ตอนที่ 166

ยาอารามะ เมื่อกี้นี้ขอบใจมากนะ

บาร์ก้า ไม่ต้องกังวลหรอกน่า

สภาพจิตใจไม่ดีนี่โคตรเข้าใจเลยล่ะ! ฮ่าๆ!

ชิกิ นี่เอาให้

ดูเหมือนกระสุนจริงจะไม่ไหวสินะ

นี่ล่ะ?

เป็นปืนลูกยางที่แรงน้อยกว่ากระสุนจริง แต่ก็มีแรงพอจะทำให้แตกร้าวได้

ถ้ายิงจากหัวลงมา ก็แทบจะไม่มีทางตายหรอก

●●●

จะอพยพไปกับผู้บาดเจ็บคนอื่นก็ได้นะ

เอ๊ะ...?

แต่ถ้ายังปล่อยให้การตัดสินใจว่าจะทำหรือไม่ทำมันลอยๆ อยู่แบบนี้ ก็แค่เกะกะเท่านั้นแหละ

...นั่นสิ

ฉันจะพยายามอีกหน่อยแล้วกัน

งั้นพวกเราก็ไปช่วยยักษ์

พวกเราจะไปล้มหัวหน้าหน่วยซะล่ะ!

ติดต่อสื่อสารกันผ่านสมาร์ทโฟนที่ป้องกันการรบกวนแล้วนะ

ระวังตัวด้วยนะ!

ถึงอย่างนั้น ผมก็จะอยู่ด้วยล่ะ!

เจ้าคนนั้นเหรอ...

งั้นผมด้วยนะ

หุบปากแล้วไปกันเลย

เอาล่ะ! พวกเราก็ไปกันเถอะ

สู่สมรภูมิของเรา!

เอาล่ะๆ ตราบใดที่ฉันอยู่ ก็จะไม่มีใครตายเด็ดขาดเลยนะ!

เตรียมถุงถ่ายเลือดพร้อมหรือยัง?

คุณยูซึริช่วยชงน้ำร้อนให้หน่อยนะ

ครับ!

คุณคิวะซากิช่วยคุ้มกันเจ้าหน้าที่หน่วยรบคนอื่นๆ ด้วยนะ

อืม

แล้วผมล่ะ?

คุณชิกิ มากับผม

ไอ้ชิกินั่นมันไม่รู้หรอกว่าการสงสัยคนในหมู่พวกเดียวกันมันรู้สึกยังไง...

ฉันคงเฝ้ามองอย่างระแวดระวังไม่ไหวแน่ๆ...

ครับ เอาอย่างนี้โอเค พักผ่อนในห้องข้างๆ ก่อนนะ

หลังจากนั้นก็ต้องอพยพตามที่เจ้าหน้าที่บอกสินะ

คุณชิกิ ให้ไหล่ฉันช่วยหน่อย

เอ๊ะ? อ่า... รับทราบครับ

ยังเด็กอีกนะเนี่ย เก่งจังเลย...ขอบใจนะ...

เปล่าเลย ผมไม่ได้เก่งอะไรเลยสักหน่อย...

คนที่โคตรสุดยอดน่ะคือคุณเคียวยะต่างหากครับ

ก็จริงนะที่คุณเคียวยะเป็นคนสุดยอด...แต่ว่านะ...

มันก็ไม่ได้ทำให้ความยอดเยี่ยมของเธอมันลดน้อยลงไปหรอกนะ...

ผมรอดมาได้เพราะคุณเลย...ก็เพราะงั้นแหละถึงได้ขอบคุณจริงๆ...

●

ครับ...

เสร็จแล้วครับ

โอ้! ขอบคุณนะ

รู้สึกดีที่ได้รับคำขอบคุณใช่ไหมล่ะ?

ก็...รู้สึกเขินนิดหน่อยครับ

คำขอบคุณมันคือใบหญ้าที่บาดน่ะสิ?

ถึงจะไม่มียาพิเศษที่จะรักษาบาดแผลของคุณได้หรอก

แต่คำขอบคุณและการยอมรับก็สามารถรักษาบาดแผลได้ทีละน้อยเหมือนกัน

ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลในใจหรือร่างกาย โดยพื้นฐานแล้วมันต้องใช้เวลาในการรักษาต่างหากล่ะ

พูดอะไรที่มันเหมือนอาจารย์จังเลยนะ!

