ตอนที่ 115

ต้องฆ่าผู้ชายแห่งโชคชะตานี้ให้ได้...

คู่ที่ต้องไม่ผูกพัน 2

อุชิวาระ ยูไร โมกุเอน อังกิ

มิซากิ ผู้เข้าใจผิดคำพูดของไคคุไนแห่งโอนิคุไน (?) และรู้สึกถึงโชคชะตาเข้าให้แล้วเหรอเนี่ย!?

ผู้ชายแห่งโชคชะตาของฉันที่เหมือนซามูไรโมโมทาโร่ดันเป็นอสูร...!

นี่มัน...นี่มัน...

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ มิได้เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด (155)

จู่ๆ ก็ส่องประกายขึ้นมาเลย...

มันเหมือนโรมิโอและจูเลียตเลยนี่นา...!

ฉบับก่อนหน้า→ ฟุวะและคาอิแห่งไคคุไน จะต่อสู้กับหัวหน้าหน่วยโมโมะคุดะ โยอิจิ และรองหัวหน้าหน่วยมิซากิ ตามลำดับ ช่วงนี้มิซากิดูเหมือนความนิยมจะเริ่มลดลง แต่การที่ไม่ถูกคาอิผู้ชอบผู้ใหญ่ให้การรับรองว่าคู่ควรกับความเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เขารู้สึกถึงโชคชะตาขึ้นมาเอง!!

ทำไมล่ะ…? เป็นการลงโทษที่เล่นกับผู้ชายมาตลอดเหรอ…!?

จะฆ่าผู้ชายแห่งโชคชะตานี่ทำไม

ไม่ไหวแล้ว!

มากเกินไปแล้ว! คุณพระเจ้า...!

ไม่รู้ว่าต้องการอะไรตั้งแต่เมื่อกี้

ไม่ใช่แค่จะเล่นๆ ใช่ไหม

ไม่ได้จะเล่นๆ เหรอ!? หมายความว่าจริงจังจะคบกันเหรอ!?

สมองที่เอาแต่ตามใจตัวเอง!

ฉันจะขอจัดการจากทางนี้เองนะ

สายตาเย็นชา... จริงด้วย! ตั้งใจส่งแรงฆ่ามาให้ฉันโดนฆ่าสินะ!

เพราะฆ่าคนที่รักอย่างฉันไม่ได้... เลยอยากจะให้คนที่รักอย่างฉันฆ่าแทนเหรอ!?

สมองที่สมควรแก่...

ความสะดวกของ... (ย่อ)

ตามสบายเลย! แม้จะโดนแบบนั้น...

ฉันก็ฆ่าคุณไม่ได้...

ห๊ะ? ตอนนี้จะฆ่าเหรอ…?

แซ่ก!

(158)

ห๊ะ?

นี่ก็ตั้งใจจะมาฆ่าด้วยเหรอ...?

เป็นแบบนั้นสินะ...

ทำไมต้องเป็นผู้ชายด้วยล่ะ...!

กำลังทดสอบฉันอยู่สินะ...!

ว่าฉันคู่ควรกับชีวิตของเขาหรือเปล่า!

ผู้ชายที่ทำแบบนี้...เป็นครั้งแรกเลยค่ะ!

ดีเลย! จะทำให้ดูเอง!

จุดที่คู่ควรกับการสละชีวิตน่ะ!

ไม่มีลูกธนูเลยแต่ตั้งท่าเตรียมแล้วเหรอ…?

!? ถอย...!? ระวังตัวอยู่แล้วนะ แต่ทำไมถึงตอบสนองไม่ได้...!?

ฟุฟุฟุ... เป็นยังไงล่ะ?

เอาล่ะ โรโม่!

ฉันจะกลายเป็นจูเลียตของคุณได้ไหมคะ!?

ทุกสัปดาห์ คุณคานามิ คิตามูระ

(163)

ถูกเหล่าสมาชิกหน่วยไล่ตามจนต้องหลบเข้าไปในช่องว่างบนเพดาน...

เมื่อหอบหายใจไปมองรอบๆ ก็พบว่าตัวเองหลบเข้ามาในห้องที่มีอุปกรณ์ทรมานมากมาย...

