ตอนที่ 163

ต่อเนื่อง 2 ตอน สีสดฉบับที่ 1! เปิดตัวบทใหม่ สีสุดอลังการ!

โทเก็น อังคิ

คิโวกับพวกชิกิๆ ล่ะ...!?

โทเก็น อังคิ

จะให้ดู พลังของ ผู้ใหญ่ โทเก็น อังคิ 26

ข้อมูลการแสดงอยู่หน้า 16 นะครับ! พร้อมคอมเมนต์ของคุณ อาเบะ เคนราคุ ด้วย!!

อุรุฮาระ ยูริ ตอนที่ 163 กอดเอาไว้

การต่อสู้อันดุเดือดที่น้ำตกคาเง็นได้ถึงจุดตัดสิน และชิกิก็ได้กลับมาที่โรงเรียนราซะคุ แต่สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวของเขาคือ...!?

บ้าจริง...

“นิโนเสะ ชิกิ” ตัวเอกที่สืบทอดสายเลือดของเทพปีศาจ เข้าเรียนในโรงเรียนฝึกปีศาจ “ราซะคุ”

งั้นก็ฝึกให้การปลดปล่อยสายเลือดอยู่ได้นานขึ้น

ทุกคน ปลดปล่อยสายเลือดของตัวเองออกมา

2023

เอ๊ะ...?

เป็นอะไรไป?

เปล่า...ก็แค่

●●●

เปิดปล่อยสายเลือดไม่ค่อยออกเลย...

ก็แบบว่า...เพิ่งกลับมาจากน้ำตกคาเง็นนี่นา...!

...สินะ!

คาบเรียนของวันนี้จบแล้ว

นะ

พรุ่งนี้ถึงอีกหลายวันฉันจะไม่อยู่ อย่ามัวแต่เกียจคร้านกันล่ะ

ทำไมมันถึงออกไม่ดีเลยเนี่ย...

ไม่สิ...ฉันพอจะรู้เหตุผลคร่าวๆ

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ...?

โทเก็น อังคิ

อาา... สบายมากเลยครับ!

ก็เพราะหน้าซีดนี่แหละ เลยคิดว่าคงไม่เป็นไรมั้ง...

ฮ่าๆ! ขอบคุณนะ!

ก็คงไม่อยากให้คนอื่นมารู้สึกเป็นห่วงนี่นา...

เปล่า... เอ๊ะ...?

ก็อย่างว่านั่นแหละ หน้าตาไม่เป็นไรยังไง ใจมันก็หม่นหมองเน่าเฟะอยู่แล้ว ใครจะไปเป็นห่วงผมกันได้ล่ะครับ...

อย่ามาด้อยค่าตัวเองไปเองนะ!

กินข้าวแล้วนอนก็ไม่เป็นไรหรอกน่า!

ก่อนกินข้าวเย็นไปอาบน้ำกันเถอะ!

คุณยาคาเซะ จะไปทำความสะอาดในโรงเรียนไม่ใช่เหรอครับ?

อ่า!

สู้ๆ นะครับ!

ไม่ช่วยหน่อยเหรอ!

ฮ่าๆๆ! นี่คือบทลงโทษนะ～

ฮะ...

คุณชิกิ

อุ๊! ตกใจหมดเลย!

มียาที่ทำให้กังวลหายไปนะ...?

อย่าพูดแบบการทำข้อตกลงที่อันตรายแบบนั้นสิ...

ฮันเกะ โคบุโต ยะมิ โชโยะซัง อารินามิน เอ เอบิโอส ยาที่ผมดื่มเป็นประจำ...

กินเยอะเกินไปแล้วนะ...

ก็ตอนนี้มีผมเป็นยาครอบจักรวาลนี่นา

เอ๊ะ?

นี่?

อา...อืม...

แล้วก็...ดูสิ...

ตอนแรกน่ะ...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

สู้ๆ นะ

ทุกคนก็รู้ว่าครั้งแรกที่ฉันฆ่าคนน่ะ...!

