ตอน 50: Chapter 50

ยินดีด้วย!! ฉลองครบ 50 ตอน!! หน้าปกเล่ม 2

ตอนที่ 1!!

ตอนที่ 50 อสูรแห่งความแค้น ตำนานอสูรฮีโร่ดาร์กยุคใหม่!! อุรุชิ บอรุ ยู

โทเก็งอันคิ

โมกุเอนอันคิ

ตอนนี้เผยอดีตของคุณโคโฮซากิแล้ว...

โมกุเอนอันคิ

โมกุเอนอันคิ

ฉบับ โมกุเอนอันคิ

โมกุเอนอันคิ

ซาบซึ้งใจกับการขายดีของคุณอุโอนเรย์!!

ไม่ได้นะ!

ตอนข้ามสัญญาณไฟ ต้องจับมือกับพี่นะ!

พี่สาวเก่งเรื่องการโน้มน้าวคนมากเลย

โทโมอิ โทสึกิ

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

เอ๊ะ

โทโมอิ เร็น

ตอนนี้ฉันข้ามเองได้แล้ว...

จะว่าไปแล้ว พี่สาวนั่นเก่งเรื่องการโน้มน้าวฉันมากเลย

โคโฮซากิ คุณโทมารุ ผู้ซึ่งมีความทรงจำของตัวเองในวัยเด็กกับพี่สาววนเวียนอยู่ในใจ...

จากฉบับก่อนๆ มานั้น ศิกิกับพวกต่างกังวลว่าน้องสาวของเด็กผู้หญิงที่ถูกช่วยมาจากโรงพยาบาลที่เกิดเหตุไฟไหม้จะถูกจับเป็นตัวประกันในตอนกลางดึกของโทโมอิ พวกเขาจึงขอให้มีการออกค้นหา และเมื่อศิกิถามว่าทำไมถึงยึดติดกับเด็กผู้หญิงคนนั้น โคโฮซากิก็เริ่มเล่าถึงอดีตที่เขามีพี่สาวให้ฟัง...

ใช่แล้ว! จินไท่ไม่เป็นไร!

เอ๊ะ?

อยากให้พี่สาวจับมือให้ค่ะ!

ถ้ามีรถมา พี่สาวคงตกใจจนขยับไม่ได้แน่ๆ เลย

ตอนนั้นถ้าจินไท่จับมือไว้ให้ จะช่วยได้ใช่ไหมคะ?

อา... พี่สาวอาจจะตายได้เลยนะเนี่ย

พี่สาว!

มือ มือ มือ!!

รู้สึกเหมือนกำลังปกป้องพี่สาวอยู่เลย

จริงๆ แล้วพี่ถูกปกป้องอยู่ตลอดเลยนะ

พี่สาวมักจะใช้คำโกหกที่อ่อนโยนปกป้องฉันเสมอ

ฉันก็อยากเป็นตำรวจที่เก่งกาจเหมือนคุณพ่อค่ะ!

โทโมอิโด

โทโมอิ เร็น ชั้น ป.1!

โอ้!

แป๊ะ

-

แป๊ะ

พรุ่งนี้จะไปพรีเซนต์ที่โรงเรียนนะ

จินไท่ อ่านได้คล่องเลย เก่งจัง!

พรุ่งนี้เป็นวันเกิดพ่อด้วย

อ่านให้ฟังตอนกินข้าวเย็น คงจะดีใจแน่ๆ เลย!

โทโมอิ อาซึมิ

แต่ว่านะ...

จริงๆ แล้วอยากจะพูดว่าจะเป็นเหมือนคุณโทมารุที่เป็นคุณพ่อเลยค่ะ

ถ้าคุณพ่อคือโทมารุ

ไม่ได้นะ! เด็ดขาด! มันเป็นความลับนะ

แต่นี่ก็จะได้สู้กับอสูรนี่นา เจ๋งดีออก!

อา... ถ้าจินไท่พูดออกไป คงไม่ได้เจออีกตลอดชีวิตเลยล่ะ!

คุณแม่กับพี่สาวจะถูกคนที่น่ากลัวพาตัวไป...

