ตอนที่ 48

ตอนที่ 48 แขนขวาแห่งจอมมาร

คุณฟี ไปพักผ่อนแล้วเหรอครับ/คะ?

♦ คืน ณ ภูเขามังกรดำ ดราก้อนดำกับอัศวินคุ้มกันกำลังพูดคุยเรื่องอะไรกัน...?

ต้นฉบับ: ทสย่า・จิบิ มังงะ: อาโนะเบะ มาฮิโตะ

หลังจากเรื่องพิเศษที่จัดขึ้นพร้อมมื้อค่ำสิ้นสุดลง

เพราะคาดเดาว่าซาบิเรียคงมีอะไรอยากจะถามเขา

หัวหน้าหน่วยคาร์ติสกำลังรอซาบิเรียอยู่

คำพูดที่ทำให้ต้องคิดเมื่อครู่

......

อืม

เพราะฟีอาเขานอนหลับง่ายนะ

เวลาที่ผมหดตัวลงไปนอนบนท้องของฟีอา

เขาก็จะหลับไปได้ทันทีเสมอเลยล่ะ

......อย่างนั้นเหรอ

เหรอครับ

ถึงกับว่าสุดยอดสมุนไพรถึงกับ...

พอทำแบบนั้นไปเรื่อยๆ ก็ดูเหมือนเป็นแค่คนที่ทำตามเจ้านายอย่างว่าง่ายเท่านั้นแหละนะ

แต่ว่านายนี่เป็นประเภทที่น่าปวดหัวที่สุดเลยล่ะ

ลูกน้องที่คิดเป็นน่ะนะ

...ท่านดราก้อนดำ

ถึงแม้จะต้องขู่ให้เห็น แต่สำหรับผมแล้ว ไม่มีความตั้งใจจะหักหลังคุณฟีแม้แต่น้อย

ผมปรารถนาอย่างสุดใจเพียงให้คุณฟีมีความสุขเท่านั้นครับ

คำพูดเมื่อครู่นี้ ต้องขออภัยด้วยนะ

"ความรู้สึกสูญเสียนั้น คนที่ไม่เคยสัมผัสก็ไม่เข้าใจ" เนี่ย

มันเป็นแนวคิดที่ว่า ถ้าไม่ผ่านประสบการณ์บางอย่าง ก็จะไม่สามารถโต้แย้งได้

ก็ไม่เลวนี่

สำหรับผมแล้ว นอกจากฟีอาแล้วอะไรก็ไม่สำคัญหรอก

ไม่มีการคาดเดาเจตนาที่แท้จริงของคนอื่นนอกจากฟีอาเลยแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้น

ถ้าไม่บอกออกมาให้ชัดเจน ผมก็ไม่เข้าใจหรอกนะ

...ขอบคุณที่เข้าใจครับ

แล้วก็ คำพูดของท่านดราก้อนดำเมื่อครู่นี้ มันก็เป็นเหตุผลที่ถูกต้องเลยล่ะ

ความยุติธรรมของคุณฟีนั้นตรงไปตรงมาและไร้ความบิดเบือน

และควรจะมอบการตัดสินใจทั้งหมดให้ท่าน

การไม่แอบซ่อนสิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยเจตนา

นั่นคือความคิดที่ถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม

...แต่ว่านะ ท่านดราก้อนดำ!

การตัดสินใจของคุณฟีนั้นถูกต้องเสมอมาแม้กระทั่งเมื่อ 300 ปีก่อน

แต่ผลลัพธ์ก็คือ ท่านต้องเผชิญกับจุดจบที่ ไม่เต็มใจ

เพื่อที่จะอยู่รอดได้ จำเป็นต้องมีความรู้สึกที่เข้มแข็งนะ

"ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด แม้จะต้องใช้คนอื่นเป็นโล่ก็ตาม" เนี่ย

......ก็จริงอย่างที่ว่าเลย ชีวิตชาติก่อนของฟีอามันจบลงแบบไม่เต็มใจจริงๆ ด้วย

......นี่ ผมมีเรื่องจะถามครับ

ไม่เช่นนั้นคนในสถานะนั้นคงจะอยู่ต่อไปไม่ได้หรอกนะ

เข้าใจแล้ว

เพราะฉะนั้นถึงได้รออยู่ที่นี่...

