ตอนที่ 98

ฆ่าทั้งเด็กในท้องเลยนี่มันบ้าไปแล้ว...!

แกทำอะไรอยู่น่ะ...?

◇พวกโมโมะน่ะ ถ้าเจอแล้วก็ฆ่าเป็นแถว ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น

ความเชื่อสุดโต่งของหน่วยรบประเทศโอไน ทำให้ยาบิก็รู้สึกว่ามันแปลก ๆ...!

จะฆ่าเอานะ?

ในฉบับที่แล้ว... พวกหน่วยรบประเทศโอไนที่บุกเข้าไปในสถานวิจัยของพวกโมโมะที่บริเวณน้ำตกเกกอน และพวกยาบิทั้ง 9 คน ก็ถูกฝ่ายโมโมะตรวจจับได้! พวกยาบิที่อยู่กับทสึกิโมริและไคเก็ต ก็ได้ยื่นมือเข้าขัดขวางพวกทสึกิโมริที่กำลังจะสังหารพวกโมโมะที่กำลังตั้งท้องอย่างไม่ไว้หน้า!!

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคล องค์กรที่มีอยู่จริง (189

แม้แต่ท้องก็ต้องฆ่า!

แม้กระทั่งความเป็นไปได้เล็ก ๆ ก็ต้องบดขยี้ นั่นคือวิธีของกองทัพประเทศโอไน!

ถ้าต้องฆ่าโอไนแล้วต้องกำจัดพวกที่กำลังส่งเสียงเชียร์ด้วย นั่นรับเลย!

แต่ว่านะ! ลูกในท้องน่ะไม่เหมือนกัน!

ยังไม่ใช่โอไนก็ไม่ใช่โมโมะด้วยซ้ำ! เป็นแค่เด็กทารกธรรมดา!

ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสงครามระหว่างโอไนกับโมโมะเลยสักนิด!

ถึงอย่างนั้นถ้าจะฆ่าล่ะก็...

พวกโมโมะที่ใช้ชีวิตเงียบ ๆ แต่กลับมาหาเรื่องสังหารพวกโอไน แถมยังมาพูดว่านี่คือความยุติธรรมอีก!

ก็ไม่ต่างจากเดิมนี่นา!

ถ้ามองเห็นแต่เป้าหมายจนไม่รู้ว่าดีกับชั่วคืออะไร ก็เป็นแค่ฆาตกรโรคจิตเท่านั้นแหละ!

ทสึกิโมริ โรว หัวหน้ากองทัพประเทศโอไน เป็นลูกของเทพโอไนองค์เดียวกับชิกิ สามารถควบคุมสายลมได้อย่างอิสระ

ข่าวร้ายรายสัปดาห์ ทิศเหนือ

เจอแล้ว! ผู้บุกรุก!

เจอแล้ว!

【ไคสึกิ มิโย】สมาชิกกองทัพประเทศโอไน เป็นผู้หญิง สามารถใช้พลังสายเลือดสร้างและควบคุมแมงกะพรุนได้

ท่านหัวหน้า จะให้ทุกคนมาเผชิญหน้าตรงนี้เลยเหรอครับ?

ไม่ล่ะ! เราจะไปหลบซ่อนที่ไหนสักแห่งก่อน คุยยังไม่จบเลย

ยาคาเซะ เจ้าก็มาเถอะ

ห๊ะ? แค่จับเจ้าหมอนี่มาตรึงไว้ตรงนี้ก็ได้ไม่ใช่เหรอ!?

ฉันก็มานะ แต่จะไม่ปล่อยให้ลูกน้อยถูกฆ่าเด็ดขาด

ยังมีเรื่องที่อยากจะถามอีก

ฆ่าสิ เดี๋ยวฉันจะตามไปจัดการให้แน่นอน

วางจำหน่ายทุกวันพฤหัสบดี!!

ไปไหนแล้ว!? เข้าไปข้างในเหรอ?

หาสิ ๆ!

หลบตัวหน่อย

รับทราบ

ยาคาเซะ แกอยากทำยังไง?

