ตอนที่ 150

หน้าเปิดพิเศษฉลองครบรอบ 3 ปี

เรื่องราวของคุจิอิจิ

โทเก็นอันกิ

▲ลองอ่านตอนที่ 1 ได้ที่นี่

รวมเล่มล่าสุด มังงะเล่มที่ 16

วางจำหน่าย 8 สิงหาคม!!

แรงต้านทานเอาไม่อยู่!

เรื่องยาวสุดฮิตรับขอบคุณ ตอนที่ 150 &

15 ที่อยากจะยึดมั่นไว้

ที่ห้องวิจัย

สายดาร์กยุคใหม่

ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

ภายใต้สายลมแรง...!?

โปรเจกต์โมคุเก็นอันกิ ดำเนินการอยู่!

โทเก็น

คิคุโงคุ

เดิมทีคืออุชิโระ

ฉันน่ะ...อยากทำอะไรดีนะ...

ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายออกมาเองนะ...

ทำไมถึงดีใจนิดๆ ที่พวกนั้นตามมาล่ะ...

ยาซุฮาระ ผู้ที่แยกตัวออกมาจากโรงเรียนราชาและกองกำลังคิคุโงคุ

กองกำลังคิคุโงคุที่บุกเข้าไปแบบไม่คิดอะไร ทั้งๆ ที่เป็นคนออกไปเองก็รีบจะหยุดซะแล้ว...

สุดท้ายฉันก็มันก้ำกึ่งอยู่สินะ...

ตอนสู้กับโมโมะ ก็ตั้งคำถามกับสิ่งที่เคยทำในอดีตเนี่ยนะ!?

ในฉบับก่อน→ทสึกุจิกิ ปะทะ โมโมจิ บิดเบี้ยว จบลงด้วยชัยชนะของทสึกุจิกิ ขณะที่มุทาโนะก็บดขยี้หัวหน้าและรองหัวหน้าทีมโมโมะจนหมดกำลังใจ ในระหว่างนั้น ยาอุน ก็ไม่สามารถแสดงพลังกับพี่น้องของหัวหน้าและรองหัวหน้าทีมโมโมะได้ จึงต้องต่อสู้อย่างยากลำบาก จนเกือบจะยอมแพ้แล้ว...!

ถ้าทำตามที่ไอ้หมอนั่นพูด...มันจะไม่เป็นแบบนี้เหรอ...?

ไม่รู้สิ...ไม่รู้อีกแล้ว แถมก็สายไปแล้วด้วย...

นี่ พี่ครับ ทำเลยๆ จะได้จบๆ ไป

น้องชาย เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยครับ

สุดท้ายแล้วฉันก็...โดดเดี่ยวอยู่คนเดียวเพราะการกระทำของตัวเองนี่แหละ...

ท่าทางตายของเจ้าหมอนั่นน่ะ

ก็ประมาณนี้เองสินะ...

เหงาจัง...

(25)

ยาซึฮาระ~

ในที่สุดก็ได้ฟังความคิดที่แท้จริงของแกซะที

“ยาซึฮาระ อิคาริ” เพื่อนร่วมชั้นของชิกิที่โรงเรียนราชา ออกจากโรงเรียนและเข้าร่วมกับกองกำลังคิคุโงคุ

ถ้าเหงา ก็...

มาลุยพวกนี่ให้เละไปกับฉันเลยน่า

●●●

อะ...

ทำไมต้องเป็นนายด้วยล่ะ!

ก็ถ้าเพื่อนจะเดินไปในเส้นทางที่ผิด

ก็ต้องห้ามไว้สิครับ?

“นินาเสะ ชิกิ” ตัวเอกที่สืบทอดสายเลือดเทพอสูร เข้าเรียนในโรงเรียนฝึกปีศาจ “โรงเรียนราชา”

แต่ว่านะ...ก็อย่างที่คิดไว้แหละ กองกำลังคิคุโงคุไม่เหมือนที่คิดไว้สินะ?