ฉันไม่ได้กังวลเรื่องใครเลย นอกจากโรคุโระ

ขอบคุณนะ...จะเก็บแค่ความรู้สึกไว้เอง

อา ครับ...

คน

ขอโทษครับ... เอ๊ะ...?

มีพวกมุดๆ อยู่ด้วยเหรอ...

คุณชิกิ เป็นอะไรไปเหรอ?

อา... เปล่าครับ...

คือว่า...

ชิกิ นั่งลง

เอ๊ะ...?

หลับอยู่ไหม?

เอ๊ะ?

ก็ปกตินะ...

อ่า... เปล่าครับ... ขอโทษที โกหกเยอะไปหน่อย...

ตอนที่ฆ่าคนครั้งแรก มันเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็จะติดพัน ไม่มีอะไรแปลกเลย

ใช่ๆ แล้วก็ท่านผู้อำนวยการคนนั้นก็เป็นตัวป่วนที่แย่มากด้วย

ถ้าคิดว่าสุดท้ายแล้วก็เพราะคุณชิกิเลยไม่มีเหยื่อเพิ่มขึ้น...

ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน... ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็น่าจะทำแบบเดิม ไม่ได้ฆ่าผิดแน่...

แต่ว่านะ...

ถึงจะหาเหตุผลมาแก้ตัวหรือหาข้ออ้างได้ขนาดไหน...

ความจริงที่ว่า "ฆ่าคนไปแล้ว" มันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงนี่นา...

ก็จริงอย่างที่ว่า ผลลัพธ์มันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

...จะว่าไปก็คือ มันไม่ยอมออกจากหัวเลย...

การแก้ตัวหรือการหาเหตุผลมันไม่มีความหมายหรอก

1 ตุลาคม 2023 1 ตุลาคม 2023

ความรู้สึกตอนที่กำลังจะฆ่า...

ใบหน้าตอนที่ท่านผู้อำนวยการกำลังจะตาย...

ตอนที่ฆ่า...พูดตรงๆ คือไม่มีความมุ่งมั่นอะไรเลย...

อยู่ดีๆ มันก็จบไปแล้ว...

แค่รู้สึกว่า "โคตรแย่!" ชั่วขณะเดียว แล้วก็ยิงออกไปเฉยๆ...

ลงมือเปื้อนมือไปด้วยความรู้สึกที่มันล่องลอยแบบนั้น...

ใครๆ ก็ไม่ได้คิดว่าจะยอมให้ใจตั้งแต่แรกนี่นา

ไม่รู้ว่ามันดีแล้วรึเปล่า...

ผมกับดาโนจิก็เหมือนกันนั่นแหละ

ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ... การตัดสินใจครั้งนั้นไม่ได้ผิดพลาด...

อยากได้ความมั่นใจ...

ชิกิ

น่าเสียดายที่ไม่มี "ข้อพิสูจน์ว่าไม่ผิด" เลยนะ

เพราะการต่อสู้โดยพื้นฐานแล้วมันก็เป็นสิ่งที่ผิดอยู่แล้ว

ถึงอย่างนั้น ถ้าแกมีความตั้งใจที่จะออกไปในสนามรบเพื่อพรากชีวิต ก็ต้องมีความตั้งใจที่จะถูกพรากชีวิตด้วย ไอ้ท่านผู้อำนวยการที่แกฆ่าก็น่าจะมีอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าแกจะฆ่าปีศาจโดยที่ไม่มีความตั้งใจอะไรเลยก็ตาม

แกเองก็พูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าอยากให้ปีศาจเหล่านั้นได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วย

ความฝันนั้นมันมีอุปสรรคมากมายนะ

บางครั้งแกก็จะต้องไปโดนเลือดของใครสักคน

ครั้งนี้แกได้สัมผัสกับมันแล้ว

จากสิ่งนั้นแล้ว แกจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร?

