดิม

ไม่เหมือนกับอิซึอิซึ การมีอยู่ของเธอเนี่ย ดูน่าพึงพอใจดีนะ

ก็สบายใจได้แล้ว

ตราบใดที่เด็กคนนี้อยู่ที่นี่ ฉันก็จะรับผิดชอบอยู่ตรงนี้ด้วย

อึก นะ

อย่างนั้นเหรอ ฝากด้วยนะ

แค่—

การสร้างโลกครั้งแรกก็ เป็นมังกรด้วย

การใช้ประโยชน์จากความผิดพลาดก็คือตอนที่เกิดใหม่แล้วให้กำเนิดเผ่าพันธุ์ถัดไปนั่นแหละ

ถ้าจะให้พูดให้มากกว่านั้น การสร้างโลกครั้งแรกแต่ละคนก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยนะ

อนาคตต่อไป การแค่สั่งสอนความผิดพลาดของอิซึอิซึก็คงป้องกันล่วงหน้าไว้ไม่ได้สินะ...

...หือ?

เป็นอะไรไปเหรอ?

อย่างนั้นเอง!

เปล่า แค่ล่วงหน้า...

ความรับผิดชอบ...

การสร้างโลกครั้งแรกแย่จัง ขอไปแป๊บนะ

ค่ะ ไปดีมาดีนะ

เมืองลาสซัลฮาเก๋

อย่างนี้นี่เอง

แบบมีระบบอนุญาตสินะ...

อ่า เพราะตอนเข้าป่าริคุเซน อยากให้มีระบบอนุญาต

อยากให้ทางฝั่งซิมอนเป็นคนถือเรื่องนั้นให้

ส่วนเด็ก ๆ แค่ให้แบบผ่อนปรนสำหรับการเข้าสวนสาธารณะก็พอแล้ว

แต่ในเชิงรูปแบบ อยากให้มันเป็นแบบว่า "ได้ตรวจสอบแล้วจึงอนุญาต"

...สรุปว่าความรับผิดชอบก็จะอยู่ทางนี้สินะ

สหายแห่งใจต้องตกอยู่ตรงกลางระหว่างสองฝ่าย

ก็จริง ๆ แล้วในสถานการณ์ปัจจุบัน ถ้าเด็ก ๆ เข้าไป ในป่าเอง

ถ้าข้าเป็นคนออกใบอนุญาตให้ ก็จะสามารถเปลี่ยนทิศทางของความรับผิดชอบได้สินะ

สมแล้วที่เป็นสหายแห่งใจ

ยังคงมองทะลุเจตนาของข้าได้ในพริบตา...

ถ้าอ่านทะลุมาถึงตรงนั้นแล้วล่ะก็—

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการโยนความรับผิดชอบมาให้ฝั่งเราก็ตาม

อยากให้ขอร้องนี่นา

นี่มันไม่ใช่เพื่อนสนิทในใจของข้าหรือไงกัน!

เรื่องแบบนี้ ขอร้องมาเท่าไหร่ก็ได้เลยนะ

แต่ว่านี่เก่งนี่นะ

เพื่อยืนยันความถูกต้อง ก็ต้องทำตามขั้นตอนที่เหมาะสม

เพื่อนในใจนี่ เข้าใจได้ดีเหมือนเดิมเลยนะ

เพราะว่ามีคนคอยบอกให้ตลอดเวลาเลยนะ

โชคดีจริงๆ

นั่นก็คือปาฏิหาริย์สินะ

ปาฏิหาริย์เหรอ?

การได้พบกับผู้ที่สอนได้อย่างถูกต้อง กับผู้ที่พร้อมรับฟัง

ก็เป็นปาฏิหาริย์เล็กๆ น้อยๆ ล่ะ

อะฮ่าๆ...

ถึงจะพูดได้ยากว่าตัวเองรู้สึกแบบนั้นตรงๆ ก็ตาม...

แต่เข้าใจสิ่งที่อยากจะพูดมากๆ เลย

ไม่ว่ายังไงก็ตาม—

ถ้าอย่างนั้นก็ทำแบบนี้เถอะ!

ขอบคุณจริงๆ นะ! ขอโทษด้วยจริงๆ!