...ขอโทษที่ทำตัวตื่นตระหนกไปหน่อยครับ

ก็มีคำถามหลายอย่างก็ไม่แปลกนี่นะ

ถ้าเป็นเรื่องที่ผมตอบได้ ผมจะตอบให้หมดเลยครับ

...ในคืนที่ดวงจันทร์สวยงามแบบนี้ มันมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ จนทำให้จิตใจว้าวุ่นไปหมดเลยครับ

นายนี่มันจริงๆ เข้าใจเร็วนะ

ขออภัยด้วยอย่างสูงเลยครับ

สมกับเป็นอัศวินคุ้มกันของมหาสังฆะจริงๆ

รู้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอครับ

......อา ใช่แล้ว

และผมก็ภูมิใจในสิ่งนั้นเสมอมา

และตั้งใจอย่างเต็มที่ที่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

ผมคืออัศวินคุ้มกันของคุณฟี

ความรู้สึกนั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงจนถึงตอนนี้เลย

เข้าใจแล้ว ตัดสินใจได้เร็วเหมือนกัน

และยังเป็นอัศวินที่ซื่อสัตย์อีกด้วย

ถึงกับตัดสินใจรับผมเป็นพันธมิตรได้ในทันทีเลยนะ

หัวหน้าหน่วยอัศวินองครักษ์เงินในชาติก่อนก็

คงจะวางใจฝากหน้าที่คุ้มกันไว้กับเขาแน่ๆ เลย

แล้วท่านดราก้อนดำอยากรู้อะไรเหรอครับ?

ปลายทางของหัวหน้าหน่วยอัศวินองครักษ์เงินนั่นเหรอครับ?

หรือว่า

อา เรื่องนั้นไม่ต้องก็ได้

เพราะว่าอารมณ์ของคุณฟีดูเหมือนยังจัดไม่เสร็จดีนี่นา

สิ่งที่ผมอยากรู้มีแค่เรื่องเดียวครับ

คือว่าคุณกำลังพยายามปิดบังอะไรจากคุณฟี

...ถ้าไม่มีความรู้สึกที่อยากจะอยู่รอดอย่างแรงกล้า คุณก็ไม่สามารถช่วยคุณฟีได้

คุณเชื่อแบบนั้นใช่ไหมครับ?

อา ใช่แล้ว

สำหรับผม... มันไม่มีพลังที่เหนือกว่าอะไรเลย

ถ้าคุณฟีเอื้อมมือมาช่วย

การจะช่วยให้รอดคงจะยากน่าดู

หืมมม

แต่ว่านะ นายนี่แข็งแกร่งกว่าพี่ชายของคุณฟีเมื่อ 300 ปีก่อนไม่ใช่เหรอครับ?

แล้วอีกอย่างจอมมารก็ถูกผนึกไปแล้วใช่ไหมครับ?

...กับอะไรกันแน่ครับ?

ถึงอย่างนั้นยังจะบอกว่าช่วยได้แค่แบบเฉียดฉิวเหรอครับ?

● ● ● ● ●

ในเมื่อจอมมารถูกผนึกแล้ว

นายกลัวอะไรกันแน่?

ฟังนะ คำถามของผมมีแค่เรื่องเดียว

...งั้นจะเปลี่ยนคำถามดูไหมนะ

"แขนขวาของจอมมาร" น่ะ

เพราะผมเชื่อมต่อกับคุณฟี

นั่นมันอะไรครับ?

ตอนที่คุณฟีระลึกถึงชาติก่อน "แขนขวา" ก็ปรากฏให้เห็นครับ

นั่นมันอะไรกันแน่?

การถูกฆ่ามันเป็นความกลัวที่น่ากลัวมากนะ

ผมก็คิดว่ามันอาจจะเป็นความทรงจำที่ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นเพราะความกลัวก็ได้

คุณฟีจะมองจำนวน "สัญลักษณ์" ผิดไปได้เหรอครับ?

...สำหรับคุณ

ถึงขนาดนั้น

มองเห็นได้เลยเหรอครับ...

