ตอนที่ 225

บ้านผมใกล้จะ...

อ๊ะ...

เล่มล่าสุดฉบับปกอ่อนและฉบับพิเศษเล่ม 23 ออกวางแผงแล้วนะครับ!!

พ่อกับแม่...

มิ โท

อุชิวาระ ยูไร โทเก็น อังกิ

ว้าว!

แม่ครับ คือว่า...

กำลังเข้าใกล้หมู่บ้านของเหล่าเด็กหนุ่มอยู่นะ!?

จากฉบับก่อนหน้า → คามิโดะที่ย้ายไปคาโกชิมะ ยังคงไม่ยอมละทิ้งท่าทีที่ต้องการการพูดคุยและการอยู่ร่วมกับพวกอสูร และถูกเหล่าภูตสาวในพื้นที่เย็นชาปฏิบัติต่อทุกวัน วันหนึ่ง ในป่ากลางคืน เขาได้พบกับเด็กหนุ่มอสูรโดยบังเอิญ คามิโดะที่ไปเยี่ยมหมู่บ้านของพวกอสูรเพื่อสัมผัสกับเหล่าอสูร...!

คุณเป็นใครเหรอครับ!?

มาทำอะไรที่นี่ตอนเวลานี้ล่ะ?

ความระแวงของชาวบ้านนี่มัน...

ต้องเป็นหมู่บ้านของอสูรแน่ๆ...

ก็สังเกตเห็นสายตามาตั้งแต่ตอนที่ตกอยู่ในหมู่บ้านแล้วล่ะ...

ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกนะครับ ผมชื่อ คามิโงะ

กำลังไปตั้งแคมป์กับเพื่อน แล้วก็หลงเข้ามาในป่า ก็เลยได้คุณ ฟุมิยะช่วยส่งทางมาให้ครับ

พ่อกับแม่กับพี่ชายไม่ได้เป็นคนไม่ดีนะ!

เขาช่วยพวกเราไว้จากหมูป่าด้วย!

●

ถึงจะบอกว่าช่วยไว้ ก็แค่หนีไปด้วยกันเองเท่านั้นเองนะ...

อยู่ต่ออีกหน่อยก็คงจะถูกสงสัยอีกล่ะมั้ง...

ถ้าช่วยบอกทางกลับให้หน่อย จะกลับเองคนเดียวนะครับ...

จะทำยังไงดีล่ะ?

เป็นคนนอกนะ...

ถ้าไม่ไปยุ่งด้วยก็ดีกว่า...

เลิกทำเถอะ

อ๊ะ!

(164)

คุณยายครับ!

ปล่อยคนที่ช่วยบุงยะไว้แบบนี้มันไม่ให้เกียรติเหรอครับ?

คุณแม่...

พี่ชายเป็นคนดีนะ!

นี่บุงยะ ก่อนอื่นต้องขอโทษพ่อกับแม่ก่อนนะ

อึก...

ขอโทษครับ...

คุณบุงยะ ผู้ชายรูปหล่อ ช่วยพวกเราไว้นะ ขอบใจมากเลยนะ

เปล่าครับ พวกเราก็รอดมาได้เหมือนกัน

แค่บอกทางให้หน่อย ก็จะกลับเองคนเดียวนะครับ

พูดอะไรน่ะ

คุณ โคเฮย์ แกส่งผู้ชายรูปหล่อคนนี้ไปซะ

เอ๊ะ...?

ครับ...

ผมไปด้วย!

ขอโทษที่ให้ช่วยนำทางนะครับ

●

พี่ชาย คุณอาศัยอยู่แถวนี้เหรอครับ?

อืม เมื่อก่อนเคยอยู่โตเกียวมานะ

โตเกียว!? สุดยอดไปเลย!

ดีจังเลย อยากไปบ้างจังเลย! เพราะว่าผมไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลยนะ!

