ตอน 10: Chapter 10

ต้นฉบับ: ทวจิยะ

◇เซราฟีน่า ผู้ตั้งใจจะเป็นนักบุญที่สง่างาม แต่ว่า...

มังงะ: ไคนัน

มหาปุโรหิตที่กลับชาติมาเกิดแล้ว พยายามปิดบังความเป็นนักบุญของตัวเองไว้ ＺＥＲＯ～ＴＰＧＲＴＧＳＩＴＯＦＲＮＥＭＳＳＴＰ

ตอนที่ 10 การตัดสินใจของเซราฟีน่าและคำสาบานของซิเรียส

กองอัศวินนักบุญ หลังจากวันที่มาเยือน

ฉันก็ใช้ชีวิตอย่างประหม่าไปเลย

จะตั้งใจเรียนรู้ท่าทางการเคลื่อนไหวของเหล่าเทพธิดาให้ได้เลยล่ะ!

ถึงจะตั้งใจและให้พามาด้วยแล้วก็ตาม

องค์ชาย/องค์หญิง...?

คุณฟูฮูน่า นี่มันอะไรกันเนี่ย...

ถูกอสูรลักพาตัวไปอย่างง่ายดาย

จนไม่ได้ดูฉากต่อสู้ให้ดีเลยสักนิด

คิดว่าต้องโดนบ่นเยอะแน่ ๆ เลย

แต่งคอสตูมเหรอ?

วันนี้ก็ไปห้องสมุดอีกแล้วเหรอ? ตั้งใจจริงจังจังเลยนะ

เซราฟีน่า ไปเป่าผมสิ

ไม่เพียงแต่ไม่ดุเลย แต่ว่าหลายวันผ่านไปโดยที่ซิเรียสก็ไม่ได้แตะต้องตัวเลยด้วย

ได้ขนมที่โด่งดังในเมืองหลวงมาแล้วล่ะ

ซิเรียสใจกว้างกว่าที่คิดแฮะ

จะมากินไหม?

อ่า

ว่าแต่ เซราฟีน่า

อยากจะให้คุณสอนหน่อยนะ เพื่อเป็นบทเรียน

ตอนที่ถูกกริฟฟอนลักพาตัวไปเมื่อวันก่อน

คุณบอกว่า "ฉันกินไม่ได้แน่นอนค่ะ ไม่เป็นไร" ใช่ไหมคะ

หลักฐานคืออะไรเหรอ?

เมี้ยวฟุん!

"เมี้ยวฟุん" เหรอ? นั่นมันคาถาอะไรเหรอ?

ฉันคงจะผิวเผินเกินไปเกี่ยวกับเวทมนตร์ฟื้นฟู เลยไม่เข้าใจสินะ

ช่วยสอนให้ฉันเข้าใจหน่อยสิ

อืม ช่างบังเอิญจริง ๆ นะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

เอ่อ...

นั่นคือ...

เพราะว่าฉันได้รับมาจากเซเว่นว่า "การเต้นที่ไม่สามารถถูกอสูรกินได้แน่นอน" น่ะค่ะ

...การเต้นเหรอ?

การเต้นมันจะช่วยให้อสูรเป็นอะไรไปได้ยังไงกัน?

วิญญาณซุกซนของเธอน่ะเหรอ...?

งั้นลองเต้นกันจริง ๆ เลยไหมครับ/คะ?

หืม?

อ่า ใช่แล้วล่ะ

ซิเรียส ลองมองดูเหมือนว่าเป็นอสูรนะ

ฮะจิเมะมาชิเตะ เซราฟีน่าครับ/ค่ะ!

เพราะว่ามีผมสีแดงนี่ไง เพื่อนของฉันเป็นภูตนะ

ดังนั้นอย่ามากินฉันนะ

อืมมม... คิดว่าเป็นสตรอว์เบอร์รีที่น่าอร่อยเชียว แต่กลับเป็นแมงป่องสีแดงนี่นา

อืมมม... คิดว่าเป็นกล้วยที่น่าอร่อยเชียว แต่กลับเป็นแมงมุมพิษสีเหลืองนี่นา

อืมมม... คิดว่าเป็นมันฝรั่งที่น่าอร่อยเชียว แต่กลับเป็นสมุนไพรพิษสีม่วงนี่นา

ใช่

ถึงแม้จะคิดว่า 'เซราฟีน่าที่น่าอร่อยจัง!' ก็ตาม แต่ก็ห้ามกินนะ!

