ตอนที่ 7

เรื่องย่อจนถึงตอนที่แล้ว

ตอนกำลังสนุกกับการดื่มเหล้ากับเหล่าสาวสวยน่ารัก

เหตุการณ์การราดน้ำโดยรัฐมนตรีจอมร้ายเบสเตอร์ก็ปะทุขึ้น

อ๊ะเอ๋ย

แขนขวาในตำนานของช่างตีเหล็กไคจินก็ระเบิดพลังออกมา

ตอน เทพผู้พิพากษาแห่งราชา

สามวันต่อมา

ก็ถึงการพิจารณาคดีแล้ว

ในที่นี้มีเพียงขุนนางระดับเคานต์ขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถพูดได้อย่างอิสระ

แม้แต่พวกเราที่เป็นคู่กรณีก็ยังไม่สามารถพูดได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากองค์ราชา

แค่เอ่ยปากก็ถือว่า "มีความผิด" เลยสินะ

ว่าอะไรนะ ว่าเรื่องความบริสุทธิ์มันไม่เกี่ยวอะไรเลย

~~~~~~~~~~~~~~~~

ก็ด้วยเหตุนี้เอง คนที่จะเป็นกระบอกเสียงแทนพวกเราก็คือผู้ชายลึกลับคนนี้

แหม ไม่ใช่แบบนั้นนี่นา

เอ่อ... เขาบอกว่าเป็นเหมือนทนายความอะไรทำนองนั้น

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดูน่าสงสัยจริงๆ นะ

ลองปรึกษาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันมีพิรุธอยู่ดี

หรือเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกกันนะ มันออกแนว... น่าสงสัย

ไม่สิ เราไม่ควรตัดสินคนจากสิ่งที่เห็นภายนอกนะ ถึงจะดูแบบนี้ แต่อาจจะเป็นคนที่เก่งกาจมากก็ได้...

และกับคุณเบสเตอร์ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในร้านอย่างสบายใจ พวกไคจินก็หาเรื่องเขา

แล้วก็รุมทำร้ายด้วยครับ

อู้วววววววว!?

เป็นความจริงหรือ?

ครับ! ทางร้านก็มีการบันทึกเป็นรายงานแล้วด้วยครับ

เดี๋ยวก่อนนะ...

เจ้าบ้านั่น...ซื้อตัวไปได้นี่นา

ไม่ได้ทำอะไรขนาดนั้นซะหน่อยน่า!

ครับ

รัฐมนตรีเบสเตอร์... อย่างที่ไคจินเล่าให้ฟังตอนถูกคุมขัง มันเป็นผู้ชายเจ้าเล่ห์จริงๆ

เมื่อก่อนฉันเป็นหัวหน้าหน่วยงานพิเศษของวังนะ

เบสเตอร์ก็เป็นรองผู้บัญชาการของฉันน่ะ

เจ้าหมอนั่นมาจากตระกูลมาร์ควิส

คงจะรู้สึกไม่สนุกที่ต้องมาอยู่ใต้การนำของคนธรรมดาอย่างฉัน

ตอนนั้นพวกเราก็ปะทะกันบ่อยๆ เลยล่ะ

ตอนนั้นเอง ด้วยความรีบร้อนจะสร้างผลงานของเบสเตอร์ ที่ขับเคลื่อนไปเองคนเดียว แผนการใหญ่ๆ เรื่อง

"โครงการทหารเวท" ก็พังไม่เป็นท่าเลยล่ะ

ด้วยเหตุนี้เอง ฉันจึงจำใจต้องลาออกจากกองทัพโดยรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด

แล้วเบสเตอร์ล่ะ ไม่โดนลงโทษอะไรเลยเหรอครับ?

อ่า เจ้าหมอนั่นจับเจ้าหน้าที่กองทัพเข้าข้างตัวเอง แถมยังปั้นพยานเท็จขึ้นมาด้วยนะ

บอกว่าความผิดทั้งหมดเป็นของฉันคนเดียว

ว้าว

พวกนี้ต่างหากที่เคยเข้ามายืนหยัดปกป้องฉันตอนนั้น

ทุกคนเลย แถมยังซุ่มซ่ามสุดๆ แต่ก็พยายามปกป้องฉันอย่างสุดกำลัง

แล้วก็ ถูกขับออกจากกองทัพด้วยกัน

จะให้หัวเราะได้ไงวะ

แต่มันก็... เจ้าหมอนั่นก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นนี่

ถึงจะไม่เข้ากับ俺 แต่ว่าแต่เดิมก็เป็นคนช่างศึกษาและขยันนะ

หือ?

