ท่านหัวหน้าศิริลจัดการกับบาซิลิสก์ได้ในพริบตา
◇การกำจัดเสร็จสิ้นแล้ว...
ตอนที่ 24 หัวหน้าอัศวินลำดับที่ 1 ศิริล
พวกเด็กๆ ที่ถูกโจมตีก็โชคดีที่ไม่มีบาดแผล
ดูเหมือนจะเดินได้ด้วยขาตัวเองนะ
โอ้โห
เด็กๆ นี่แข็งแรงจังเลยนะ!
พลังงานไม่พอ...
...ถ้าอย่างนั้นให้ฉันอุ้มไปไหมคะ?
...ฉันเหนื่อยแล้ว เดินต่อไม่ไหวแล้วนะ
แต่ว่าอัศวินคนนั้นน่ากลัวมาก ถ้าเข้าไปใกล้ก็ไม่ควรนะ
ฉันไม่กลัวหรอกค่ะ ไม่ส่งเสียงดังหรือโกรธหรอก
...ถ้าล้มในแอ่งน้ำ จะไม่ดุเหรอคะ?
●●●●●
...อ่า
ดีจังนะ
ถ้าได้รู้จักท่านหัวหน้าศิริลดีๆ
ก็จะไม่ปฏิเสธท่านหัวหน้าแน่ๆ...
ผลสีเหลืองนั่นอร่อยมากเลยนะ
อย่างนั้นเหรอคะ
อา
คุณแม่!
!
คืนมาให้แม่เถอะ!
อย่ามาจับลูกแม่นะ!
สึอา
โออัน
...●n
อา น่ากลัวจังเลยนะ
ไม่เป็นไรแล้ว แม่อยู่ตรงนี้แล้วนะ
ด...
มีบาซิลิสก์สองตัวปรากฏตัวในระยะประมาณ 5 นาทีจากตรงนี้!
เด็กๆ ทุกคนไม่มีบาดแผลแม้แต่รอยเดียว!
กองอัศวินจัดการกำจัดแล้ว ปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว!
ช่วยไปบอกคุณนักบุญให้ทราบด้วยนะ
บาบาซิลิสก์ด้วยเหรอคะ?
ทำไมสัตว์ประหลาดร้ายกาจขนาดนั้นถึงมาอยู่ที่ปากป่า...
ท่านเทพกำลังโกรธอยู่ไม่ใช่หรือ?
ไม่ว่ายังไงก็ต้องเป็นเจ้าตัวนั่นแน่ๆ เลยใช่ไหม?
ถ้าจัดการดูแลป่าได้ไม่ดี ท่านเจ้าของก็จะถูกลงโทษไม่ใช่เหรอคะ?
...ฉันน่ะ
แล้วพวกคุณที่เป็นอัศวินจะเอาเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะ?
จะมาลงโทษพวกเราที่ให้ไปเผชิญหน้ากับบาซิลิสก์จนเสี่ยงอันตรายเหรอ!?
...ฉันน่ะ
แค่พวกคุณพูดว่าพวกเราน่าสงสัย ท่านดยุคที่อยู่ข้างหลังก็คงจะฆ่าพวกเราแล้วล่ะ!
จะไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอย่างไม่สมเหตุสมผลค่ะ
...ท่านดยุคซาซาแลนด์จะทำร้ายใครอย่างไม่สมเหตุสมผลได้ยังไงกัน!
การเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดร้ายกาจนี่คือสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้ในฐานะอัศวิน!
จะมาโยนความผิดให้ใครไม่ได้เด็ดขาด!
ตั้งแต่ที่ฉันได้เป็นหัวหน้ากองอัศวินแห่งดินแดนนี้
ไม่เคยมีการปฏิบัติต่อใครอย่างไม่เป็นธรรมแม้แต่ครั้งเดียวเลยนะ!
พวกเธอจะกล่าวหาท่านดยุกซาซารแลนด์ด้วยข้ออ้างอะไร?
เมื่อ 10 ปีก่อน คือพวกเธอต่างหากที่ก่อเรื่องอย่างไม่เป็นธรรมไม่ใช่รึไง!
พวกเราได้ให้สัตย์ปฏิญาณไว้เมื่อ 300 ปีก่อนว่า
'จะไม่ต่อสู้กับใครทั้งนั้น'
ถึงจะพูดแบบนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเราจะยอมรับมันไปซะทุกอย่างนะ!
...อึก!