วันนี้รู้สึกว่าเต้นได้ดีเป็นพิเศษเลยนะ!

ดูเหมือนจะออกมาดีนะ

เป็นยังไงบ้างคะ ซิเรียส...

ซิเรียสผู้เป็นอสูรไม่ใช่เหรอคะ

...ฉันเป็นอสูรเหรอ!?

ใช่แล้ว นี่เป็นการเต้นที่ได้ผลกับอสูรเท่านั้นค่ะ

มันไม่ได้ผลกับคน เลยแม้จะมองดูเหมือนเป็นคน

ก็ไม่สามารถตัดสินได้ว่าการเต้นของฉันมีผลหรือไม่หรอกค่ะ

●●●●

ซิเรียส?

บุบปุ๊บบุ๊บปุ๊บ...

จริงอย่างที่ว่า 'ความเป็นพิษแบบเลือกได้' ก็คือ... มีพิษที่ออกฤทธิ์กับสิ่งมีชีวิตบางชนิดเท่านั้น ไม่มีผลกับคนเลย แต่ก็มีพิษที่ทำให้พืชเหี่ยวเฉา หรือพิษที่ออกฤทธิ์กับแมลงบางชนิดเท่านั้น แต่ว่าการเต้นของเซราฟีน่าออกฤทธิ์กับอสูรเท่านั้นนี่ก็ฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อยนะ หรือว่าเพราะฉันเป็นคนถึงไม่เกิดผล แต่ถ้าเป็นอสูรแล้วจะต้องได้รับความเสียหายแน่ ๆ ล่ะ?

ซิเรียส ไม่เป็นไรนะ?

มันออกฤทธิ์มากเกินไปหรือเปล่านะคะ

แต่ว่าเพราะได้เต้นรำนี้แล้ว

กริฟฟอนกับเฟนริลสีดำเลยไม่กินฉันเลยล่ะ

...อย่างนั้นเหรอ

หมายความว่าการที่เธอเต้นรำตามที่ภูตของเธอสอน

เธอเชื่อว่าอสูรจะไม่กินเธอสินะ

ใช่แล้วล่ะ

...สำหรับฉันแล้วมันเป็นเรื่องที่น่าสงสัยทุกอย่างเลยนะ

แหม ซิเรียสช่างคิดลึกซึ้งจริง ๆ เลยนะ!

จริง ๆ แล้วฉันก็คิดแผนสำรองไว้เหมือนกันนะ

แต่เซเว่นบอกว่าการเต้นรำนี้มันแน่นอนกว่า...

...เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?

ฉันเป็นนักบุญนี่นา ถึงจะดื่มยาพิษเข้าไปก็สามารถกำจัดพิษเองได้

ก็ยังไม่เคยลองทำจริง ๆ เลย ไม่รู้ว่าทำได้ไหม

ก็เลยคิดว่าลองทำให้พิษไหลเวียนไปทั่วร่างกายดูดีไหมล่ะ

ดังนั้นถ้าเกิดถูกอสูรจ้องจะกิน

ถึงจะทำได้ มันก็น่าจะทรมานมาก เลยคงจะทำได้ไม่นานหรอกนะ

อะไรนะ!?

ถ้าบอกอสูรไปว่า "ฉันมีพิษนะ" ก็ควรจะระวังตัวสิใช่ไหมคะ?

ถ้าคุณกินฉันเข้าไปแม้แต่คำเดียว อสูรก็จะทรมาน แล้วหนีออกไปเองล่ะ

หลังจากนั้นก็แค่รักษาตัวที่ถูกกินเข้าไปด้วยยาพิษของตัวเองก็พอแล้ว!

มากกว่านั้น ฉันรู้จักการเต้นที่มีประสิทธิภาพกว่านั้นอีกนะ หยุดสิ่งนั้นไว้ก่อน!

