ตอน 1: Chapter 1

องค์กรโมโมทาโร่

เพื่อปกป้องผู้คนจากมือปีศาจที่ดำมืดในยุคปัจจุบัน

คือองค์กรที่รวบรวมผู้ที่สืบทอดสายเลือดของโมโมทาโร่มาตั้งขึ้น...

และในบรรดาองค์กรนั้น

ก็มีคนหนึ่งที่หิวกระหายการต่อสู้กับเหล่าอสูรเป็นพิเศษ...

เรื่องใหม่สุดแกร่ง!!

ที่ถูกขนานนามว่าเป็น

“นักรบคลั่ง”

หน้าปกสี!! ตอนพิเศษโมโมมุระอันกิ ~เพลงคลั่งแห่งดวงจันทร์และซากุระ~

เริ่มอย่างสง่างาม!!

ต้นฉบับ: อุชิวาระ ยูไร

มังงะ: โอดะ โดมะ

[โมเก็น อังกิ]

ตัวอย่างตอนที่ 1

[โมเก็น อังกิ]

อยู่ที่นี่แล้วนะ!!

ทุกวันศุกร์ เวลา 23:00 น.

เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม 2025

ทางช่องนิปปอนทีวี!!

อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้

※เวลาออกอากาศ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

เฮ้ยๆ จะจบแล้วเหรอเนี่ย!?

หน่วยโมโมทาโร่ องค์กรโมโมทาโร่ หน่วยที่ 20 หัวหน้าหน่วย โมโมคาโด อูสุเกะ รองหัวหน้าหน่วย โมโมคาโด ซากุระสุเกะ

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริงทั้งสิ้น

ตายเร็วจังเลยนะเจ้าอสูรชั้นต่ำ!

ทำให้สนุกกว่านี้หน่อยสิ!

เฮ้อออ

อย่าฝืนตัวเองสิ ซากุระสุเกะ

ไม่เหมือนกับพวกของ“องค์กรอสูร”นะ

พวกอสูรเร่ร่อนน่ะ ไม่ได้เข้ารับการฝึกต่อสู้อะไรเลยนี่นา...

หัวหน้าหน่วยโมโมคา ซึกิโยมิ ขององค์กรโมโมทาโร่

ช่วยมองเขาให้เยอะๆ หน่อยสิ

นี่ๆ คุณอสูรเร่ร่อน

ให้ตายสิ... ทำได้ไงเนี่ย...

ทำกับน้องชายของฉันได้ยังไง...

นี่ไง

แบบนี้แหละ ถึงได้เสียการควบคุมเร็วขนาดนี้

เป็นหลักฐานว่าควบคุมพลังไม่ได้

รู้ถึงความปรารถนาของทวยเทพแล้วสินะ

พวกนี่แหละ

พี่น้องอสูรที่ชอบมาปล้นฆ่าแถวนี้บ่อยๆ น่ะ

ตัวเล็กๆ นี่นา

ใช้พลังอสูรทำได้ก็แต่พวกงานจ้างรับเหมาสีเทาๆ นี่เองเหรอ

ก็เป็นแบบนั้นน่ะ

อสูรเร่ร่อนที่มัวแต่หลงระเริงในพลังแล้วก่อเรื่องเนี่ย...

พวกอสูรที่เราเคยโค่นลงไปตอนเรียนโรงฝึกน่ะ

ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

อยู่กันมานานแล้วสินะ พวกนั้น

คงลำบากน่าดูเลยล่ะ

เอ่อ... เอ่อ...

คุณสองคนนี่สนิทกันมาจากโรงเรียนฝึกเหรอคะ?

เอ๊ะ? ไม่ได้บอกเหรอ?

กับซากุระสุเกะน่ะ เราอยู่ห้องเดียวกันนะ

เลขที่ก็ใกล้กัน แล้วก็อยู่ติดกันตลอดเลย

ก็โมโมคา กับ โมโมคาโดนี่นา...

แต่ตอนที่ได้คุยกันครั้งแรก ไม่ใช่ในห้องเรียนนะ แต่เป็นที่สนามประลองศิลปะการต่อสู้ต่างหาก

หมายความว่ายังไงเหรอคะ?