กลัวจังเลย...

จะไม่บอกนะ!

เมื่อก่อนก็เก็บเป็นความลับในครอบครัวแหละ

หน่วยงานโทมารุซ่อนตัวตนของมันไว้

แต่ด้วยเหตุบางอย่างมันก็ถูกเปิดเผยและมีอันตรายที่จะหลุดออกไปสู่คนรอบข้าง

ดังนั้นครอบครัวที่มีเด็กเล็กจึงตกลงกันว่าจะเก็บความลับร่วมกัน

และฝึกสอนให้เด็กๆ รักษาความลับไว้ตั้งแต่ยังไม่โต

คุณพ่อคะ พรุ่งนี้จะกลับมาใช่ไหมคะ?

ก็เป็นวันเกิดของคุณพ่อนี่นา

อยากให้พรุ่งนี้มาเร็วๆ จังเลย

จะกลับไปนะจ๊ะ

พรุ่งนี้ก่อนคุณพ่อจะกลับมา มาทำเค้กกันไหมคะ!

ทำเลย!

ตอนนี้ก็รู้แล้วล่ะ

สิ่งนั้น ถ้าไม่เรียกว่าความสุข จะเรียกว่าอะไรดี

ให้ฉันช่วยนะ บอกมาได้เลยอะไรก็ได้!

ชอบมากๆ เลยนะ

เพราะว่าชอบมากๆ เลย สัญญาว่าจะปกป้องไว้

งั้นให้คุณช่วยทาครีมหน่อยไหมคะ

จินไท่ทำได้เก่งนี่นา

วันรุ่งขึ้น... ดูสิ

แล้วเจอกันนะจินไท่! พรุ่งนี้อีกนะ!

บายบายยย!

เอ๊ะ? จากพี่สาวเองนะ

เอ๋? พี่สาวลืมซื้อมาเหรอคะ?

ไปซื้อนมมาให้หน่อยสิ

ฉันต้องเป็นผู้ใหญ่ให้ได้สิ!

ได้เจอคุณพ่อเป็นครั้งแรกเลย

ครอบครัวพร้อมหน้ากันนี่ดีที่สุดเลย

สำหรับฉัน ครอบครัวคือ "สิ่งที่ต้องปกป้อง"

อันดับแรกคือคุณพ่อ

ตรงกลางคือคุณแม่กับพี่สาว

และฉันอยู่ข้างหลังสุด

คุณพ่อปกป้องด้านหน้า

ส่วนฉันก็ปกป้องด้านหลัง

มองแผ่นหลังของคุณพ่อแล้ว

นี่คุณพ่อคะ... ฉันอยากจะเป็น

เหมือนคุณพ่อให้ได้จริงๆ

เพราะชื่นชมคุณพ่อเหลือเกิน...

หา...?

คุณแม่...?

พี่สาว...?

ฉันเป็นคนฆ่า

โมโมอิ โทฮะ

เอ๊ะ...?

ทำไมตอนนี้ถึงโกหกแบบนี้ล่ะ...

คุณแม่กับฮะสึกิเป็นปีศาจ

ฟังให้ดีนะ จินไท่

การปรากฏของเขาจะ แตกต่างกันไปในแต่ละคน

มีทั้งคนที่ปรากฏตั้งแต่ตอนเด็ก

หรือบางคนก็อาจจะปรากฏตอนตายไปแล้ว โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าตนเป็นปีศาจ และใช้ชีวิตต่อไปได้

คุณแม่เป็นปีศาจที่ก่อนหน้านี้ไม่มีเขาปรากฏออกมาเท่านั้นเอง

※ปีศาจจะทำให้เขาปรากฏออกมาเพียงไม่กี่สิบวินาทีก่อนที่ตัวจะตาย

ลูกของปีศาจกับท้อ จะได้รับสายเลือดของท้อ 100% ส่วนกรณีเป็นท้อกับคนจะได้ 50%

กรณีเป็นปีศาจกับคน หรือ คนกับปีศาจ ก็ไม่มีความแตกต่างทางโอกาส

ท้อ×ท้อ Ⅱท้อ

ท้อ×คน

ปีศาจ×คน Ⅱ

ท้อ×ปีศาจ Ⅱ

ปีศาจ×ปีศาจ Ⅱ

พี่สาวไม่ใช่ท้อ แต่ได้รับสายเลือดของปีศาจมา

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นปีศาจซะอีก

ไม่จริงน่า... คุณพ่อว่าอะไรนะ...