พวกเราไม่คิดจะเปลี่ยนสิ่งที่ทำ ถ้าไม่เห็นด้วยก็ถอนตัวออกไปก็ได้

ไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำก็ได้

ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ อยากเคารพความคิดของแก

●

ทำไมถึงคิดได้ลึกซึ้งขนาดนั้นน่ะ...?

อะไรที่ทำให้แกเป็นแบบนั้นเหรอ?

แกน่ะ...

●●●

ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกน่า

คุณลุง! บาดเจ็บแล้วครับ!

ห๊ะ? บาดเจ็บเหรอ?

ย้อนไป 10 ปีก่อน ทโดโรกิ ฮายาเตะ ทสึกิโมริ ไซโตะ

ยังไงซะก็แค่มาขัดแข้งขัดขาด้วยข้ออ้างว่าฝึกฝนไม่ใช่เหรอ!?

ทสึกิโมริ ยูจิ

ใช่แล้ว! ต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งเพื่อสู้กับพวกโมโมะให้ได้สิ!

พวกชอบร้องไห้เพราะรอยถลอกน่ะ พูดอะไรออกมาวะ!

มีต้นไม้ปักที่ไหล่ด้วย!

แค่นั้นเอง... อะไรกัน นี่มันบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เหรอ ไอ้โง่!

พูดให้มันดูจริงจังหน่อยสิ! จะฆ่าเอานะ!

ลุงที่คาบบุหรี่อยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตสแคปเปอร์

หมอจะฆ่าด้วยเหรอ!?

เป็นหมอโอไน แถมตัวเขาเองก็เป็นโอไนด้วย

พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตในสงครามกับโมโมะ แล้วคุณลุงก็รับฉันมาเลี้ยง

คุณลุงเป็นคนดูแลดี เป็นคนที่จะช่วยทุกคนไม่ว่าใครก็ตาม

เพราะฉะนั้นเลยไม่มีสายเลือดเดียวกัน

ฉันเองก็อยากจะเข้มแข็ง เพื่อล้างแค้นให้พ่อแม่ แต่ว่า

คุณลุงอยากให้ฉันเลือกเส้นทางเป็นหมอ

การล้างแค้นเหรอ? ถ้าอยากทำก็ทำไปสิ

ถึงจะมักจะมองว่าการล้างแค้นเป็นเรื่องใหญ่โต แต่มันก็คิดซะว่ามันเป็นแค่ของแถมอย่างหนึ่งของชีวิตก็พอ

แต่ถ้ามีแค่นั้น ชีวิตมันก็จืดชืดสิ?

มันสนุกสุด ๆ เลยนะ ที่ได้ใช้ชีวิตอย่างปกติ แถมยังแก้แค้นได้ด้วย มันเจ๋งที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ

การใช้ชีวิตที่เอาแต่ยึดการแก้แค้นเป็นแกนหลัก แล้วก็ทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา มันว่างเปล่าไปไหมล่ะ?

ตรงจุดนั้นหมอนี่ดีเลย! ยังได้รับคำขอบคุณอีกด้วย!

แกเองก็ลองทำอะไรที่น่าจะได้รับคำขอบคุณดูสิ!

ฉันเข้าใจสิ่งที่ลุงพูดแล้ว

คงไม่อยากให้พวกเราจมอยู่กับการแก้แค้นสินะ

แล้ววันหนึ่ง สงครามกับพวกโมโมะที่ทวีความรุนแรงขึ้นใกล้กับที่พวกเราอาศัยอยู่ ลุงผู้ซึ่งทุ่มเทดูแลรักษาเหล่าโอไนที่เข้าไปพัวพันกับสงคราม ก็

วันหนึ่งก็พาเด็กหนุ่มโมโมะทาโร่ที่บาดเจ็บหนักสองคนกลับมา

คุณลุง! นั่นมันโมโมะนะ! ต้องฆ่ามันซะ!

ไอ้โง่! ถึงจะเป็นโมโมะก็เป็นแค่เด็กยังไงล่ะ!