งั้นก็ถือโอกาสนี้อธิบายให้ฟังนะ

เริ่มจากตอนพบกันก่อนนะ...

ทำเหมือนกำลังเล่านิทานกระดาษอยู่เหรอ!?

พอๆ น่าขยะแขยงน่า!

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ที่แห่งหนึ่ง

มีโมโมทาโร่ กับ โมโมทาโร่ อยู่ด้วยกัน

ซับซ้อนจังเลยนะครับ...!

อ๊าาา ไม่ต้องฟังแล้วก็ได้!

ทุกคน ถอยออกไป!

นี่ๆ ไม่ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ?

อยากจะฟังนี่นา...

ตั้งใจทำมาแล้วนะ

ถ้าเรามัวแต่ทำแบบนี้อยู่แถวนี้ เดี๋ยวก็มีคนแจ้งตำรวจหรอก

อืมม...

แต่ก็นะ

การต่อสู้กับพวกอสูรก็ยังรู้สึกไม่เคลียร์ดี...

ดื่มด้วยกันหน่อยสิ ซึกิโยมิ

นานๆ ทีก็มาเล่าเรื่องเก่าๆ ให้ฟังหน่อยสิ?

พวกเธอจะไม่พาไปด้วยเหรอ? กลัวคนจะถามเหรอ?

เงียบไปเลยน่า! รถไฟเที่ยวสุดท้ายใกล้แล้ว เลยไปส่งพวกนั้นกลับให้แล้วไงล่ะ!

เรื่องราวของพวกเขาน่ะ...

โมกะสึกิโยมิ กับ

โมโมคาโด ซากุระสุเกะของ

เรื่องราวที่ได้เจอมาตอนสมัยเรียนที่โรงฝึกโมโมทาโร่

เกี่ยวกับการกำจัดอสูร

เรื่องราวน่ะ

อ๊าาาาาา!!

เห้ยยย!?

ทนไม่ไหวแล้วววววว!

ฉันก็ร่วมด้วยเลยน่า!!

โมโมคาโด โอซุเกะ โมโมคาโด ซากุระสุเกะ อายุ 18 ปี

ว้าว! ออกมาแล้ว! เป็นไอ้หมอนั่นอีกแล้ว!

ไอ้ตัวป่วนนั่นอีกแล้วเหรอ!?

คุณยาม ทำอะไรอยู่เนี่ย!

โมโมคา กับ ซึกิโยมิ โมกะสึกิโยมิ อายุ 18 ปี

เขาจำได้ว่าอยู่ห้องเดียวกับ...

ชื่อ โมโมคาโด... ซากุระสุเกะ... ใช่ไหมนะ?

ตามดวงวันนี้บอกว่า

ว่า "จะมีพบเจอที่ชะตาในสถานที่ประลองศิลปะการต่อสู้" น่ะ

ก็เลยมาดูนี่แหละ...

จะเป็นไอ้หมอนั่นจริงๆ เหรอ?

ไม่สิ ไม่สิ ขอให้เป็นอย่างอื่นเถอะ...

การทำนายของมิโยริน กับ วากาโกะนี่แม่นจนน่ากลัวเลย

ประวัติศาสตร์

ราศีเมถุน ไม่มีทางรอดแล้ว

คำชี้แนะของอาจารย์ต้องไม่ผิดแน่... แต่ว่านะ...

เขาต้อง... ไม่ใช่... ไม่เกี่ยวกับดวงชะตานี้แน่...

ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะนะ

8

ไอ้เวร... กล้าดียังไง...

กล้าดียังไงกับแมตช์ของฉัน...

ไอ้ปีศาจเอ๊ย...!

ฉันเนี่ยนะ

คิดว่าตัวเองลำบากมาขนาดไหน...!

ฝึกฝนการควบคุมเลือดอย่างแม่นยำเพื่อไม่ให้ถูกจับได้...

ด้วยพลังนั้น ทำให้คู่ต่อสู้หลายคนไม่สามารถลุกขึ้นสู้ได้

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแมตช์ตัดสินนี่แหละ...!

นี่...

นั่นมัน... ไม่ใช่เหรอ

ฟังนะพวกแก

พวกอสูรมีลักษณะเด่นคือการต่อสู้ด้วยการควบคุมเลือด...