...ขออภัยที่ทำให้วุ่นวายนะคะ
ดีจังเลยนะคะที่เด็กๆ ปลอดภัย
เจ้าของที่ดินน่ะ คือจุดสูงสุดของอำนาจในแดนนั้น
แค่คำพูดเดียวของท่านหัวหน้า ก็สามารถลงโทษชาวบ้านได้เลยนะ
ถึงแม้จะมีเหตุผลมากมาย แต่ท่านก็รับเอาทุกอย่างไปไว้ในใจหมดเลย
...ท่านหัวหน้าศิริลนี่ตัวใหญ่จังเลยนะ
นี่ ทุกคน
ท่านผู้นี้เป็นท่านเจ้าของที่ใจดีและมีเมตตาสุดๆ เลยนะคะ!
ถึงจะอยากจะพูดแบบนั้นออกไป
แต่เรื่องนี้เท่านั้นเอง
ถ้าพวกเราไม่ตระหนักรู้ด้วยตัวเอง
ก็คงจะรับไม่ได้สินะ
...นอนไม่หลับเลย
ภาพมันเบลอเกินไปจนจำเนื้อหาข้อความไม่ได้เลย
คอแห้งจัง...
...ท่านหัวหน้าชิริล ดื่มหนักตอนกลางคืนหรือคะ?
ฟีอา
ช่วงนี้หนูหลับไม่ค่อยสนิทเลยค่ะ... แม้จะรู้ว่ามันไม่ดี เลยต้องขอพึ่งพากำลังของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์น่ะค่ะ
สำหรับตัวหนู ถึงแม้จะไม่เมาเพราะเป็นพื้นฐานของร่างกาย แต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรมากนักค่ะ
เข้าใจแล้ว...
...ถึงจะเป็นข้อเสนอที่ผิดวิสัยในเวลาดึกขนาดนี้ก็เถอะนะ
คุณเองก็นอนไม่หลับเหมือนกันใช่ไหมคะ ขอให้ร่วมดื่มสักแก้วได้ไหมคะ?
อ่า อร่อยจังเลยค่ะ...!
นั่นเป็นเรื่องที่ดีแล้วล่ะ
...ยังไม่ได้นอนเลยเหรอคะ?
...รู้สึกว่านอนไม่หลับเลยค่ะ
ช่วงเวลานี้มันไม่ดีเลยค่ะ
...อ้อ จริงด้วย
แปลว่ามันเป็นช่วงที่เกิด "ความโศกเศร้าแห่งซาซาแลนด์" สินะคะ
และก็เป็นวันครบรอบการจากไปของพ่อแม่ท่านหัวหน้าศิริลด้วย
อาจจะเป็นเพราะการได้เห็นทิวทัศน์ที่คุ้นเคยของบ้านเกิด ทำให้รู้สึกซาบซึ้งใจก็ได้นะคะ
...ท่านแม่ของท่านหัวหน้าศิริลเป็นคนแบบไหนเหรอคะ?
...ก็อย่างนั้นนะคะ
แม่เป็นคนสวยมากๆ เลยค่ะ
เป็นนักบุญผู้สวยงามที่มีผมสีแดง
เหมือนกับคุณและท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์เลยค่ะ——
ท่านเป็นนักบุญชั้นสูงที่คู่ควรจะเป็นภรรยาของท่านดยุกเลยล่ะ
ท่านศิริล ถึงเวลาเรียนแล้วค่ะ
ตั้งแต่เกิดมา ก็ถูกกำหนดให้มีสิทธิ์สืบทอดราชบัลลังก์แล้ว
ตั้งแต่ยังเด็ก ก็มีอาจารย์มากมายมาสอนเรื่องต่างๆ จนเชี่ยวชาญไปหมด
เรื่องที่เน้นมากที่สุดก็คือการเรียนรู้เกี่ยวกับนักบุญ
นักบุญคือรากฐานของประเทศนี้
และยังเป็นผู้ที่สามารถผนึกจอมมารได้สำเร็จ
ท่านนักบุญผู้ยิ่งใหญ่
เหมือนกับท่านนักบุญองค์นั้น คุณแม่ของฉันก็มีผมสีแดง
เหมือนกับขุนนางชั้นสูงหลายๆ คน ฉันถูกเลี้ยงดูโดยพี่เลี้ยง
เพราะฉะนั้น
เมื่อได้เห็นแม่ที่แทบไม่ได้เจอกัน
ฉันจะมองแผ่นหลังของแม่จนกว่าจะมองไม่เห็นเลย...
