ตอน 23.1: Chapter 23.1

ที่น่ากังวลคือ 'ความหนาแน่นมานา' นั่นแหละ

เป็นหน่วยที่โยชัวสร้างขึ้นมานี่นา

หลังจากการตรวจครั้งที่สอง มิชาก็นอนหลับไปแล้วเหรอ?

อืม ใช่แล้ว น่าจะหลับไปประมาณชั่วโมงนึง

ถึงจะหลับแล้ว แต่ค่ามันเป็นแบบนี้เลยเหรอเนี่ย

ด้วยสายตาของเซโคย่า จะพอคาดเดาความหนาแน่นมานาตอนที่เธอสุขภาพดีได้ไหมนะ?

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง

ผมเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน เลยมาหาข้อมูลดูน่ะครับ

เอ่อ... คือว่านะ

ความหนาแน่นมานาตอนที่มิชาสุขภาพดีจะอยู่ที่ประมาณ 20 ถึง 22

น่าจะประมาณค่าเฉลี่ยของพลเมืองในเขตปกครองน่ะนะ

ความหนาแน่นมานาเนี่ย เป็นหน่วยที่ผมตั้งขึ้นมาเองนะ

ดังนั้น มันจะใช้ได้เฉพาะกับคนที่ทำการทดลองกับผม หรือหมอที่เมืองโคโต โรเซนไฮม์เท่านั้น

คนเราแต่ละคนจะมีปริมาณมานาปกติของตัวเอง ซึ่งจะถูกใช้ไปเมื่อใช้เวทมนตร์หรือเครื่องมือเวทมนตร์ต่างๆ

ก็เหมือนกับ MP ของ KPG น่ะ

พอได้พักผ่อนหรือกินอาหาร มานาก็จะฟื้นฟูขึ้นมา ซึ่งอัตราการฟื้นฟูถือว่าเร็วมากเมื่อเทียบกับปริมาณที่ใช้ไป

แต่ถึงแม้ว่ามิชาจะกำลังหลับอยู่ ความหนาแน่นมานาของเขาก็ยังไม่ฟื้นตัวเต็มร้อย...ตรงนั้นแหละที่น่าจะเป็นไปได้

โรคขนอ่อนนี่ มันอาจจะเป็นเพราะมานาของผู้ป่วยนี่นา

ความหนาแน่นมานาที่ควรจะกลับไปที่ 22 ถ้าหลับอยู่ แต่กลับหยุดอยู่ที่ 17 นี่มันแปลกนะ

นี่อาจจะมีความเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับอาการป่วยนี้ก็ได้

น่าจะคุ้มค่าที่จะลองตรวจสอบดูนะ

วิธีการวัดความหนาแน่นมานานี่ดีจังเลย เข้าใจง่ายมาก

ข้อเสียคือมันวัดไม่ได้สำหรับตัวผมเองน่ะนะ

ที่สำนักงานสุขาภิบาลของแคว้นมีเครื่องมือเวทมนตร์สำหรับวัดความหนาแน่นมานาอยู่ล่ะ

มีใครสร้างให้ได้ไหมนะ

ก็ต้องมีคนอื่นที่วัดความหนาแน่นมานาได้นอกจากผมแน่ๆ เลย

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าโรคขนอ่อนระบาดหนักๆ การมีเครื่องมือเวทมนตร์ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนว่าดีกว่านะ

อืม การปรับปรุงระบบการแพทย์ให้พร้อม ไม่ว่าจะเป็นโรคขนปุยอะไรก็ตาม ก็เป็นเรื่องสำคัญนะ

ถึงอย่างนั้น แค่การปรับปรุงเมืองก็ทำให้เรายุ่งอยู่แล้วนี่นา

นี่แหละคือปัญหาต่อไปสินะ

จำได้ว่ามีอยู่แค่ที่คฤหาสน์เดียว งั้นลองใช้สิ่งนั้นเป็นฐาน แล้วก็เปิดรับคนมาสร้างดูไหม

แบบนั้นดีเลยค่ะ

แล้วก็มีอีกอย่างที่นึกขึ้นได้ค่ะ

เร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

ชมได้เลยนะ

ถ้าอย่างนั้น

โรคนี้ น่าจะ...

สองคนที่อยู่ที่นี่ คงจะไม่ติดหรอก

โอ้...

นั่นเป็นเรื่องที่หวังได้เลยนะ

การไขปัญหาสาเหตุของโรคนี้ จะต้องเป็นพวกเราสามคนเป็นหลักนะ

มีเหตุผลอะไรอยู่หรือเปล่าครับ?