ที่รีบสร้างผลงานก็เป็นผลมาจากการพยายามตอบสนองความคาดหวังขององค์ราชานี่นา

ถ้าฉันหายไปจากเรื่องของท่านประธานคนนี้ ก็คงจะดีขึ้นบ้างล่ะมั้ง

ฮ่าๆๆ

...เป็นอย่างนั้นสินะ

~ ไคจินพูดแบบนั้นนะ

องค์ราชา! โปรดมีคำสั่งลงโทษหนักกับพวกคนพวกนี้ด้วยเถิด

นี่มันแย่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ถ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูด ก็คงจะพิสูจน์ไม่ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงด้วยสิ...

เป็นคนเลวตัวจริงแน่ๆ เลยนี่!!

...

...คุณไคจิน

...ห๊ะ!

โอ! เข้าใจแล้วสินะ คำถามขององค์ราชา เราสามารถตอบได้งั้นเหรอ?

ไม่ได้เจอกันนาน สุขภาพแข็งแรงดีไหม?

ครับ!

ขอเดชะ องค์ราชาดูแข็งแรงดี นับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก

ดี! แล้วที่สำคัญกว่านั้น คือว่าเจ้าจะกลับมาด้วยไหม?

อ๊าแฮ่ก

ขอประทานอภัยฝ่าบาท

ข้ามีนายแล้วพ่ะย่ะค่ะ

แม้จะเป็นคำสั่งของฝ่าบาทก็ตาม

ก็ไม่อาจหักหลังนายของข้าได้

ขอประกาศคำพิพากษา

...อย่างนั้นหรือ

ให้คุณไคจินและพวกของเขาออกไปอยู่ต่างประเทศ

ตั้งแต่คืนนี้จนถึงวันพรุ่งนี้ อนุญาตให้พำนักอยู่ในประเทศนี้

นั่นคือทั้งหมด จงหายไปจากหน้าฉันเสียเถิด

ด้วยเสียงตะคอกขององค์ราชา การพิจารณาคดีก็ยุติลง

นั่นคือออร่าแห่งความเป็นจ้าวแห่งองค์ราชาสินะ

แต่มันก็รู้สึกว่า

ดูเหมือนจะเหงาๆ นิดหน่อยนะ

เบสเตอร์!

...หือ

ดูนี่สิ

ค...คือว่านั่นมัน...

ข้าได้รับมาจากหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย

เขาว่าเขาทำให้บาดแผลของคนเหมืองหายสนิทแล้วนะ

ไม่จริงน่า ยาฟื้นฟูเต็มรูปแบบงั้นเหรอ!?

เป็นไปไม่ได้... ถึงแม้จะเป็นฝีมือของคนแคระ ก็ทำได้แค่ยาฟื้นฟูระดับสูงเอง แล้วเขาทำได้ยังไงกัน...

อยากรู้... วิธีการผลิตนั่น!!

...น่าเสียดายจริงๆ

ไม่คิดเลยว่าจะต้องสูญเสียนายข้าผู้มีดวงตาเช่นนั้นไป

!! องค์ราชา! โปรดรอสักครู่ให้ข้า...

คนที่นำยานั่นมาก็คือเจ้าสไลม์นั่นเอง

การกระทำของเจ้าต่างหากที่ตัดขาดสายสัมพันธ์กับอสูรร้ายตนนั้น

!!

เบสเตอร์ เจ้ามีอะไรอยากจะพูดไหม?

...หือ

ผะ...ผมน่ะ...

16

ทำไม...

ทำไมข้าถึงถูกองค์ราชา สอบสวนเช่นนี้กันนะ

ตอนที่ยังเด็ก ได้เห็นองค์ราชาเสด็จกลับมาอย่างสมเกียรติ ข้าก็สาบานไว้

ว่าจะรับใช้องค์ราชาผู้นั้น

และจะทำประโยชน์ให้เขาให้ได้

ถามอีกครั้งเถอะ เบสเตอร์

มีอะไรอยากจะพูดไหม?

อ้อ ใช่แล้ว

ข้าหลงทางไปแล้ว

ไม่มีอะไร...

ตั้งแต่ที่อิจฉาคุณไคจินนั่นแหละ—

ไม่มีอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ องค์ราชา

อย่างนั้นเองสินะ

สั่งห้ามการเข้าเฝ้าพระราชวัง

ห้ามปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกเป็นครั้งที่สอง

แต่ว่า เบสเตอร์

ผลงานที่เจ้าทำมาตลอด

ถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยนะ

หน่วยลับ! คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของอสูรร้ายตัวนั้นให้ดี

ครับ!

ห้ามแสดงท่าทีโอหังเด็ดขาด

มันเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดประเภทหนึ่ง

ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตนี้ก็ตาม

มันให้ความรู้สึกเหมือนกับมังกรพายุของเขาเลย

แม้แต่อำนาจของข้าก็ยังมองเข้าไปในห้วงลึกของจิตใจมันไม่ได้ด้วย...

โอ้โห ตอนหนึ่งนึกว่าจะเป็นยังไงเสียอีกนะ

แต่โดยรวมแล้ว ก็เป็นไปตามแผนนั่นแหละ!

ถึงจะถูกประกาศห้ามเข้าเมืองแล้ว

ก็โล่งใจที่ท่านไม่เป็นอะไร

ว่าไปแล้ว การพิจารณาคดีนี่มัน...

เหมือนเป็นเพราะการกระทำของข้าในชีวิตประจำวันมันดีเลยถึงรอดมาได้สินะ

ใช่แล้ว ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักเลยนะ

เขาเป็นช่างฝีมือด้านการประดิษฐ์ยุทโธปกรณ์น่ะ—

...เอ๊ะ?

คงจะประหลาดใจกับเผ่าอารากะงะสินะ?

เป็นอะไรไป คุณไคจิน

อ้อ เข้าใจแล้ว

เอาเถอะ ต่อไปลุยกันต่อ

กาลมุ บุตรชายคนโตของสามพี่น้อง

เป็นช่างทำชุดเกราะที่ฝีมือดีเลยนะ

รองชาย ดอร์โด

ฝีมือช่างนั้นว่ากันว่าดีที่สุดในหมู่คนแคระเลยนะ

ลูกชายคนที่สาม มิลด์

เก่งกาจ แถมยังรู้เรื่องงานสถาปัตยกรรมและศิลปะด้วย

เดิมทีแค่ไคจินคนเดียวเท่านั้นที่รับปากไว้เองนะ

ยังไงซะทุกคนก็คงจะอยู่ที่เมืองหลวงไม่ได้อยู่ดี

ก็เลยไปดึงตัวมาร่วมงานซะเลย

สมแล้วที่เป็นคุณริมุรุครับ!

เอาล่ะ งั้นกลับกันดีกว่า!

ถึงจะแค่ไม่กี่วัน หมู่บ้านกอบลินก็น่าคิดถึงจัง

รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรลืมไปนะ

หรือว่าแค่เป็นเพราะจินตนาการของตัวเองกันแน่

แย่จังเลยครับ!!

นึกออกแล้ววว!!

โอ้โห เจ้าหมู!

คุณริมุรุครับ ไม่แกล้งได้ไหมครับ

ทหารที่น่ากลัวมาแล้ว ตอนนี้จะร้องไห้แล้วครับ!

โธ่... ขอโทษครับ คราวหน้าจะพาไปร้านที่มีสาวสวยเยอะๆ เลยนะ

จริงเหรอครับ!? แน่นอนเลยใช่ไหมครับ!? สัญญาแล้วนะ!!

อ... อ่า...

ซื่อบื้อจริง...

เพราะถูกประกาศห้ามเข้าเมืองของอาณาจักรคนแคระ เลยต้องไปที่อื่นก่อนในตอนนี้ แต่ว่านะ

...หืม?

เดี๋ยวนี้ไอ้กอบตะตัวนั้นมาขี่อารากะงะแล้วสิ

น่าจะไม่ได้พาหมาป่าไปที่อาณาจักรคนแคระนะ...

มันไปได้ยังไงกัน...

เอาล่ะ กลับกันเถอะ กลับกัน

โฮ่!

...คงไม่ไหวแล้วล่ะ

ในขณะนั้น ณ ห้องหนึ่งของสหภาพแห่งอาณาจักรบรูมุนด์

—ใช่แล้ว คุณรายงานมาเหนื่อยเลยนะ

ฟูยูส หัวหน้าสำนักงานสหภาพแห่งอาณาจักรบูลมุนด์

จะให้ลาพักร้อนสามวัน นับรวมวันนี้ด้วย

หลังจากนั้น ก็ออกไปสำรวจป่าอีกครั้งนะ

งั้นก็ไปได้เลย

……

อย่าพูดว่า "ไปได้เลย" สิครับ!

อยากให้พูดตรงหน้าของกิลมัสมากกว่า

●●●●

อีกสามวันก็ต้องไปที่ป่าแห่งนั้นอีกแล้วสินะ

วันหยุดสั้นๆ นี่มันสบายดีจริงนะ...

พวกแกนี่มัน...

ว่าแต่พวกคุณนี่ ตั้งใจจะมุ่งหน้าไปยังป่าใหญ่จูราหรือเปล่า?

ชื่อของผมคือชิซึครับ

ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป

ขอไปด้วยได้ไหมครับ?