มันเสียงดัง แต่ก็เป็นที่ที่สนุกนะ

ไม่ไปที่ที่ไม่สงบอย่างนั้นก็ได้นี่นะ...

คุณเคยอยู่ที่โตเกียวเหรอครับ?

...เป็นเรื่องเก่าแล้วล่ะ...

โตเกียวมันไม่เหมาะกับคุณเหรอครับ?

...ย้ายไปเรื่อยๆ มาถึงที่นี่ได้ล่ะนะ...

ถึงจะเทียบกับในเมืองแล้วไม่สะดวกนัก...แต่ก็รู้สึกสบายใจดี

จริงๆ แล้วเป็นที่ที่เงียบสงบและสงบสุขนะครับ

ความสงบสุขนี่แหละดีที่สุด

เพราะว่าผ่านมาเจอเรื่องราวต่างๆ มากมาย...ถึงได้เป็นแบบนี้...

อยากใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบจัง...

...ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับ

ขอบคุณมากเลยครับ

จากตรงนี้เดินกลับได้เลยนะ

ไว้เจอกันนะ! ครั้งหน้ามาเล่าเรื่องโตเกียวให้ฟังด้วยนะ!

ขอบใจนะ...

...เปล่าครับ

อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบ...สินะ...

ถูกต้องเลย...ไม่จำเป็นต้องโจมตีพวกคนเหล่านั้นเลย...

อยากให้พวกคนเหล่านั้นได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข...

ต้องไม่ให้การค้นหาไปถึงตรงโน้นนะ...

เอาล่ะ... วันนี้ก็จะพยายามอีกครั้งนะ

เอ๊ะ? เจ้าหน้าที่น้อยจังเลยนะ

อาาาา อยากออกไปทำภารกิจกำจัดจังเลย

!

ภารกิจกำจัดนั่นคืออะไรครับ?

หือ? อย่ามาพูดอะไรนะ ไปทำงานจิปาถะของแกซะ

...นี่มันความรู้สึกกระสับกระส่ายอะไรกันนะ...

เดี๋ยวทำความสะอาดไปด้วยเลย...

%

ช่วยเบาเสียงหน่อยสิครับ

หา...หา? นาย...

แกร๊ก...

เป็นคนนอกนี่นา...

●

อาการใจสั่นนี่... หวังว่าจะเป็นแค่ความรู้สึกไปเองนะ...

ที่นั่นเป็นหมู่บ้านอสูรจริงๆ เหรอ?

เอ่อ ผมเห็นด้วยตาตัวเองเลย

ด้วยความสามารถของผมที่เห็นคนแปลกหน้าคนนั้นได้สัมผัสกับอสูรน่ะ

รองหัวหน้าหน่วยสาขาคิริชิมะ กาโงชิมะ องค์กรโมโมทาโร่ ถึงกับรีบวิ่งมาเลย

ความสามารถ "ตามติด" สามารถติดตามเป้าหมายคนเดียว และแชร์การมองเห็นได้

ลำบากเลยนะเนี่ย

ตอนใช้ความสามารถต้องประสานมือแล้วหลับตาด้วย

เป็นไปตามคาดเลย คนแปลกหน้าคนนั้นมีความคิดอันตราย

นั่นก็จำได้ว่าเขาก็ระบุว่าเป็นอสูรเหมือนกัน แต่กลับไม่ฆ่าตรงนั้น

ด้วยฝีมือของหมอนั่นเนี่ย สามารถกำจัดทุกคนได้สบายๆ เลยนะ

ตั้งใจจะมองข้ามไปเฉยๆ สินะ

แต่ว่าตอนนี้ก็รู้สึกขอบคุณนะ

เพราะแบบนี้ความดีความชอบก็เป็นของเรานี่แหละ

ฆ่าให้หมดให้เกลี้ยงเลย

จะปกป้องอสูรผู้ไร้ความผิดจากคนในได้ไหมเนี่ย!?

ติดตามตอนต่อไปในฉบับที่ NO.2122