อืม

ฟังนะ นี่มันเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวของผมนะ

โรคขนปุยน่ะ มันมีอะไร ที่เป็นต้นเหตุ ส่วนใหญ่มักจะเป็น 'มานา' เนี่ยแหละที่เป็นตัวกลาง แล้วก็ทำเรื่องแย่ๆ

ผมก็พอจะเดาได้เหมือนกัน

เซโคย่าคงจะคาดเดาว่าต้นเหตุของโรคนี้คือเชื้อราหรือเห็ดราอะไรพวกนี้สินะ

สมมติว่าเป็นเห็ดนะ

ถ้าสปอร์ของเห็ดที่ก่อให้เกิดโรคขนปุยเข้าไปในร่างกาย

มันก็จะเติบโตโดยอาศัยมานาหรือบางสิ่งที่ยอดเยี่ยมในร่างกาย แล้วก็ทะลุผิวหนังออกมา

สิ่งมีชีวิตน่ะ ไม่ใช่แค่เห็ดนะ

สภาพแวดล้อม... อืม

มีเชื้อราบางชนิดนะ ที่อุณหภูมิ 30 ถึง 50 องศาเซลเซียสจะเหมาะสม และถ้าเกิน 60 องศาเซลเซียสก็จะตายไปเลย...

มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม กับสภาพแวดล้อมที่ทำให้ตาย...

หืม?

อะไรกัน ทำหน้าประหลาดเชียว

...เดาได้นะ แต่ทำไมมีแค่ผมคนเดียวที่รู้สึกมันแปลกๆ ล่ะเนี่ย?

เอาเถอะ ก็ไม่เป็นไรนี่นา

ความหนาแน่นมานาของผมคือ 99

น่าจะนะ โรคภัยไข้เจ็บก็จะตายไปได้

ยังไงก็พูดไม่ได้จนกว่าจะทำการทดลองนะ แต่ก็น่าจะเป็นแบบนั้นล่ะ

ถ้าเปรียบเทียบกับน้ำร้อน ตัวของเซโคย่าก็เหมือนน้ำเดือดเลยล่ะ

ไม่ใช่แค่เชื้อโรคเพาะพันธุ์ได้นะ แต่ยังถูกฆ่าเชื้อไปเลยด้วย

ผิวของโซจิโร่ต่างจากมนุษย์ มันแข็งแกร่งกว่า

คาดว่าทางชีววิทยาแล้ว เขาจะไม่ติดโรคขนอ่อนนะ

เพนกวินก็โครงสร้างมันต่างจากมนุษย์มาก เลยไม่ติด

คงจะไม่มีขนอ่อนงอกออกมาได้ล่ะมั้ง

...อันนี้ก็ครึ่งๆ นะ

ความหนาแน่นมานาก็ค่อนข้างสูงด้วย

อืม แล้วก็โยชัวด้วยนะ

ไม่สิ ไม่ต้องพูดก็ได้

เพื่อโซจิโร่ด้วย ก็ต้องแชร์ข้อมูลให้รู้กันสิ

ความหนาแน่นมานาของโยชัวมีแค่ห้าเองนะ

เงียบหน่อยสิ

มิชาจะตื่นขึ้นมานะ

เพราะสารอาหารมันน้อยเกินไป โรคภัยมันก็คงจะเติบโตขึ้นมาสินะ

ขอโทษครับ...

...พูดออกไปซะแล้วสิ

ความลับอันยิ่งใหญ่ของผม

ชิคุชิ

หืม

อืมมม...

ก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่กำลังจะพูดแล้วล่ะ

ถ้างั้นก็ต้องไปค้นหาสภาพที่เหมาะสมสินะ

ตรงนั้นอาจจะเป็นช่องทางในการก้าวข้ามได้นะ

ถ้าใช้ขนอ่อนที่เก็บมาจากมิชา น่าจะใช้ได้ไหมนะ?

น่าจะนะ

แต่ว่าคุณโยชัว

ถึงแม้จะให้คุณทอร์เรสร้างให้ แต่ส่วนของอาหารเลี้ยงเชื้อจะเอาอะไรดีล่ะ?

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องห่วง เพราะว่าผมเอาสาหร่ายที่เป็นต้นกำเนิดของวุ้นมาด้วยแล้ว

ยอดเยี่ยมเลย!

ถ้ามีอาหารเลี้ยงเชื้อวุ้นล่ะก็...

การทำให้ปลอดเชื้อคงจะยาก แต่คราวนี้ก็ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนั้นหรอก

ในขณะที่ให้คุณเซโคย่าดูความหนาแน่นมานาด้วย

เราจะใช้แบตเตอรี่กัน

งั้นก็แบตเตอรี่แล้วกัน!

วุ้นเพาะเชื้อก็เป็นแหล่งอาหาร

ในกรณีของโรคขนปุย มานาก็เป็นแหล่งอาหารด้วย

ก็เลยคิดว่าจะเพาะเลี้ยงโดยการปรับความหนาแน่นมานาในแบตเตอรี่ไงล่ะ!

ฟังดูน่าสนุกจังเลย!

เป็นวิธีการทางวิทยาศาสตร์สินะ

เรื่องการเพาะเลี้ยงน่ะ ให้ผมกับโซจิโร่ทำกันเถอะ

ความหนาแน่นมานาของผม ผมจะหาพืชที่ สามารถปรับความหนาแน่นได้

ทิศทางมันก็เริ่มเห็นแล้วนี่นา