เหรอ จริงด้วย

ผมสงสัยมาตลอดเลย

ว่าทำไมคุณฟีผู้ผนึกจอมมารถึงได้กลัวลูกน้องคนนั้น

เพราะพลังเวทมันใกล้หมด ถ้าเป็นชาติก่อนก็อาจจะเข้าใจได้ แต่ความสามารถของคุณฟี ก็ไม่ต่างจากชาติก่อนเลยนี่นา

แล้วยังมีอัศวินที่เหมาะสมอย่างพวกเราอีก

ดังนั้นผมเลยคิดว่าถึงแม้แขนขวาจะปรากฏขึ้น ก็ไม่น่าจะมีเหตุผลให้ต้องกลัวเลย

บางทีคุณฟีอาจจะกลัวสิ่งนั้นมากเกินไป เพราะประสบการณ์ที่เคยถูกฆ่าก็ได้นะ

แต่ตอนแรกผมก็คิดว่ามันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นั่นแหละ

ก็มีอยู่วันหนึ่ง ที่เกิดข้อสงสัยขึ้นมา

คุณฟีเนี่ย ในเรื่องของการต่อสู้ จะใจเย็นมากเลยนะ

ไม่เคยเห็นเลยว่าคุณฟีจะประเมินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ผิดพลาด

...เรื่องนั้นน่ะ

ก็เป็นอย่างนั้นแหละ

พลังในฐานะนักบุญของคุณฟีนั้นสมบูรณ์แบบเลย

ใช่ไหมครับ

คุณฟีไม่เคยประเมินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ผิดไปเลยใช่ไหมครับ

ก็หมายความว่า "แขนขวา" น่ะ

คือคู่ต่อสู้ที่

เป็นแบบนี้นี่เอง

ความเงียบงันนี่คือการยืนยันแบบ

คุณฟีคิดว่าสู้ไม่ได้เลย

เชิงลบสินะ ...งั้นความทรงจำของคุณฟีก็ถูกต้องสินะ

ถ้างั้นนั่นก็คือ

แข็งแกร่งกว่าจอมมารเป็นกี่เท่าเลยล่ะครับ?

งั้นเหรอ

ตั้งแต่ตรงนี้ไปน่าจะเป็นเรื่องยากๆ ที่ต้องหยิบเอา "ตำราแห่งจุดเริ่มต้น" ออกมาพูดถึงล่ะนะ

โดยปกติแล้ว มนุษย์ปีศาจก็จะไม่มีสัญลักษณ์เหมือนกับมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ใช่ไหม

แต่เนื่องจากร่างกายของพวกเขามีสัญลักษณ์อย่างไม่มีข้อยกเว้น

แต่บางครั้งก็มีมนุษย์ปีศาจที่แข็งแกร่งปรากฏตัวขึ้นมาด้วย

พวกเขาจึงถูกเรียกว่า "มนุษย์ปีศาจผู้มีสัญลักษณ์"

และผู้มีเวทก็จะมีพลังที่แปรผันตามจำนวนสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนร่างกาย

...ถูกต้องแล้วครับ

แม้จะเป็นเพียงสัญลักษณ์เดียว ผู้มีเวทที่มีสัญลักษณ์สลักอยู่บนร่างกายก็เป็นสิ่งที่น่าเกรงขามอยู่แล้วนะ

จอมมารที่คุณฟีผนึกไว้น่ะ

ถูกเรียกว่า "จอมมารสิบสามสัญลักษณ์" ใช่ไหมครับ?

เพราะว่ามันมีสิบสามสัญลักษณ์ ถึงได้ถูกเรียกและน่าเกรงขามจากทั่วทั้งโลกเลย

เพราะอย่างนั้นแหละ

ตอนที่คุณพระมหานักบุญเซราฟีน่าผนึกไว้ ทุกคนต่างก็ยินดีกันทั้งนั้นเลยนะครับ...

ใช่ครับ ปกติแล้วมันควรจะจบลงด้วยความสุขสมหวังตรงนั้น

แล้วก็ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร

แต่ไม่รู้ทำไมลูกน้องของท่านถึงโผล่มาล่ะครับ

กับลูกน้องของจอมมารคนนั้นนี่

...มันเป็นเรื่องแปลกเลยใช่ไหมครับ?

มนุษย์ปีศาจที่มีจำนวนสัญลักษณ์มากกว่าจอมมารนี่

เป็น 20 เหรอ

...

เป็น 30 เหรอ

สัญลักษณ์ถูกจารึกอยู่ทั่วทั้งร่างกาย

นั่นหมายความว่า...

นั่นคือ "จอมมาร" สินะครับ?

พวกที่ไม่สามารถผนึกได้นั่นแหละ—