เพื่อนในใจก็เป็นคนคิดมากสินะ

ช่วยให้เอจิโกยะยืมไปหนึ่งวันเถอะ

แล้วก็ถือเป็นการให้และรับที่สมบูรณ์แล้ว

เอจิโกยะเหรอ? อีกแล้วเหรอ?? ก็พอจะจินตนาการออกนะ

สหายแห่งใจนี่ ยังคงอ่อนหัดเกินไปในฐานะนักธุรกิจนะ

แบรนด์เอจิโกยะเนี่ย ไม่มีชุดชั้นในเลยนะ!

เอ๊ะ? จู่ ๆ ก็พูดเรื่องอะไรน่ะ?

อย่ามาบีบคั้นกันแบบนี้สิ

...

ผู้หญิง 80% ชอบเสื้อผ้าที่น่ารักซึ่งใส่ในชีวิตประจำวันน่ะ!

และถ้าจะพูดถึงสิ่งที่ใส่ในชีวิตประจำวันที่สุด ก็ต้องเป็นชุดชั้นในสิ!?

ผลการสำรวจยังบอกด้วยว่า การใส่ใจในส่วนที่คนอื่นมองไม่เห็น ทำให้ตื่นเต้นพุ่งสูงเลยนะ!

แต่ว่าแบรนด์ชุดชั้นในน่ารัก ๆ มันก็หาได้ง่าย ๆ ไม่ใช่เหรอ!

ดังนั้นถึงได้อยากให้เอจิโกยะ ทำชุดชั้นในที่ไม่ได้หยาบคาย แต่น่ารักและวาบหวาม

แบบนี้แล้วเอาไปให้เป็นของขวัญ รับรองว่าค่าความชื่นชอบของข้าจะพุ่งกระฉูดแน่!

ถึงจะยังไม่รู้ว่าตั้งใจจริงแค่ไหนก็ตาม...

อาฮะฮ่า... เข้าใจแล้ว

พอคุณพูดแบบนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยนะ

ถ้าเอจิโงยะก้าวขึ้นมาเป็นรุ่นต่อไป ก็จะส่งไปให้เองนะ

โอ้ ขอบคุณยิ่งเลยนะ

เช่นนั้นเรื่องก็ตกลงกันได้แล้วล่ะ แต่ว่า—

ข้าคิดว่าเอจิโงยะไม่น่าจะต้องใช้ถึง 7 วันหรอกนะ แต่ก็เผื่อไว้ก่อนล่ะ

ครั้งนี้จะตัดสินให้จบกันแบบไหนล่ะ?

ดูเหมือนว่าคนในครอบครัวจะกำลังวุ่นวายกันอยู่สินะ

อืม...

จะไปก้มหัวขอร้องให้เอง

...หืม?

ระบบอนุญาตเนี่ย

ก็สรุปว่ามันเป็นวิธีการที่ต้องทำตามขั้นตอนเพื่อยืนยันความถูกต้องนั่นแหละ

ถ้าจะทำแบบนั้น ก็คงต้องยอมแพ้ว่าครั้งนี้มันไม่ได้ทำตามขั้นตอนสินะ

นั่นมันใกล้เคียงกับแนวคิดทางกฎหมายนะ แต่ก็มีเรื่องที่ว่ากฎของมนุษย์มันไม่ย้อนหลังไปได้ด้วย

มนุษย์น่ะนะ ยิ่งคุณทั้งสองฝ่าย

ยืนกรานอย่างหนักแน่นว่า "สิ่งนี้คือสิ่งที่ถูกต้อง"

มากเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็จะยิ่งตรงกันข้ามมากขึ้นเท่านั้น

หรือเพราะหลังจากที่เราคุยกันไปแล้วว่า

การเรียนรู้ของมังกรมันเป็นเรื่องที่ยาก

ไม่ใช่แค่ความถูกต้องเท่านั้น—

ข้าอยากจะ...

—คิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายคิดน่ะ สำคัญที่สุดนะ

...คูฮ่าๆๆๆ

จริง ๆ ถ้าโดนเล่นงานขนาดนั้น

ข้าคิดว่าเพื่อนในใจมีเหตุผลอยู่ 100% เลยล่ะ

อ่านได้ในทันทีเลยว่า "อีกฝ่าย" ตอนนี้หมายถึงใคร

สมิธนี่เจ๋งจริงๆ เลยนะ

อาฮะฮะ...

〈เรื่องต่อไปจะดำเนินต่อ〉