ตอนที่ 147

น่ารำคาญจริงนะ...

...เอ๊ะ?

ตะตสึริกิและหน่วยอคินุคุทั้งหมดเข้าต่อสู้กับโมทจิ โยงามิ ตะตสึริกิที่เห็นร่างของตะตสึริกิแล้วผุดขึ้นมาในหัวคือ...?

ทำไม...

ทำไม...ถึงมองเห็นคุณเป็นประกายจัง...

จากฉบับที่แล้ว→ หน่วยอคินุคุ ตะตสึริกิ ปะทะ โมทจิ โยงามิ ตะตสึริกิที่ฟื้นขึ้นมาได้ก็กระอักเลือดขึ้นมาทันที โทฮาระสังเกตเห็นว่าการโจมตีของโยงามิ ตะตสึริกิส่งผลให้ตัวเขาเองได้รับความเสียหายด้วย จึงใช้จุดนี้เป็นช่องทางในการเจาะทะลวง และเริ่มการโจมตีสวนกลับพร้อมกันทั้งหน่วยอคินุคุ!!

อย่างนั้นสินะ...

เธอ...

เพราะว่าเหมือนคุณพ่อเหรอ...

คุณพ่อของฉันเป็นที่รักของลูกน้อง

มีเพื่อนพ้องอยู่รอบตัวเสมอ

คุณพ่อแบบนั้นคือคนที่ฉันใฝ่ฝันถึง

สักวันฉันจะเป็นเหมือนคุณพ่อได้ไหมนะ?

จะเป็นได้สิ! แน่นอน...

คุณพ่อไม่ฟังคำสั่งหัวหน้า เลยไปช่วยเพื่อนร่วมงานแล้วก็เสียชีวิต...

เสียใจนะครับ แต่ก็มีความภูมิใจอยู่เหมือนกัน...

แต่คุณแม่กลับไม่คิดแบบนั้น...

เธอจะต้องเป็นหน่วยที่เข้มแข็งที่ทำตามคำสั่งให้ได้...! ฉันจะทำให้เธอเข้มแข็งเอง! ทำให้เธอเป็นเด็กที่แข็งแกร่งไม่ตายเหมือนคุณพ่อ...!

การอบรมสั่งสอนของคุณแม่มันผิดปกติไปไกลเลย...

แม่บอกว่าห้ามกะพริบตาก่อนที่จะพูดว่าดีใช่ไหม?

ขอโทษค่ะ... ขอโทษค่ะ...

ทำไมฟังไม่ขึ้นล่ะ? ทำไมเหรอ?

เด็กที่ไม่ฟังคำพูด ก็ไม่มีสิทธิ์ทานอาหารนะ

ขอโทษค่ะ... ขอโทษค่ะ...

มันทรมานใช่ไหม? รู้ไหมว่าทำไมถึงทรมาน?

เพราะว่าไม่ฟังคำพูดไงล่ะ

ถึงต้องมารับความทุกข์ทรมานแบบนี้ไงล่ะ?

ไม่ฟังคำสั่งก็ต้องตาย... แบบคุณพ่อไง

รู้สึกซึมซับเข้าไปในใจแล้วใช่ไหมล่ะ?

ถ้างั้นถ้าไม่ฟังคำพูดก็

อย่าไปมีเพื่อนสิ!

โยนความรู้สึกของตัวเองทิ้งไปซะ!

เธอไม่ต้องการความฝันอะไรหรอกนะ! ทำในสิ่งที่ถูกสั่งไปซะ!

ทำตามคำสั่ง! แค่นั้นเอง!

ทั้งหมดเลย! แม่ทำเพื่อเธอคนเดียวนะ!

โยนตัวเองทิ้งไปซะ! ทำในสิ่งที่ถูกสั่งไปซะ

อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น!

ความใฝ่ฝัน

ความรู้สึกที่แท้จริง

ความรู้สึก

ไม่ต้องการความรู้สึก

อย่าพูดว่าทำไม่ได้สิ! เพื่อน

ความหวัง

แล้วจะบอกว่าต้องเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกัน!? แม่ครับ!

อย่าขัดคำสั่ง!

ถ้าทำไม่ได้ ก็จะต้องตายเหมือนคุณพ่อไง!

คุณพ่อ

ทำในสิ่งที่ถูกสั่งไปสิ!!

ชีวิตตอนนี้ ซาบซึ้ง สนุกจังเลย

คุณพ่อ (ชินไร) เรียว

คุณพ่อ (ชินไร) ออกเรียว

รู้สึกเหมือนว่าของสำคัญอะไรสักอย่าง มันร่วงหล่นลงไปนะ... แต่ก็ยังไม่มีใคร บอกให้เก็บมันขึ้นมา...

ไม่เป็นไรหรอก...

แบบนี้ รอยแยกก็ว่างเปล่าแล้ว

คุณแม่แบบนั้นก็ถูกโรคภัยไข้เจ็บเข้าครอบงำ

บิด… คุณแม่ดูเหมือนจะแย่แล้วนะ...

อย่าเสียใจเลย... จงเข้มแข็งเข้าไว้สิ...

เข้าใจแล้วค่ะ ไม่ร้องไห้แล้ว จะแข็งแกร่งขึ้นเอง

คุณแม่ที่กำลังจะตายได้คิดว่า...

"บางสิ่ง" อาจจะผิดไปก็ได้...

ด้วยวิธีนี้ โมโมทาโร่ในรอยแยกที่ว่างเปล่าก็ถูกสร้างขึ้น...

ด้วยความจงรักภักดีและความแข็งแกร่งนั้น เขาก็เรียนจบจากโรงเรียนฝึกโมโมทาโร่ตั้งแต่อายุน้อย และกลายเป็นผู้กองในทันที

คิดว่าได้ลืมหลังของคุณพ่อที่ตนเคารพไปที่ไหนสักแห่งแล้ว...

ซึกิ

คุณพ่อ... เพราะคุณนี่แหละ ถึงได้ลำบากขนาดนี้...

อึจัง

แม่ถึงเป็นแบบนั้นก็เพราะว่าคุณ...

?

คุณ... เพราะว่าคุณไม่ฟังคำพูดไงล่ะ...

เด๊ะ

ทุกอย่างมันบิดเบี้ยวไปหมดเลยนี่นา!!

น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว...! เธอก็เหมือนกัน...!

เธอกลับหวนนึกถึงมันขึ้นมาแล้วนี่นา...!

ความใฝ่ฝันด้วย!

ความทรงจำด้วย!

การปรากฏตัวด้วย! ไม่ต้องการอะไรเลย!

แค่มีคำสั่งก็พอแล้ว!

ทุกคน ยืนอยู่ข้างหลังฉันให้หมด

จะทำตามคำสั่งฆ่าคุณให้ได้!

จะตัดสินให้เด็ดขาดเอง!

ระลึกถึงรอยแยกในอดีต แล้วความรู้สึกก็ระเบิดออกมา! โมโมทาจิรอยแยก!! อารมณ์ที่ถึงจุดไคลแม็กซ์ในฉบับหน้า,

ในฉบับหน้า No.32 นะ!