คงถูกส่งไปร่วมสงครามระหว่างโอไนกับโมโมะสินะ... เด็กขนาดนี้...!

น่าหดหู่จังเลย!

ฉันเป็นหมอนะ! จะช่วยให้ได้แน่นอน!

ด้วยการรักษาของคุณลุง ก็เลยรอดชีวิตมาได้

ตื่นแล้วเหรอ?

รู้สึกยังไงบ้างที่ถูกโอไนช่วยไว้?

ไม่แย่นี่หรอ?

หน้าตาตกใจของเด็กคนนั้น ตอนนี้ยังจำได้เลย

พอตกกลางคืน กำลังทำอาหารเย็นอยู่ เขาก็หายตัวไป

ไอ้หมอนั่นหายไปโดยไม่กล่าวคำขอบคุณด้วยซ้ำ!

ฮิฮิฮิ!

เพิ่งรักษาเสร็จ ก็มาทำอะไรบ้า ๆ อีกแล้ว...

ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ดีใจที่เขาหายดีแล้วนี่นา

พอเห็นคุณลุงยิ้มอย่างพึงพอใจแล้ว

ก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดหน่อย...

กุกิ

หืม...?

คุณลุงเหรอ? ดึกขนาดนี้ทำอะไร...

ไง

แกนี่...เมื่อคราวน่ะ...เมื่อก่อน

คุณลุง...?

ห๊ะ...?

ตกใจจังเลย ไม่คิดว่าตัวเองจะรอดจากพวกโอไนได้

คุณดูเหมือนจะเข้าใจผิดนะ จริง ๆ แล้วผมเป็นคนอาสาไปแนวหน้าต่างหาก

ป่อง ป่อง

ถึงอย่างนั้น การมีโอไนมาช่วยพวกโมโมะได้นี่มันก็...

ผมถึงกับอึ้งไปเลยที่เจอคนโง่ ๆ แบบนี้

ฮ่าาา

เอามาคืนให้แล้วนะ

อื้อออ

ฮ่าา

ลืมกล่าวคำขอบคุณไปใช่ไหมล่ะ?

ก็เลยกลับมานี่ไง

เพื่อน ๆ ก็มาขอบคุณด้วยครับ

จะเป็นโมโมะก็ไม่เกี่ยว! จะช่วยให้ได้!

การถูกโอไนช่วยนี่มันค่อนข้างไม่ถูกสุขอนามัยเลยนะครับ

ถ้าหายดีก็ดีแล้วล่ะนะ

ไม่ได้ติดเชื้ออะไรแปลก ๆ มาใช่ไหมครับ?

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้ คงจะเป็นอาการคลุ้มคลั่งไปแล้วล่ะ

บ้านทั้งหลังก็ถูกเผาจนหมดเกลี้ยง...

ศพโมโมะที่ตกอยู่รอบ ๆ ก็จำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ...

ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเสียไปแล้ว

ตอนนั้นฉันสาบานไว้แล้วว่าจะไม่หวั่นไหวกับโมโมะเด็ดขาด!

ว่าความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยมันจะกลายเป็นอันตรายถึงชีวิต!

ดังนั้นฉันจะฆ่าโมโมะให้หมด! ไม่มีข้อยกเว้น!

ความตั้งใจนี้ไม่สั่นคลอนเด็ดขาด!

นิตยสารรายสัปดาห์ของอิเด็นชะนั้น

สุดท้ายก็เป็นผู้บุกรุกสินะ ไอ้นั่นมันไอ้โง่ขององค์กรโอไนเหรอ?

ขมจัง... ซาโต้รุ ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ...

ชิกามะ! แกต้องอยู่ข้าง ๆ ฉันนะ!

รับทราบครับ

ชายคนนี้ที่มีรอยแผลบนใบหน้า นี่จะไม่ใช่...!?

หัวหน้าหน่วยที่ 10 ศูนย์วิจัยบริเวณน้ำตกคาเง็น โมโมจิ ชิกามะ

หมายเลขรุ่นที่ 30