ฉันมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร
เมื่อถามตัวเองคำถามนั้น คำตอบที่ได้กลับมีเพียงหนึ่งเดียวเสมอ
เพื่อไถ่บาปต่างหากล่ะ—
เรือนผมสีแดงสดใสที่เปล่งประกายงดงามนั่น
ดวงตาสีทองที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเจตจำนง
เรียวแขนสีขาวที่สร้างความเมตตาขึ้นมา
ต้นฉบับ: ทสึยะ / มังงะจิ๋ว: อาโนะเบะ มะฮิโตะ
บาปที่ข้าทำจนทำให้โลกนี้สูญเสียไป
การไถ่บาป
วันนั้น หัวใจของข้ามันพังทลายไปแล้ว
หัวใจที่เจ็บปวดนั้น...ไม่มีหลงเหลือแล้ว...
ขอต้อนรับการกำเนิดองค์จักรพรรดิองค์ใหม่แห่งอาณาจักรอัลเทียกาของเรา
จากเหล่าข้าพระบาทด้วยความยินดีทั้งสิ้น!
บรรดาขุนนางและอัศวินแห่งจักรวรรดิที่รายล้อมบัลลังก์
ทุกคนต่างก้มศีรษะรอฟังคำพูดของข้า
...อา แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ หัวใจก็ยังไม่รู้สึกไหวติงเลย
ข้ามันพังไปแล้วจริงๆ สินะ
...จักรพรรดิคาสตอร์
ต่อจากนี้ไป จงรับใช้ข้าให้ดีล่ะ
...ชื่อที่เกิดมานั้น ถูกทิ้งไปพร้อมกับการจากไปของคนผู้นั้น
ก็ไม่มีความตั้งใจจะเรียกมันออกมาอีกเลย
เพราะเชื่อมาตลอดว่า การอยู่เคียงข้างและปกป้องคนผู้นั้นนั่นแหละคือบทบาทในชีวิต
เมื่อคนผู้นั้นจากไป บทบาทนั้นก็สิ้นสุดลงแล้ว
...วันเวลาที่ส่องประกายเคียงข้างเทพธิดาองค์นั้น
จักรพรรดิรัตติกาล
ได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว
ถูกเรียกขานอย่างนั้นในเงามืด ก็เกิดขึ้นหลังจากการขึ้นครองราชย์ไม่นานนัก
ดูเหมือนว่าในหมู่ประชาชนของจักรวรรดิ ภาพของข้าจะถูกมองว่าเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
เมื่อผู้คนกล่าวถึงร่างของใครบางคนว่าเป็น "สีดำ" ส่วนใหญ่มักจะนึกถึง "ปีศาจ"
แสดงว่าถูกมองว่าเป็นเป้าหมายแห่งความหวาดกลัวถึงเพียงนั้นเลยสินะ
...ก็นับว่าไม่ผิดนัก
สิ่งที่ข้าปรารถนาในฐานะจักรพรรดิคือการผนวกดินแดนจำนวนมาก รวมถึงประเทศเพื่อนบ้านด้วย
เพื่อบรรลุเป้าหมายนั้นคงจะต้องสร้างสมรภูมิรบไปทั่วทุกแห่งเป็นแน่
ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ปกครองผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล
ช่วงชิงความหวังอันงดงามไปจากโลกนี้
บุกเบิกทุกผืนดิน
เพื่อตามหา
เหล่าปีศาจที่ชั่วร้าย
ก้าวเข้าไป
ตามหาเพียงแค่ปีศาจเพียงคนเดียว
มันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้การไถ่บาปสำเร็จลุล่วงได้
อยู่คนเดียวในความมืดนี่มันไม่น่าไว้ใจเลยนะครับ
จักรพรรดิรัตติกาล
...คาโนปัสสินะ
มาเหน็บแนมถึงที่ห่างไกลขนาดนี้เลยรึ?