ในงานเลี้ยงอาหารค่ำครั้งแรกที่พ่อกับแม่มารวมกันในวันเกิดอายุ 5 ขวบ
เมื่อถูกถามถึงสิ่งที่ปรารถนาในของขวัญฉลอง
ฉันก็ตอบอย่างใสซื่อไปว่า
...อยากได้น้องชายค่ะ
เรื่องไร้สาระ
ฉันให้กำเนิดเธอขึ้นมาเพื่อตระกูลซาซาแลนด์ที่เป็นแค่ดยุคธรรมดาๆ เท่านั้นเอง
ก็ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ แล้วทำไมถึงต้องมีตัวสำรองด้วย
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ก็ปล่อยให้ดยุคบ้านี่มันพังไปซะเลยก็ได้
ผมสีแดงของฉันก็จะเป็นแค่สิ่งที่สืบทอดต่อไปโดยไม่มีใครเท่านั้นเอง!
ผมสีเทาที่น่ารังเกียจนั่น
ไม่มีอะไรเลยที่สืบทอดมาจากฉันได้เลยสักอย่าง
คนที่เกิดมาในชาติหน้าก็จะเป็นเด็กผู้ชายที่มีสีผมที่ดูน่าเกลียด
จำเป็นต้องมีแบบนั้นด้วยเหรอ?
การได้พูดคุยมากกว่าแค่การทักทายกับแม่
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลย
...ตอบไม่ได้เลยเหรอ?
ก็แค่การศึกษาของตระกูลดยุกเท่านั้น
อ่า ทำไมถึงเป็นนักบุญที่แข็งแกร่งอย่างฉันถึงมาอยู่ตระกูลดยุกได้!
เพราะฉะนั้นจนถึงตอนนี้ ฉันถึงได้
เชื่อว่าตัวเองเป็นที่รักของแม่
ตัวฉันต่างหากที่ควรจะเป็นพระชายาขององค์กษัตริย์นะ!
☆
ทาตะ
...ศิริล คำพูดเสียๆ ของเธอน่ะ
ไปขอโทษภายหลังด้วยล่ะ
อย่างน้อยก็จงเรียนรู้ไม่ให้พูดอะไรที่ดูไม่รู้เรื่องสักที
...นี่ฉันขาดการเรียนรู้อะไรจนกระทั่งแม้แต่เรื่องสามัญสำนึกก็ยังไม่มีเลยเหรอ
ฉันรู้สึกอับอายกับตัวเองอย่างแท้จริงเลยค่ะ
ภายหลังพ่อบ้านก็ได้อธิบายให้ฟังแล้ว
แม้ว่าจะไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณะเลย แต่แม่ของฉันเป็นนักบุญที่มีพลังมากที่สุดในยุคนี้
และควรจะเป็นคู่สมรสขององค์ราชา
อย่างไรก็ตาม สำหรับบุรุษในราชวงศ์ มีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ว่า "ต้องสมรสให้ได้ก่อนอายุ 30 ปี"
ส่วนสำหรับนักบุญนั้น "จะแต่งงานไม่ได้จนกว่าจะอายุ 17 ปี"
ด้วยเหตุนี้ ท่านแม่ซึ่งตอนนั้นอายุ 15 ปี จึงไม่สามารถเป็นพระมเหสีของกษัตริย์วัย 28 ปีได้
ด้วยเหตุนี้ นักบุญรองจากท่านแม่ นั่นคือพี่สาวของท่านแม่ ก็ได้เป็นพระมเหสีของกษัตริย์
พระมเหสีของกษัตริย์จะต้องเป็นนักบุญที่มีพลังมากที่สุด
โดยเหล่าขุนนางผู้ซื่อสัตย์ซึ่งทุ่มเทเพื่อปกป้องพระบารมีของกษัตริย์
ท่านแม่จึงกลายเป็นนักบุญอันดับสอง
นั่นเป็นเรื่องที่เกินกว่าที่ท่านแม่ผู้ที่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี
และมีพลังความสามารถนั้นจะรับไหว
ท่านแม่ไม่เคยรู้สึกภูมิใจกับการเป็นภรรยาของท่านดยุคเลย
และยังคงรู้สึกไม่พอใจกับการถูกประเมินค่า
ในระดับที่ต่ำอย่างไม่เป็นธรรม
และพ่อก็รู้สึกละอายใจต่อแม่ของตัวเองเช่นนั้น
ที่สามารถเก็บรักษา
นักบุญที่ควรแก่การเคารพบูชา
เอาไว้เคียงข้าง
ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ
สำหรับแม่แล้ว
พ่อไม่ใช่สามี
แต่เป็นโล่ที่ปกป้องเธอ
และพ่อก็ยอมรับสิ่งนั้น...
