ตอนที่ 194

โทรทัศน์ เปิดไป ตอนที่ 194 มือที่ยื่นออกไป★ประกาศแอนิเมะทีวี!!★

ฟุมิโนะ...ถ้าพี่ชายตายด้วยตัวเองล่ะ...จะโกรธไหมนะ...?

รวมเล่มล่าสุดเล่ม 20 วางจำหน่ายแล้วยอดเยี่ยมมาก!! ฉบับพิเศษก็วางจำหน่ายแล้ว!!

สำหรับยาสุริที่จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยว

มันไม่มีที่ให้ยืนอีกแล้วเลย...

อุชิวาระ ยูไร

โดดเดี่ยวจริงๆ...

เพราะหักหลังทุกคน...พี่ชายก็เลยไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว...

ความรู้สึกของนักเรียนแห่งราสซะจะส่งไปถึงไหมนะ...!?

จากตอนก่อนหน้า→ระหว่างการต่อสู้ นักเรียนแห่งราสซะสังเกตเห็นยาสุริที่แม้จะควบคุมตัวเองไม่ได้ก็ยังหลั่งน้ำตา ตามข้อเสนอของยาคาเซะ พวกเขาเริ่มเรียกยาสุริให้กลับมา ในขณะที่ยาสุริเผชิญหน้ากับความเหงาในใจ ก็ปรารถนาจะตายเพื่อไปพบกับฟุมิโนะเสียเอง...!?

...!

เสียง...เหรอ?

กลีบดอก...เหรอ?

ฝ่าไปให้ได้สิวะ! พวกเราอยู่ตรงนี้อยู่นะ!

เสียงของคุณยาคาเซะ...เหรอ?

คุณยาสุริเป็นคนสำคัญนะ!

คุณเป็นคนสำคัญของเรานะ...

โลโครกำลังลำบากอยู่นะ! รีบกลับมาเร็วเข้า!

...ฮ่าๆ...นี่มันอะไรกันเนี่ย...

คุณจะมาพูดแบบนี้กับคนที่ทรยศอย่างผมได้ยังไงกัน...

อยากร้องไห้ใช่ไหม? ผมจะอยู่ข้างหลังให้!

หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

ทั้งภาพหลอนทั้งเสียงหลอนมันน่าเบื่อจะแย่แล้ว...

ไม่มีใครคิดว่านายเป็นคนทรยศหรอกนะ!

พอได้แล้ว...

ทั้งความอ่อนโยนและความอบอุ่น...

ตอนนี้มันเจ็บปวดไปหมดเลย...

มันน่าโมโหชะมัด...

ตราบใดที่เรายังอยู่

เราจะไม่ปล่อยให้นายโดดเดี่ยวเด็ดขาด!

ทั้งที่ทุกอย่างมันเป็นเมล็ดพันธุ์ที่นายหว่านเองแท้ๆ...

เสียงหลอนแบบนี้มันทำให้ดีใจจน...จะเข้าไปคลอเคลียแล้วเนี่ย...

กับความไร้การควบคุมของตัวเองนี่...โคตรจะหงุดหงิดเลย...

อย่ามาให้ความหวังปลอมๆ กับผมสิ...

!?

นี่!

(26)

อ๊าาาาาา! กึ๊กกะกะมาม่า

บะริคิย็อท

ว้า

โคเร

เฮ้ ตัวมันบวมขึ้น...

(27)

เกกิกิ...

กัวะอา...กะ...

คุณยาสุริ...

(29)

มองมาที่ผมสิ...คุณยาสุริ...!

โฮ...คะ...ซะ...กิ...กุน...

ผมดูโค้งมนขึ้นมากเลยใช่ไหม...?

เกกิกิ...

ผมก็สูญเสียทุกอย่างไป...

คิดว่าไม่มีอะไรเลยนอกจากการล้างแค้น...

แต่มองผมตอนนี้สิ...

โดยไม่รู้ตัว มันก็มีอะไรอื่นนอกจากการล้างแค้นเกิดขึ้นมา...

เรื่องเพื่อนพ้องนู่นนี่นั่น...ระหว่างที่ไม่รู้ตัว...

มันเหมือนฝันไปเลยนะ...หัวใจที่ว่างเปล่าของผม...

(31)

ไม่รู้ตัวเลยนะ ว่าตัวเองเต็มไปด้วยอะไรหลายอย่าง...

นี่...คุณยาสุริในตอนนี้ มันคือตัวฉันเมื่อก่อนเลยนะ...

เป็นตัวฉันในตอนที่สูญเสียทุกอย่างไปน่ะ...

เพราะอย่างนั้นเองถึงจะพูดได้...

อนาคตของแกมันยังสดใสอยู่นะ!

ไม่เป็นไรหรอก!

นี่มันเสียงหลอน...ต้องเป็นความฝันแน่ๆ...

ตราบใดที่แกไม่ทิ้งไป อนาคตก็จะไม่ทิ้งแกไปหรอก...

ไม่อย่างนั้น...ความสุขมันมันใหญ่เกินไปสำหรับผม...

ตอนนี้แกไม่ได้มีอะไรที่ตอนนั้นผมไม่มีแล้วนี่

อย่ามาฝันที่สว่างไสวแบบนั้นเลย...

ไอ้พวกเพื่อนพ้องมันนี่โคตรจะน่ารำคาญจนควบคุมไม่ได้

หยุดนะ...!

เผลอเข้าไปในฝันนี้...

แทบจะเอื้อมมือออกไป...

ฝันนี่...มองความจริงสิ! ที่ของผมมัน...

นี่...

ตัวนี่มันเพี้ยนไปหมดแล้ว รีบกลับไปด้วยกันเถอะ

แม้จะเป็นความฝันก็ยังดี...

ถ้าหากคว้าแสงสว่างนี้ไว้ได้ คราวนี้แหละ...

จะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไป...

นี่ คุณยาสุริ...

โคตรอายเลย จะไม่พูดอีกเป็นครั้งที่สองแล้วนะ

ไอ้พวกเพื่อนพ้องนี่ก็ไม่แย่เท่าไหร่เหมือนกันนะ

◇เหนื่อยแย่เลยสินะ

ยินดีต้อนรับ ไอ้บ้าเอ๊ย

ต่อเนื่องที่ฉบับที่ 3637 นะ