แต่สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ ไม่ได้มีแค่แค่นั้น

เหตุผลที่โมโมทาโร่จะฆ่าพวกอสูรก็คือสิ่งนี้แหละ...

หนี!! ซากุระสุเกะ!!

!

ภายในนั้น การพังทลายของอัตตาอันขาวบริสุทธิ์

เอ๊ะ...

เอ่อ...

สีฟ้า... เพราะการกระทำที่ผิดกติกา...

แพ้... แล้วเหรอ...?

ว๊าาาาาาา!!

มันเป็นสัตว์ประหลาดนี่นาาาาา!!

ไม่นะาาาาาาาาา!!

ไอ้บ้าเอ๊ย!! ทำอะไรอยู่เนี่ย ทาเบะ!

ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดมันสูญเปล่าไปเลยนี่นา!

ถึงกับเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งได้ยังไงกัน...!

ทาเบะ (อสูร) โค้ชซากาคุจิ

อุ๊ย...

ถ้าทำแบบนี้เข้า... กับบอสของเราล่ะก็...

ไปแล้วววววว...

นี่มันอะไรกัน...

8

แกเป็นอสูรเหรอ...

สุดยอดไปเลยนะแก!

พอดีเลยที่รู้สึกว่าสู้กับมนุษย์แล้วมันยังไม่พอใจอยู่พอดีเลยล่ะ!

มาสู้กันแบบเดือดๆ กับฉันเลยดีกว่า!

โมโมทาโร่ปล่อยแบคทีเรียสีดำออกมาเพื่อต่อสู้

ขึ้นอยู่กับการฝึกฝน ก็สามารถสร้างอาวุธหรือปล่อยแบคทีเรียได้

ทำให้มีวิธีการต่อสู้ได้หลายแบบ... แต่ว่านะ...

สิ่งที่พวกนักเรียนอย่างพวกแกทำได้ตอนนี้ก็คือ

ก็แค่... เอาให้ดีที่สุดก็แล้วกัน...

แค่คลุมด้วยแบคทีเรียแล้วต่อยไปเลยก็พอ

อย่างนั้นสินะ...

การโจมตีของอสูรเมื่อกี้ คงจะแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเพราะรีบคลุมด้วยแบคทีเรียเพื่อป้องกันสินะ

อ๊าาาาาาาาาา!!

อึก... บัดซบ... ตัดเล็บให้ดีๆ หน่อยสิแก...

!!

!

ดีใจจังเลย

เธอเองก็ชอบการต่อสู้สินะ

ฉันก็เหมือนกันนะ

การแลกเปลี่ยนชีวิตมันน่าตื่นเต้นสุดๆ เลย...

แต่ว่านะ...

ฉันไม่ชอบแบบที่มันเลอะเทอะเหมือนกับเธอ

ฉันให้ความสำคัญกับ "ผลลัพธ์" มากกว่า "กระบวนการ"

กับชัยชนะที่ได้มาหลังจากโค่นศัตรูได้นั่นแหละ...

ความสุขสุดยอดกำลังรออยู่เลยนะ

ไอ้หมอนั่นน่ะ ใช่ไหม 8

เพิ่งจะเข้าเรียนได้ไม่นานเองนะ

พลังของโมโมะนี่ไปได้ถึงขนาดนี้แล้วเหรอ...?

แก! มาขวางอะไรของแกเนี่ย!

อย่าทำอะไรน่ารำคาญสิ!

ว๊า! สดใสกว่าที่คิดแฮะ!

โอ๊ะ...

8

ไม่ได้บอกว่ากลับได้นะ?

ว่าแต่... แกนี่เป็นพวกเดียวกับอสูรนั่นเหรอ?

ช่วยเล่าอะไรให้ฟังหน่อยได้ไหม?

ปลดปล่อยโลหิต

8

เซ

นั่นมัน...

ปลดปล่อยโลหิต

อสูรพวกนั้นสามารถควบคุมโลหิตของตัวเองได้โดยที่ยังรักษาเหตุผลไว้ได้

และสร้างอาวุธหรือความสามารถที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาได้

พวกมันเรียกว่าสิ่งนี้ว่า "ปลดปล่อยโลหิต"

และใช้พลังต่างๆ กัดฟันใส่พวกเรา

ถ้าพวกนักเรียนอย่างพวกแกไปเจออสูรที่ใช้สิ่งนี้ล่ะก็...