เล่นอะไรกันอยู่
ที่ข้าจะมาเหน็บแนมฝ่าพระบาทได้อย่างนั้นหรือ
ข้ามาเพื่อรายงานเป็นประจำตามที่พระราชาทรงบัญชาครับ
พอเห็นดวงจันทร์สวยๆ ก็ไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงนายท่านของข้าเสมอเลยค่ะ
เพราะท่านชอบดวงจันทร์ที่ส่องแสงในความมืดมิดเป็นพิเศษเลยค่ะ
...จริงด้วย คืนนี้ดวงจันทร์สวยจริงๆ นะคะ
ตั้งแต่เรื่องนี้เป็นที่เลื่องลือ ภารกิจลาดตระเวนในปราสาทหลวงยามค่ำคืนก็กลายเป็นสนามแย่งชิงกันในหมู่เหล่าอัศวิน
ทุกคนต่างก็อยากทำหน้าที่ลาดตระเวน และบรรดาอัศวินที่โชคดีได้พบกับองค์ชายก็
จะเอ่ยว่าว่า "ดวงจันทร์สวยจังเลยนะคะ"
……ก็ใช่นะ
คนนั้นไม่ได้สังเกตเลย
แล้วก็ตอบกลับมาแบบเดียวกับข้าว่า
“จริงด้วย ดวงจันทร์สวยจังเลย”
แถมยังพูดเรื่องนอกกรอบอย่างว่าว่า
“ที่อัศวินสนใจความงามของดวงจันทร์นี่มันโรแมนติกจริงๆ”
ตอนนี้แล้ว มีเพียงคาโนปัสเท่านั้นที่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนั้นร่วมกับข้าได้
อา
อ่า
อัศวินขาวไม่มาเกาะติดข้าเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่นา
...ตั้งแต่ตอนนั้น ผู้ชายคนนี้ก็เป็นห่วงข้ามากๆ เลย
น่าจะรู้อยู่แล้วว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่ตอนที่มองดวงจันทร์
เลยจงใจที่จะให้ข้าพูดมันออกมา
เพื่อที่ว่า การได้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกไป
จะช่วยทำให้ใจของข้าเบาลงได้บ้าง
เป็นอะไรไป ถึงได้จ้องหน้าข้าแบบนั้น
มองดูก็คงจะดูไม่สนุกหรอก
...ก็จริงอย่างที่ว่า
ถ้าหากข้าเป็นสตรี การได้มองพระพักตร์ที่งดงามของฝ่าพระบาทเพียงอย่างเดียวน่าจะสนุกแล้วกระมัง
แต่ข้าก็เลยถามไปว่า คุณหนูผู้นั้นรู้สึกอย่างไร
คุณนะ
ได้ยินมาว่า ท่านได้ลงมือสังหารคุณหนูดยุคที่แอบเข้ามาในห้องบรรทมเพราะรักท่านสินะ?
ข่าวลือมันมักจะขยายใหญ่ขึ้นเสมอ
ถูกเหล่าอัศวินที่ยืนระงับไว้พอดีห้ามไว้ได้
นั่นหมายความว่า ถ้าไม่หยุด ท่านก็ตั้งใจจะฆ่าสินะครับ?
อืม
ก็แทบจะไม่ต่างกันเลยครับ
แต่คุณหนูเองก็ทำอะไรที่ไม่จำเป็นเหมือนกันนะครับ
ตอนนี้คงไม่เหลือใจที่จะขยับเขยื้อนต่อให้ฝ่าพระบาทแล้วมั้ง
อ่า ใช่เลย
ในวันนั้น
ในตอนนั้น
ในสถานที่นั้น
หัวใจของข้ามันแตกสลาย
มันจะไม่มีวันขยับอีกเลย
—ถ้าหากว่ามันไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาล่ะก็
...คุณเซราฟีน่าเป็นผู้ที่มีอุดมการณ์สูงส่งจริงๆ ค่ะ
เพราะว่าท่านตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะผนึกจอมมารน่ะค่ะ
เพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น ท่านก็จะกลับมาในสักวันหนึ่ง...
หนูยังคงฝันถึงเช่นนั้นอยู่ค่ะ
ตอนนั้นกำลังฝึกเพื่อจะเป็นอัศวินองครักษ์อีกครั้งหรือ?
ในโลกแห่งการสวดอ้อนวอนนั้น ไม่จำเป็นต้องฝึกร่างกายเลยนะ
……พลางพูดเช่นนั้น
ในใจกลับยอมรับในสิ่งที่คาโนปัสพูด
การจะดำรงชีวิตต่อไปได้ ต้องมีความหวัง
สักวันหนึ่ง
ความหวังที่คล้ายกับการสวดอ้อนวอนนั้น
จะตามหาศัตรูของเขาให้เจอ แล้วผนึกด้วยมือของตนเอง
การที่ยังคงยึดมั่นในความหวังนั้น ทำให้สามารถดำรงอยู่ในโลกใบนี้ได้
จริงๆ แล้ว
ทุกครั้งที่เงยหน้ามองดวงจันทร์เช่นคืนนี้ แล้วคิดถึงเรื่องนั้น
หัวใจที่คิดว่าแตกสลายไปแล้ว กลับรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเดิม
แต่ทว่า
ข้าที่ไร้ใจนั้น ไม่น่าจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้เลย
ได้ตัดทิ้งจิตใจที่อ่อนแอไปแล้ว
◇จักรพรรดิที่น่าจะครอบครองทุกสิ่ง แต่สิ่งที่สูญเสียไปนั้น มันช่างใหญ่หลวงเหลือเกิน...
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/18)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
คำแนะนำของปราชญ์แห่งอาซลีย์ ผู้โง่เขลาชั่วนิรันดร์
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
เกิดใหม่เป็นอัศวินเกราะหนักผู้ถูกขับไล่แต่ใช้ความรู้จากเกมจนไร้เทียมทาน
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
จอมเวทเสริมพลังงานจิปาถะ กับการค้นพบว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุด
บันทึกชีวิตต่างโลกของปราชญ์วัย 40 — ชีวิตอาจารย์ต่างโลกตามใจปรารถนา
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่เป็นก็อบลิน มีอะไรจะถามไหม?