นี่จินไท่... นายเป็นพวกไหนกันแน่?

แบบนี้... บอกมาสิว่ามันไม่ใช่...

แกเป็นโมโมอิ หรือเป็นอสูรกันแน่?

นี่

ให้ฉันจัดการเอง

ถ้าแกก็เป็นอสูรเหมือนกันล่ะก็

แกด้วยเหรอ...

ตัวตนของตัวเองกลับคืนมา เข้าใจทุกสิ่งในห้วงสำนึกที่เลือนราง

ฉันถูกพี่สาวปกป้องด้วยคำโกหกที่อ่อนโยนอีกครั้ง...

การให้ไปซื้อนมเป็นการซื้อเวลา...

เพื่อให้เขาไปจากไปได้ในระหว่างนั้น

เขาก็ปกป้องฉันไว้...

แม้จะยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความตาย...

เขาพยายามปกป้องฉันด้วยชีวิตเลย...

อย่างนั้นเหรอ... ฉันไม่สามารถปกป้องเขาได้เหรอ...

สิ่งที่จำได้ในห้วงสำนึกที่ขาด ๆ หาย ๆ คือดวงตาที่เย็นเยียบของคุณพ่อ

น่ากลัว...

เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกถึงความกลัวต่อคุณพ่อที่ชื่นชมอยู่

ความทรงจำหลังจากนั้นมันก็ไม่ชัดเจนนัก

แต่ไม่ว่ายังไง ก็ลากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลหนีออกมา

คุณพ่อไม่ได้ตามมาด้วย...

คิดว่าคงจะไม่รอดด้วยแผลนี่แน่ๆ...

ตอนที่สติเริ่มกลับมา ฉันก็อยู่ที่พุ่มไม้ริมแม่น้ำแห่งไหนสักแห่ง

สัญชาตญาณที่เกือบจะเป็นปาฏิหาริย์ได้ปฏิเสธความตายไว้

ไม่ได้หันกลับไปมองเส้นทางที่ตัวเองหนีมา

ถึงจะหันไปมองก็ไม่มีใครเลย

คนที่ยอมรับมันได้

มีเพียงแผลนี่กับ

ความเคียดแค้นเท่านั้น

คุณแม่... พี่สาว...?

ฉัน...

ฉันจะใช้ชีวิตอยู่เป็นปีศาจแห่งความแค้นนะ

ขอให้คุณแม่กับพี่สาวได้พักผ่อนอย่างสบายใจบนสวรรค์เถอะ... ให้ฉันปกป้องความสงบสุขของทั้งสองคนเอง...

คุณพ่อ... ไอ้แก่บัดซบคนนั้น จะไม่ให้ไปอยู่กับทั้งสองคนเด็ดขาด...

จะไม่ให้ไปสวรรค์หรอก

จะปกป้องเอง... คราวนี้ให้ได้...

ไม่โกหกนะ...!

จะเหวี่ยงคุณพ่อลงไปถึงก้นนรก

เพื่อปกป้องทั้งสองคน

ในวันที่เด็กหนุ่มสาบานว่าจะล้างแค้นให้คุณพ่อ และกลายเป็นอสูร

ความแค้นผลักดันให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

ฉันได้เริ่มก้าวเดินแล้ว

จุดหมายปลายทางของฉันก็คือ...

แม้จะรู้ว่ามันคือขุมนรก

ตามมาด้วยฉบับหน้า No.296 วันที่ 17 เดือน 4 วางจำหน่าย

ฉบับหน้า → ขอบคุณมากสำหรับความนิยม!! ภาพเต็มหน้า 2 ฉบับติดกันครั้งที่ 2!!