สำหรับเรื่องนั้น มันก็ยังเป็นผืนผ้าใบที่ว่างเปล่าอยู่เลย

การที่จะวางพู่กันลงก็ได้ มันขึ้นอยู่กับแกที่จะตัดสินใจ

ก็ระบายสีที่แกชอบไปสิ

●●●

โมกุเง็นอันกิ

...ก็จริงนะ...

จะคิดอีกสักหน่อย...

?

จะให้ยาสลบนะ

นายบอกว่าเปื้อนมือแล้วสินะ...

อ่า... ขอบคุณครับ

ก็ต้องมีบางอย่างที่จับไม่ได้ด้วยมือที่เปื้อนและบาดเจ็บจนยับเยินนี่นา

...อืม

●●●

ทำไมถึงซ่อนตัวล่ะ?

ทำไมถึงซ่อนตัวล่ะ?

ถึงแม้ว่าคุณจะมาบอกผมก่อนว่าคุณชิกิมีท่าทีแปลกไป

ถ้าเป็นผม คงมีบางอย่างที่อยากจะพ่นออกมาแต่ก็พ่นไม่ออกเหมือนกันแหละ

ใจดีจัง ช่วยประคองเขาไว้นะ

มันไม่นุ่มนวลขนาดนั้นหรอกน่า

ผมเหรอ ที่จะเป็นคนทำกับเขาน่ะเหรอ?

(83)

...ถึงจะเป็นทางที่ปีศาจที่ต่อสู้ต้องผ่านกันทั้งนั้น แต่ก็นะ มันก็รู้สึกว่าทำไม่เสร็จสักที...

นี่มันเป็นบาปของพวกเรา

เอ๊ะ?

ถ้าพวกเราสามารถยุติสงครามได้ในรุ่นของพวกเรา

คนรุ่นใหม่ก็คงไม่ต้องมาเปื้อนมือ

ถ้าสิ่งนี้ไม่เรียกว่าบาป แล้วมันคืออะไรกันแน่?

ใจดีจังเลยนะ...

...อย่าใจดีจนเกินไปหน่อยเลยนะ...

ไม่งั้นมันจะทำให้เสียใจเอาสิ...

ว่าแต่ ดาโนจิก็จะไปซูงินามิพรุ่งนี้ใช่ไหม?

อืม

รักษาผู้บาดเจ็บหนักเสร็จแล้วก็กลับมาแล้วนะ... แต่ก็รู้สึกใจหนักที่จะต้องไปอีกครั้งล่ะนะ~

วันนี้เหนื่อยเลยนะ เพิ่งกลับมาเองด้วยซ้ำ

ช่วยไม่ได้นี่นา มันเป็นเรื่องกะทันหัน

คุณชิกิไปห้องพยาบาลใช่ไหม?

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเขตซูงินามิจะถูกสาดด้วยดอกท้อเนี่ย

!?

คุณอาซุริบะเหรอ?

สึกินามิ... ตกลงไปแล้ว จริงเหรอครับ...?

อ่า... เพราะงั้นผมกับดานอจิจะไปสึกินามิพรุ่งนี้

พวกเรา... พวกเราจะไม่ไปเหรอครับ...?

คนไม่พอใช้ เลยอยากจะขอแรง แต่จากน้ำตกคาเกนก็ยังอีก 3 วัน...

ขอให้เราไปด้วยเถอะครับ...!

ที่ซูงินามิน่ะ... มีน้องสาว... มีน้องสาวอยู่น่ะครับ...!

!?

ขอร้องล่ะครับ...! พาเขาไปเถอะครับ!

ดานอจิ...

อาซุริบะ

เรียกทุกคนไปที่ห้องเรียนเดี๋ยวนี้

เรื่องราวเข้าสู่การเปิดตัวครั้งใหม่!! ฉบับหน้า 2 ฉบับสีติดต่อกันครั้งที่ 2!! สีหน้าเต็มไปด้วยเลือด!!

มาคุยกันเรื่องของวันพรุ่งนี้

ขอโทษครับ...

ขอบคุณครับ!