ฟูว~ ชินจิ โคไทน กันไซเบ็น "ฟุวะ มาจิ, สมาชิกหน่วยแห่งโอนิคุไน คุณคันไซ ถ้าเป็นคุณชิ ก็จะพ่น "กรด" ออกมาได้ สามารถละลายได้ด้วย"

กำลังลังเลอยู่ว่าจะออกจากที่นี่ หรือจะหนีไปหลบในโลกแห่งความเป็นจริง...

มีอะไรบางอย่างมา...

ชุดแบบนั้น...เป็นคนของหน่วยโอนิคุไนเหรอ?

ตรงโน้นคือหัวหน้าทีมโมโมะ

บรรยากาศไม่ธรรมดาเลย...

เอ่อ... คือว่า... ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ...!

ผมจะตั้งใจคอยเฝ้าดูให้ครับ...!

นี่มันห้องอะไรเนี่ย...

ทำไมในห้องวิจัยถึงมีห้องทรมานได้ล่ะ...?

เอ๋? ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ เห็นที่นี่เป็นครั้งแรกเลยล่ะ~

ไม่มีอะไรที่ไม่รู้หรอกนะ

ถามผู้อำนวยการว่าทำอะไรอยู่ ก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกันล่ะ

ตั้งแต่แรกเลยนะ นอกจากท่านผู้อำนวยการแล้ว จะมีใครรู้ไหมเนี่ย?

นอกจากท่านผู้อำนวยการแล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน... แปลว่าเป็นความลับสุดยอดสินะ?

แต่ถ้าพวกเธอจัดการได้นะ คิดว่าจะได้อะไรก็ได้ที่ต้องการเลยล่ะ

ว้าว...

ออกวางทุกวันพฤหัสบดี!!

(166)

โมโมกิดะ โยอิจิ ห่อหุ้มตัวเองด้วยแบคทีเรีย สร้างเป็นทรงกลม มีหลายชั้นและมีพลังป้องกันสูง สายตาแย่มาก

อึก...

โฮกกก... อึก!!

ว๊า! สุดยอดไปเลย! มันละลายแล้ว!

ศิโอกะ เพื่อนร่วมชั้นของโรงเรียนมาราซะแห่งชิกิโนะ เป็นคนคิดลบและขี้กังวล

แย่แล้ว...!!

ก็เป็นไปตามที่คิดไว้แหละ...

เขาห่อหุ้มตัวเองด้วยแบคทีเรียแล้วทำเป็นทรงกลมสินะ แต่ว่ามันมีหลายชั้นจนกรดไปไม่ถึงตัวหลัก...

ถึงจะสัมผัสไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็น่าจะไปถึง แต่ก่อนหน้านั้นก็จะถูกบีบอัดจนแบน... พอปล่อยออกไป ส่วนที่ละลายก็จะถูกซ่อมแซม แล้วก็เริ่มใหม่...

น่าจะนะ

(170)

เข้ากันไม่ได้เลยแฮะ...

อ่าววว... คนหน่วยโอนิคุไนสู้ๆ นะ...!

ถ้าคุณโดนเล่นงาน ผมก็จะถูกตามหาและต้องสู้ด้วย...

ไม่ไหวแล้ว! หัวใจก็เต้นตึกตัก แถมเหงื่อเย็นๆ ก็ไหลออกมาอีก

ต้องเป็นโรคไม่ดีแน่ๆ เลย...

หลับตาลง... แล้วจินตนาการถึงป่าที่มีผลการรักษาได้...

ใช่ๆ... ป่าที่แสงแดดส่องรำไรน่ะ...

ผมกำลังเดินอยู่ในนั้น... ใจก็ถูกชำระล้าง...

ดูสิ! ได้ยินไหม

เสียงนกร้องที่แหวกว่ายในป่า...

เสียงนกร้อง...

อะ... ทำไมล่ะ!?

อะไรน่ะ!?

อาฮะฮ่า! กลัวจนตัวสั่นเลย!

(173)

อ๊ะ!? คิดว่าจะมีเสียงมานี่นา...

ไม่ใช่โรกุรึเหรอวะ!

แกเป็นใครกันวะ!

101010...

เร็นซัง!?