ตอนที่ 191

ถึงอย่างนั้น นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นคุณคุระ, คุณโรคุโร่, และคุณซาซากิโกรธจัดขนาดนี้

ซึสึสึ... ขอโทษด้วยที่ให้มาเห็นภาพไม่น่าดูแบบนี้ครับ...

ในฐานะที่มีพี่สาวอยู่ด้วย การถูกน้องพี่มาใช้เป็นเครื่องมือแบบนี้

มันแย่เกินไปแล้ว...

อ้อ... โกรธนะ

ความโกรธของสมาชิกราชันย์ มันคือความอ่อนโยนที่โอบอุ้มเพื่อนพ้อง ความรู้สึกของพวกพ้องจะส่งไปถึงยูซุริได้ไหม!?

ก็ใช่น่ะสิ... ใครมันจะไม่อยู่ดีก็หัวเสียได้ล่ะ...

คุณโรคุโร่ก็โกรธด้วยสินะ

ฉบับก่อน→ชิกิที่เคยรับมือกับอุคิโยที่บุกตามมาหลังจากทำลายท่วงทำนอง ได้ฝากส่วนยูซุริให้คุระโยมิและซากุระสุเกะดูแล และชิกิก็เตรียมพร้อมสำหรับการตัดสินครั้งสุดท้ายกับอุคิโยด้วยการตั้งใจจะเอาชีวิตเข้าแลก ขณะที่ส่วนยูซุริที่ได้รับการต้อนรับจากนักเรียนโรงเรียนราชันย์ ก็ได้ฟื้นสติขึ้นมา...!?

ถ้าเป็นฉัน คงรับไหวกับแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหวแน่ๆ...

คงป่วยเป็นโรคที่คุกคามชีวิตจากความเครียดมากเกินไป...

ก็เพราะตอนนี้เนี่ย ความเครียดนี่มัน... ปวดหัว... สงสัยจะเป็นโรคแล้ว...

จะตายแล้ววว!!

พูดตามตรงนะ ถ้าไม่ใช่คุณโรคุโระ ผู้ชายคนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมัน

แต่ถ้าคุณโรคุโระโดนแบบเดียวกันเนี่ย จะเอากระดูกสันหลังมาควักลำไส้ออก แล้วยัดระเบิดเข้าไป ทำเป็นระเบิดมนุษย์ให้เลย

น่ากลัวจัง...

แล้วก็จับคุณโรคุโระไปขังไว้

ทำไมล่ะคะ...?

อืม...

!

ยูซุริเบะ!?

ตื่นแล้วเหรอ!

เอาไปไว้ที่ไหน...

เอ๊ะ?

เอาคุณฟุมิโนะไปไว้ที่ไหน!

บุโนเป็นน้องสาวเหรอ...

ถ้าไม่ตอบ ฉันจะบังคับให้พ่นออกมาให้ดู...!

จะทำยังไงดี... น้องสาวก็...

ควรจะบอกไปดีไหมคะ...?

แต่จะว่ายังไงดีล่ะ...

น้องสาวของนายตายไปแล้วนะ

!?

นี่! ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว!

หุบปากไปเลย

น้องสาวที่แกเห็นน่ะ มันเป็นภาพหลอนที่คุคิโยสร้างขึ้นมาต่างหากล่ะ

คุณชิกิเนี่ย... พูดอะไรของแกน่ะ...

น้องสาวน่ะ จะดูถูกก็ ให้มันพอได้แล้ว!

เมื่อกี้ยังอยู่กับคุณฟุมิโนะเลยนะ!

ยังสัมผัสได้ด้วย! มีอุณหภูมิร่างกายด้วย!

ภาพหลอน!? อย่ามาล้อเล่นน่า!

แกตั้งใจจะแยกออกไปแล้วใช้เป็นเครื่องข่มขู่ใช่ไหมล่ะ!

แกจะมาข่มขู่ได้ยังไงกันเล่า!

เพราะฉันมันคนทรยศ... ก็โดนฆ่าเท่านั้นแหละ...

แต่จะปล่อยให้คุณบุโนอยู่คนเดียวน่ะไม่ได้!

น้องสาวคนนั้นมันไม่มีแล้วโว้ย!

เฮ้ คุณโคโฮชิซากิ!

จะไปอีกนานแค่ไหน...

งั้นลองบอกฉันมาหน่อย

น้องสาวของแกมันโตขึ้นหรือเปล่า?

หา...?

เรื่องแบบนั้นน่ะ...

ไม่รู้ว่าน้องสาวตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่หรอกนะ

โตขึ้นแล้วเหรอ?

แค่ไม่กี่ปีเองนะ...

ถ้าเป็นผู้ใหญ่ก็นะ แต่การเติบโตของเด็กก็เข้าใจได้ไม่ใช่เหรอ

เปล่า... ไม่ใช่แบบนั้น...

คุณฟุมิโนะก็ยังคงน่ารักเหมือนเดิมเลย...

ตลอดไป...

ยังคงน่ารัก...

เปล่า...

โกหกใช่ไหมเนี่ย!? คุณฟุมิโนะตายไปแล้วน่ะ...

คุณฟุมิโนะ...ตายเหรอ...?

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...

จากนี้ไปก็ยังอยู่ด้วยกัน...

จะไปสวนสัตว์ด้วยกันด้วยนะ...

พี่ชาย

ฟุมิ...

สุริบุเคะจิ ครุฑ

โกหกน่า...

โกหกน่า...

โกหกน่า...

เฮ้ย แย่แล้ว...!

โกหกน่า!

โกหกน่าาาาาาา

เฮ้ คุณโคโโฮชิซากิ...!

จะทำยังไงล่ะ ไอ้แก...!

สุริบุเคะ...

มันออกนอกลู่น่ะสิ!

เปล่า แบบนี้แหละดีแล้ว

หา!?

ยังไงก็ต้องได้รู้อยู่ดี

ถ้าให้อาจารย์ผู้ใหญ่เป็นคนอธิบายน่าจะเข้าใจมากกว่านะ...

แต่ว่า...

ถ้าได้อธิบายให้ดี แล้วก็ปลอบใจให้ดี

มันจะยอมรับได้ยังไงกันล่ะ...

ถ้างั้นความรู้สึกที่เจ้ากำลังแบกรับอยู่น่ะ

ปล่อยมันออกมาให้หมด จะได้รู้สึกดีขึ้นสักหน่อยมั้ง

หน้าที่ของเราไม่ใช่เหรอที่จะต้องรับมันไว้?

แกนี่มันเปิ่นจริงนะ

ห๊ะ?

แต่ว่า...

(96)

ไม่ได้เกลียดแกซะหน่อยนะ?

พวกแกก็เหมือนกันเหรอ?

ถ้าฉันพอจะไหวล่ะก็!

เพื่อนร่วมทีมสำคัญกว่าการเป็นลมอีก

โรคุโระ อันตราย ไปดื่มโกโก้ตรงโน้นซะนะ

สุริบุเคะ... อย่าเก็บไว้เลยน่า

ระบายมันออกมาให้หมด

ของสำคัญๆ น่ะ พวกเราจะช่วยเก็บให้เอง!

ไม่ว่าจะเป็นความมืดมิดที่สิ้นหวังแค่ไหน เสียงเรียกร้องความช่วยเหลือจากใจของเธอก็...

ต่อเนื่องในฉบับหน้า NO.33