ไม่สิ...

ขอบคุณจริงๆ ครับ

ก็โชคดีที่คราวนี้ไม่มีผู้บาดเจ็บสาหัสเลยสินะ

คุณฮานะออยะซากะ! คุณ!

ครับๆ!

ผ้าเช็ดตัวนี่ต้องนำไปต้มนะ!

ครับ!

จะช่วยเอง

คุณชิกิ

หวังว่าอาการของคุณชิกิจะหายไวๆ นะ

ก็...อยากจะมีประโยชน์มากกว่านี้น่ะนะ

...คุณชิกิน่ะเป็นคนใจดีนี่นา

ฮ่าๆ! ผมเหรอ?

จริงๆ แล้วคุณชิกิไม่จำเป็นต้องแบกรับอะไรขนาดนั้นหรอก...

●●●

ท่านผู้อำนวยการคนนั้นได้ก้าวข้ามเส้นที่ห้ามก้าวข้ามไปแล้ว

เขาทำอะไรที่ในฐานะมนุษย์แล้วยอมรับไม่ได้เลยนะ...

คนที่ก่ออาชญากรรมที่ไม่อาจให้อภัยได้น่ะ...

ต้องได้รับบทลงโทษอย่างแน่นอนเลยล่ะ...

ดังนั้นคุณชิกิจึงไม่มีอะไรผิดเลยนะ!

ขอบใจนะที่มาเป็นห่วง ทั้งที่กำลังวุ่นวายกับเรื่องน้องสาวของผม

ฮ่าๆ...

โอ๊ะ เวลาแล้วสิ

ความสามารถของผมมันจะมีผลการสอดแนมคงที่อยู่พักหนึ่งน่ะครับ

แต่มันใช้รัวไม่ได้ ต้องเว้นระยะไว้ 15 นาทีครับ

อา... ที่แท้ก็วัดเวลาอยู่แบบนี้นี่เอง

เจ้าอยู่ที่ไหน

!

คุณเคียวยะ! กลุ่มลูกท้อมันมาอีกแล้ว...!

ครั้งนี้ก็เป็นที่ที่ชมรมเล่นเกมโดนเล็งอีกแล้วสินะ...

ทุกคน! ต้องปกป้องผู้บาดเจ็บให้ได้นะ!

ก็อย่างที่คิดไว้เลย...เกี่ยวพันกับโมโมะนี่เองรึ!?

เป้าหมายคืออะไรกัน!? ทำไมถึงมาบุกเขตศัตรูล่ะ!?

(225)

พวกนี้...

กำลังเล็งคุณชิกิอยู่เหรอ!?

คุณฮานะออยะซากะด้วยเหรอ!?

ไอ้...

ผู้บาดเจ็บก็อยู่ในสายตาด้วยนะ...

ในแง่ของจำนวนเป้าหมายหลักน่าจะเป็นคุณชิกิสินะ!?

ผมไม่เป็นไร! คนที่สู้ได้ช่วยสนับสนุนคุณชิกิหน่อย!

คุณชิกิในตอนนี้ยังสู้ไม่ได้เลย...!

แย่แล้ว!

ปกป้องเด็กคนนั้นไว้!

โมโมะตัวอื่นมันขวางทางอยู่!

ให้ตายสิ...! ความแข็งแกร่งแปลกๆ ของพวกนี้มันคืออะไรกันเนี่ย...

คุณชมรมเล่นเกม! สู้ไม่ได้นี่นา! แย่แล้ว!

ไม่! ไม่ใช่! ไอ้หมอนั่น...!

ใช้โอกาสจากความวุ่นวายนี่จะฆ่าคุณชิกิซะด้วย!!

ชมรมเล่นเกม! แก!

หยุดนะโว้ยยย!

เข้าบังให้คุณชิกิแล้วโว้ย!! แม้จะโดนเต็มๆ แต่ว่าคุณชมรมเล่นเกม...!

ตอนต่อไป ในเล่มที่ 1!