...แล้วก็บอกเซเว่นให้หยุดแล้วล่ะ

ว่าแต่ เซเว่นก็เคยบอกให้เรียกมาก่อนเต้นนี่นา

น่าจะดีนะ

อา... เข้าใจแล้ว

หัวใจสำคัญของการเต้นประหลาดนั่น ไม่ใช่ที่เนื้อหา

แต่คือการเรียกภูตออกมาให้ได้ก่อนที่จะเริ่มเต้นสินะ

อินเทโกะ

ถ้าอย่างนั้นก็เข้าใจแล้ว

ไม่ว่าภูตของเธอจะเป็นอะไร ก็เข้าใจความรู้สึกที่อยากจะมอบแผนอื่นให้ได้

เพราะว่าแผนของเธอน่ะ เป็นอันดับสองที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลยนะ!

การจะสละตัวเองเนี่ย มันไม่น่าจะเรียกว่ามีสติสัมปชัญญะเลยนะ

เข้าใจแล้ว เซราฟีน่า

เพราะว่าฉันเข้าใจเหตุผลที่ภูตของเธอมามอบการเต้นให้แล้ว

เรื่องนั้นก็พอแล้ว

ไม่ว่ายังไงก็ตาม

ว่าแต่ กำลังอ่านอะไรอยู่เหรอ?

ต่อไปนี้ก็แค่ต้องคุ้มกันเธอให้แน่ใจก็พอ

『ตำราสมุนไพรฉบับสมบูรณ์』... นี่มันสำหรับผู้มีระดับสูงนี่นา

เซราฟีน่า ช่างเป็นคนตั้งใจเรียนจริง ๆ เลยนะ

เซราฟีน่า เธอนี่สมองไม่ดีจริง ๆ เลยนะ!

ถึงอายุ 6 ขวบแล้วยังเขียนหนังสือเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลยเหรอ ถึงจะเป็นราชวงศ์ก็ยังเป็นแบบนี้อีกเหรอ!?

จู่ ๆ ก็เริ่มเต้นรำแปลก ๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ มันขาดสามัญสำนึกจริง ๆ นะ!!

ที่พี่ ๆ พูดแบบนั้นก็น่าจะเข้าใจได้

ถึงแม้ว่าซิเรียสจะชมก็ตาม

ก็จริงอยู่ว่าฉันมันขาดสามัญสำนึกและการเรียนรู้

สำหรับราชวงศ์แล้ว คงเป็นตัวที่ทำได้ไม่ดีแน่ ๆ

ที่ฉันพยายามน่ะ

ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักบุญเป็นส่วนใหญ่เลยล่ะ

ในฐานะเชื้อพระวงศ์ก็อ่านหนังสือไม่ออกนี่นา

เซราฟีน่า นั่นมันไม่ถูกนะ!

ก็เต้นออกมาแบบตามใจตัวเองนี่นา

นั่นเป็นเพราะว่าเธอตาบอดมาเป็นปี ๆ แล้วนี่นา!

มันมีแต่ส่วนที่ขาดไปเท่านั้นแหละ

เรื่องแบบนั้นมันก็แก้ไขได้ง่าย ๆ น่ะ

การเต้นออกมาตามอารมณ์เนี่ย...

มันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหรอก

ขอบคุณนะ ซิเรียส!

แต่ว่านะ

ถึงจะรู้ว่าตัวเองมันยังไม่สมบูรณ์แบบในฐานะราชวงศ์

แต่การที่ฉันไม่พยายามก็เป็นความผิดของฉันเหมือนกันนะ

เพราะว่าฉันอยากจะเป็นนักบุญที่สง่างาม มากกว่าจะเป็นราชวงศ์ที่ยอดเยี่ยมเสียอีก

มันเลยทำให้ฉันพยายามแต่เรื่องของนักบุญไปซะหมดเลย

กว่าจะทำให้ขุนนางเหล่านั้นเคลิ้มใจด้วยความสง่างามของราชวงศ์

ฉันอยากจะรักษาอาการป่วยหรือบาดเจ็บของคนให้ได้มากที่สุดเลยล่ะ

ก่อนหน้านี้ซิเรียสบอกว่ามันเร็วเกินไปที่จะตัดสินใจเป็นนักบุญ

ไม่ว่าจะเป็นตอนอายุ 10 ขวบ หรือ 15 ขวบก็ตาม

คุณก็พูดให้ฉันฟังแล้วนี่คะ

แต่ฉันรู้ค่ะ

ว่าความรู้สึกอยากเป็นนักบุญของเธอมันไม่เคยเปลี่ยนเลย

คุณพ่อคะ หนูขอร้องคุณพ่อเองนะคะ!