...อย่างนี้นี่เอง
ที่ควรจะต้องปฏิบัติต่อแม่
ในฐานะความเป็นแม่
เพราะท่านคือท่านนักบุญ และเป็นผู้ที่ฉันควรจะเคารพสักการะ
ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ปฏิบัติต่อ
ท่านนักบุญที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของเรา
ด้วยความเคารพอย่างเหมาะสม
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านนักบุญ
มิได้ละทิ้งกิริยามารยาทอันดี
รักษาน้ำเสียงที่สุภาพอ่อนโยนนั้นไว้
ในขณะที่ท่านนักบุญผู้มีพลังมากที่สุดประทับอยู่ในคฤหาสน์นี้
จะปรารถนาสิ่งใดไปมากกว่านี้อีกเล่า
ตอนอายุได้ 10 ขวบ
ฉันก็ได้เริ่มใช้ชีวิตไปมาระหว่างเมืองหลวงกับดินแดน
คุณแม่ดูเหมือนจะไม่ชอบเมืองหลวง
เลยอาศัยอยู่ที่ดินแดน
ยินดีต้อนรับกลับค่ะ
ท่านนักบุญ!!
ช่วยลูกสาวด้วยเถอะค่ะ!
คงทนไม่ได้ที่ได้เห็นสิ่งของที่น่าจะได้รับหากได้เป็นพระมเหสีในเมืองหลวง
อาาาา
ได้รับแผลไฟไหม้ที่หนักมากเลยค่ะ...
ดูเหมือนนักบุญคนอื่นจะมีพลังไม่พอที่จะรักษาได้
ได้โปรด
อา อาสำเนียงพื้นถิ่นของผู้คนในเกาะห่างไกลนี่มันหนักหนาสาหัสจริงๆ เลยนะเนี่ย
พูดอะไรกันแน่ ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
หยิ่งทะนงและให้ความปรารถนาของตัวเองเป็นที่ตั้งเสมอ
...ท่านแม่เป็นนักบุญที่ดูเหมือนนักบุญจริงๆ เลย
แล้วก็รังเกียจชาวบ้านในดินแดนนี้
ท่านนักบุญคะ!!
ท่านดูถูกผิวสีแทนและเส้นผมสีน้ำเงินเข้มของพวกเขาว่าน่ารังเกียจ
และด่าว่ามือที่วิวัฒนาการมาจากการใช้ชีวิตในทะเลมานานนั้นต้องเป็นคำสาป
เมื่อเปรียบเทียบกับเหล่าสาวใช้ที่มาจากตระกูลขุนนางซึ่งถูกเรียกตัวมาจากเมืองหลวง กับชาวซาซาแลนด์
ท่านก็ได้เยาะเย้ยความไม่สง่างามของชาวบ้าน
ถึงกระนั้น ชาวบ้านก็ยังเคารพท่านแม่อย่างน่าประหลาด
ถึงแม้ว่าจะเป็นดินแดนที่ศรัทธาในท่านนักบุญใหญ่จะเข้มข้นก็ตาม
อะไรกันที่ทำให้พวกเขาหลงใหลขนาดนั้นนะ?
แต่ว่าสิ่งนั้นก็จะต้องถึงจุดสิ้นสุด
จุดเริ่มต้นก็คือต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งนั่นเอง
ตรงกลางสวนของตระกูลดยุก มีต้นไม้ใหญ่ที่อายุ 300 ปีปลูกอยู่
ต้นไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่มนี้
มีเรื่องเล่าว่า นักบุญองค์ใหญ่ที่มาเยี่ยมเยือนดินแดนแห่งนี้เมื่อ 300 ปีก่อน
ได้เด็ดกิ่งอ่อนและปลูกด้วยตัวเองร่วมกับชาวบ้าน
งานเทศกาลประจำปีเพื่อรำลึกถึงการเสด็จเยือนของท่านนักบุญใหญ่
ในครั้งนั้น
สวนของท่านดยุคจึงถูกเปิดให้ประชาชนเข้าชม
และชาวบ้านก็ได้จัดกิจกรรมโดยมีต้นไม้นี้เป็นศูนย์กลาง
พวกเขาเต้นรำถวายหน้าต้นไม้ และกล่าวคำขอบคุณสำหรับความปลอดภัยตลอดปี
...เป็นท่าเต้นแปลกๆ สมกับชาวเกาะห่างไกลจริงๆ เลยนะ
ไม่รู้จักเบื่อเลยที่มาอยู่รอบๆ ต้นไม้นี้ทุกปี
ใช่แล้วค่ะ ต้นไม้นั้นเชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่ท่านนักบุญใหญ่ปลูกไว้นี่คะ เลยต้องทะนุถนอม
ท่านนักบุญใหญ่เหรอคะ...?