อืม~

คิดว่าว่ามันไม่มีชีวิตสิ

สุดยอดไปเลย!!

แน่นอนอยู่แล้ว!

ไปเถอะ!

อย่าเข้าใกล้แบบไม่ระวังนะ!

ก่อนที่จะรู้ว่ามีความสามารถแบบไหน

ถ้าพุ่งเข้าไปด้วยสภาพที่ยับเยินแบบนี้ล่ะก็...

คราวนี้จะต้องตายจริงๆ แน่เลย!

ฟังนะ

คำว่า "กระบวนการ" น่ะ ทั้งหมด...

ถ้า "กระบวนการ" ที่นำไปสู่ "ผลลัพธ์" น่ะสุดยอดล่ะก็

ฉันก็พร้อมจะรับความตายด้วย

...โลวานี

นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

นี่มัน...

อึก!?

ร่างแยกที่ทำจากโลหิตงั้นเหรอ...

ให้ตายสิ...

อยากจะเก็บศพของคุณทาเบะกลับมาให้ได้เลยแท้ๆ...

ปลดปล่อยโลหิตของซากากุจิ

การชักดาบแทนตัว

สามารถสร้างร่างจำแลงโลหิตที่เหมือนตัวเอง แล้วควบคุมมันจากระยะไกลได้

ตำรวจจะมาถึงเดี๋ยวนี้แหละ

ตอนนี้มีทางเลือกเดียวเท่านั้นแหละ!

นี่ แก

บอกว่าชื่อเกสึกิไหม?

ถ้าแกกล้าแตะเหยื่อของฉัน

ฉันจะฆ่าแกก่อนเลยคอยดู

เฮ้ยๆ ใจเย็นหน่อยสิ

ผมฆ่าคุณไม่ได้หรอกนะ?

ถ้างั้นลองให้ฉันลองพิสูจน์ให้ดูไหมล่ะ?

หืมม

ฆ่าไม่ได้หรอก

ก็เพราะว่าคุณบอกไว้ในห้องเรียนไม่ใช่เหรอ

ว่าการฆ่ากันเองระหว่างพวกโมโมะมันเป็นสิ่งต้องห้ามไง

จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ!

ต้องทำตามกฎสิ

ว่าแต่ ถ้าจะให้แข่งกันล่ะก็...

แบบนี้เป็นไง?

ใครจะ

จัดการอสูรได้มากกว่ากัน

วัน

1

พวกเรานักเรียนถึงจะเข้าร่วมการต่อสู้กับ "องค์กรอสูร" ไม่ได้

แต่การสู้กับ "อสูรเร่ร่อน" อย่างวันนี้เนี่ย ไม่ได้มีข้อห้ามนะ

หาอสูรเจอได้ก่อนอีกฝ่าย

ใครจะรู้สึกดีกับการต่อสู้กับอสูรได้มากกว่ากัน...

เป็นการแย่งชิงความสุขกันนี่เอง

อย่างนั้นเหรอ... คุณทาเบะถูกฆ่าไปแล้วสินะ...

แต่ก็ดีแล้วล่ะครับ คุณซากากุจิ...

อย่างน้อยคุณก็กลับมาได้อย่างปลอดภัย...

แต่เรื่องที่คุณปล่อยให้โมโมะทั้งสองคนหนีไปได้นี่น่ะ

จะให้รับผิดชอบให้ถึงที่สุดเลยนะครับ

พวกเรา "สมาคมโอนิยามิ" น่ะ ทุกคนคือครอบครัวกัน

ซึซึ...

แค่เกิดมาเป็นอสูร

พวกเราที่ต้องใช้ชีวิตในฐานะคนนอก

ก็คือสหายที่แบ่งปันความเจ็บปวดร่วมกันนั่นเอง

ฮึก!

ความเจ็บปวดจากการถูกพรากครอบครัวนี้

ให้พวกเขาก็ได้ลิ้มรสดูบ้างสิ