ถ้าคุณพ่ออนุญาตให้หนูแล้ว หนูจะพยายามให้เต็มที่จนกลายเป็นนักบุญที่ยอดเยี่ยมได้นะคะ

แล้วจะได้สู้เคียงข้างซิเรียสด้วยได้ไหมคะ?

เซราฟีน่า...

นี่ ซิเรียส

ที่ฉันตัดสินใจจะไปที่เมืองหลวงน่ะ

ก็เพราะว่าอยากจะปกป้องคุณซิเรียสไงคะ

เซราฟีน่า!!

ฉันจะให้เธอออกไปรบตอนที่เธอโตขึ้นนะ...

ฉันจะทำยังไงดีกับนักบุญที่ล้ำค่าและน่ารักคนนี้

นะ?

มันไม่ใช่ว่าฉันตัดสินใจง่าย ๆ นะ

อย่ามาพยายามเปลี่ยนแปลงความคิดของฉันด้วยคำพูดเดียวสิ

ก็เป็นคำถามโง่ ๆ ล่ะ

ขอโทษค่ะ

เพราะว่าฉันพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ มาตลอดนี่นา

ไม่ว่าจะถูกถามกี่ครั้ง ก็จะตอบเป็นคำเดิม ๆ เท่านั้นแหละ

พาฉันไปด้วยสิเรียส!

ฉันอยากจะเป็นนักบุญที่คอยปกป้องคุณค่ะ

...คำพูดฆ่าเลยนะนั่น

เซราฟีน่า

ด้วยคำพูดของเธอเนี่ย ไอ้ฉันที่สุขุมและไม่หลงทางมันก็ตายไปแล้ว

...เพราะลึก ๆ ในใจ ฉันก็หวังมาตลอดว่าเธอจะเป็นนักบุญ

สิ่งที่เหลืออยู่คือไอ้ฉันที่เห็นแก่ตัวและจะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำให้สำเร็จ

มันหยุดไม่ได้แล้วนะ

ตอนนี้มันมืดมิด มองไม่เห็นอะไรเลย

แต่เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น วันใหม่ของอาณาจักรก็จะเริ่มต้นขึ้น

...ถ้าอย่างนั้นก็ไปกับพระราชาด้วยกันเถอะ

แล้วก็ลองขอให้เธอเริ่มเดินในฐานะนักบุญดูสิ

ซิเรียส ขอบคุณนะ!!

ถึงฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ

ขอบคุณนะ เซราฟีน่า

ฉันไม่คิดว่าเธอจะโง่ถึงขนาดที่ไม่รู้เลยว่าเธอตัดสินใจไปมากแค่ไหนนะ

ฉันจะไม่ลืมการตัดสินใจของเธอในวันนี้เด็ดขาด

เอ๊ะ!

ก็...

เอ๊ะ?

ที่นี่เป็นสถานที่ที่ไม่ดีเลย

และในฐานะอัศวิน ฉันขอสาบานต่อการตัดสินใจของเธอ ณ ตรงนี้เลยว่า จะปกป้องเธอต่อไป

วันหลังค่อยมาทำพิธีสาบานว่าจะเป็นอัศวินของเธออีกครั้งนะ

แต่ว่า...

ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนชั่วนิรันดร์

ฉันคืออัศวินของเธอ

อุฟุฟุฟุ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นนักบุญของซิเรียสเองนะ!

นี่มัน...

ข้อเสนอที่ล้ำค่าที่สุดเลยนะเนี่ย

—แบบนี้แหละในวันนั้น

อัศวินคนหนึ่งได้ครอบครองนักบุญที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งอาณาจักร

◇การตัดสินใจและคำสาบานนั้นมั่นคงยิ่งนัก--

นักบุญคนหนึ่งก็ได้ครอบครองอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งอาณาจักร