ความจริงที่ว่าชาวบ้านให้ความสำคัญกับสิ่งของที่สืบทอดมาจากท่านนักบุญผู้ที่ถูกกล่าวว่าเหนือกว่าตนเอง
นั่นเป็นสิ่งที่ท่านแม่ทนไม่ไหวเลยล่ะ
ท่านแม่ให้คนสร้างเก้าอี้กับโต๊ะจากต้นไม้ที่โค่นลงมา
และได้ระบายความอัดอั้นด้วยการนั่งจิบชาบนสิ่งเหล่านั้น
สำหรับท่านแม่แล้ว มันก็เป็นแค่ต้นไม้ธรรมดาต้นหนึ่งเท่านั้นเอง
สำหรับชาวบ้านแล้ว
มันคือสัญลักษณ์ของท่านนักบุญใหญ่
หลังจากนั้นชาวบ้านก็เริ่มหลีกเลี่ยงท่านแม่อย่างเห็นได้ชัด
เมื่อท่านแม่ออกไปข้างนอกก็จะรีบหลบซ่อนตัว
แม้แต่ผู้หวังการรักษาที่มาเยือนก็หายไป
แล้วก็อุบัติเหตุครั้งนั้น
ไม่ใช่สมุนไพรนั่นนะ!
อย่าลงไปข้างล่างกว่านี้สิ!
สมุนไพรที่อยู่ตรงหน้าเธอ จับมันไว้!
ท่านหญิงดยุก ถ้าคุณโน้มตัวลงไปแบบนั้นจะอันตรายนะคะ
ด้านหลังมีท่านอยู่
อย่าแตะต้องตัวข้า!
ฟังให้ดีนะ! ระหว่างข้ากับพวกเจ้ามันแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเลยนะ!
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ชนชั้นต่ำเช่นพวกเจ้าจะต้องไม่กล้าแตะต้องตัวข้าเด็ดขาด!
ถ้าทำอีกครั้ง ข้าจะตัดมือของเจ้าทิ้ง
และจะลงโทษอย่างหนักถึงแม้จะเป็นพี่น้องไปจนถึงลูกหรือหลานด้วย...
คุณพ่อที่วิ่งมาเห็นคือ
เหล่าอัศวินที่กำลังตามหาภรรยาของตัวเอง ท่ามกลางคลื่นที่ซัดสาดรุนแรง
และชาวบ้านที่ยืนนิ่งอยู่บนหน้าผา
ท่านแม่ตกลงไปในทะเล
และก็ไม่ลอยขึ้นมาเลย
ทำไม...
ท่านนักบุญที่ได้รับมาจากสวรรค์
พวกเจ้าปล่อยให้ท่านจมน้ำไปได้อย่างไรกัน!!
ท่านดยุกคะ!?
ทำไมถึงไม่มีใครเข้าไปช่วยท่านนักบุญเลยล่ะ!
ท่านคือท่านนักบุญลำดับที่สอง ซึ่งเป็นรากฐานของราชอาณาจักรนะ!
พวกเจ้าทุกคนที่อยู่ที่นี่
จงชดใช้ต่อท่านนักบุญใหญ่ด้วยชีวิตของเผ่าพันธุ์ทั้งมวลเถิด!!
แล้วด้วยเหตุนั้น
คุณพ่อก็จึงสั่งให้เหล่าอัศวิน
ทำการปราบปรามชาวบ้าน
ก็จบลงด้วยการที่คุณพ่อสิ้นพระชนม์เสียเองนั่นแหละーーー
การต่อสู้ระหว่างอัศวินกับชาวบ้านที่กินเวลา 2 วันนั้น
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/31)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
แบล็คโคลเวอร์
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
เกิดใหม่เป็นก็อบลิน มีอะไรจะถามไหม?
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