พึ่บ! นายคิดไม่ละเอียดแล้วก็พุ่งไปไกลเกินไปซะแล้ว

...อะไรกันวะ เพื่อนเนี่ย...

ฉันน่ะทิ้งพวกแกมาแล้วนะ!

คนที่ถ่มน้ำลายใส่พวกแกแล้วออกมาเนี่ย จะมาเป็นเพื่อนได้ยังไงกัน!

●●●

ออกจากโรงเรียนราชา เข้ากองกำลังคิคุโงคุ...

ขำได้เลยสิ...

กองกำลังคิคุโงคุก็เลิกไปเร็ว... สุดท้ายก็เกือบจะตายซะแล้ว...

(31)

ดื้อดึงทำตัวเองให้กลายเป็นคนเดียวไปซะแล้ว!

ตลกชะมัดเลยเนอะ!

ไม่มีตัวประหลาดแบบนี้อีกแล้วใช่ไหม!?

นายก็คิดแบบนั้นใช่ไหม!?

ปล่อยเขาไปเถอะ! เจ้าตัวประหลาดแบบนี้!

ได้โปรด หัวเราะเยาะและดูถูกฉันด้วยเถอะ...!

อย่าตามมาเลยนะ...

ปล่อยมือจากฉันไปเลย...

อย่าทำตัวอ่อนโยนด้วยรอยยิ้มแบบนั้นสิ...

ไม่อย่างนั้น...

ไม่อย่างนั้นฉันจะ...

ฉันกำลังจะยึดติดกับนายเข้าให้ได้แล้วนะ...

ยาซึฮาระ โอโรชิ

?

?

!?

แกดูถูกฉัน รึไงวะ?

หลังของฉันมันเล็กจนน่าอายที่จะต้องเกาะใช่ไหมครับ?

ตั้งแต่สมัยฝึกวิชาบนภูเขาหิมะ พวกเรารู้กันมาตลอดว่านายมันแปลก

ก็ไม่รู้ว่าข้างในใจของนายกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่

ถึงนายจะไม่พูดความคิดที่แท้จริงออกมา แต่นายก็ไม่ต้องกังวลหรอก

จะพูดความจริง หรือจะเก็บเงียบไว้ ก็แล้วแต่นายจะถนัดเลย

ถ้าวันไหนนายรู้สึกอยากจะพิง ก็มาพักไหล่ฉันได้เสมอเลยนะ

เพราะเราเป็นเพื่อนกันนี่นา!

ฉันน่ะเป็นคนตรงไปตรงมา เลยรู้สึกเหมือนเป็นพรหมลิขิตไปเลย แค่เรียนโรงเรียนเดียวกัน อยู่ห้องเดียวกันก็รู้สึกแล้วล่ะ

จะคิดว่าเป็นการพบกันของปาฏิหาริย์อะไรอย่างนั้นไง?

ดังนั้นก็ไม่สามารถปล่อยมือจากนายได้ง่ายๆ แบบนั้นหรอกน่า!

แกนี่ทำตัวเหมือนตัวเองโดดเดี่ยวไปเองได้ไงวะ!

แค่แกล้งงอนแล้วเดินออกมาแค่นั้นเอง ก็มองเห็นฉันเป็นพวกใจร้ายที่ทอดทิ้งไปแล้วเหรอ!?

พวกคนอื่นก็น่าจะคิดแบบนั้นเหมือนกันสิ!

กลายเป็นคนเดียวไปแล้วเหรอ!? ตาของนายมันทำงานอยู่รึเปล่า!?

ในสายตาของนายเห็นอะไรอยู่!?

นายมองไม่เห็นร่างของฉันเหรอ!?

ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ นายจะไม่มีทางอยู่คนเดียวได้แน่!

อึก...!

หยาดน้ำตาที่ส่งผ่านออกมา ด้วยอารมณ์ของยาซึฮาระมันกำลังผลักดันไป

ในฉบับหน้า No.35 นะ