ตอน 14:

สวนดอกไม้ห้าคทา

วาดะ ฟุตโตว หัวข้อร้อนแรง! คอมิกส์เล่มล่าสุดที่สาม วางแผงแล้ว!

原作/โอโมริ ฟุจิ โคซากุ/ไอ โซโตะ

แค่นักเวทย์ก็นอนงำในสถาบันนี่เองรึ...

แม้แต่มายาของพวกเราก็ยังใช้ไม่เป็นรึไง

น่าละอายนักนะ

ไดวะ ฟูอากุม บทที่ 14 ฝันร้ายที่โปรยปรายลงมา

ไอ้หน้าบานของตระกูลนี่

แกไม่ต้องการแล้วล่ะ

เดี๋ยวก่อน...

เดี๋ยวก่อนสิ เอลนอร์ล!

แค่แขนที่ไร้ความสามารถแบบนั้นก็ไม่จำเป็นแล้วนี่

กว๊าาาาาาาาา!?

★เรื่องราวนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

น้าาาา!

...งั้นรึ? ผู้ใช้ร่างทรงที่ไร้ความสามารถน่ะ...

ที่นี่ที่นี้มัน...!?

ที่นี่คือ...!?

ชั้นเดียวเองเหรอ!?

เห็นไหมล่ะ ตรงหน้าเลย

ไอ้ 'อสูร' นั่นมันกำลังทำลายพื้นอยู่...

พวกเราตกลงไปชั้นล่างแล้ว...!!

อย่ามาล้อเล่นน่า

อย่ามาล้อเล่นสิ...!

จากชั้นที่ 11 ก็คือขอบเขตของ 'หอคอย'! เป็นเขตอันตรายที่แต่นักเวทย์ระดับสูงเท่านั้นถึงจะเหยียบย่ำเข้าไปได้นะ!!

คึ่ก...

ลำไส้ฝันร้าย...!!

โครงสร้างของชั้นที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้ กับพลังของเหล่ามอนสเตอร์ก็แตกต่างจากชั้นก่อนๆ อย่างสิ้นเชิงเลย...!!

เลือดของรีฮานน่า...!!

ไม่มีปัญหา

แค่ก้อนหินโดนตอนที่มันยุบลงมาเอง...

รอบตัวเราไม่มีใครเลย...การโดดเดี่ยวในชั้นที่สิบเอ็ดนี้มันเป็นเรื่องถึงตายเลยนะ

ถ้าไม่รีบไปรวมกับคนอื่น พวกเราจะถูกดันเจี้ยนกลืนกินเข้าซะก่อน

พวกเราเองก็

เหล่าเซล์ฟออลท์ด้วยนะ

วีล...!

ฮ่า...

อิ๊กนอล ไม่เป็นอะไรนะ!?

ขอโทษนะที่รักษาไม่ได้! มีมอนสเตอร์ปรากฏตัวขึ้น...!!

กำลังทำแผลฉุกเฉินอยู่--

อย่ามาแตะ!

ข้านี่แหละ เอลฟ์...

!!

อย่ามาแตะนะ เจ้าพวกไร้ความสามารถ...!

ให้แกช่วยรักษาแขนนี่หน่อยเถอะ

...แม้จะต้องถูกแกแค้นจนวันตาย ก็ปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ

ช่วยทำแผลเองได้นี่หว่า เอาอุปกรณ์ออกมาสิ!

●●●●

...อิ๊กนอลบาดเจ็บ

สัมภาระก็เกือบพังหมดแล้ว

รวมอาวุธสำรองทั้งหมด รวมถึงของวิเศษของรอสตี้ก็สามชุด

อาหารกับน้ำยังเหลืออยู่

โคเลตกับคนอื่นๆ ก็น่าจะมีชุดอุปกรณ์เหมือนกัน คงอยู่ได้สองวัน...

...ไม่สิ ถ้าคำนึงถึง "สภาวะสุดขีด" ของชั้นที่ 11

ก็อยู่ได้วันเดียว

24 ชั่วโมง คือเวลาที่เหลืออยู่สำหรับพวกเรา--

...อิ๊กนอล

ถึงจะต้องวิ่งไปทั่วดันเจี้ยนเพื่อไปรวมกับโคเลตแล้ว...ทำไหวไหม?

...เวลาหลงทางในดันเจี้ยน ตามหลักแล้วควรจะรอการช่วยเหลือสิ

ถ้าไม่ลงมือทำตัว ก็ต้องตาย

僕คิดว่าดันเจี้ยนมันเป็นแบบนั้นนะ

...อีกอย่างนะ

ตราบใดที่ 'สัตว์ประหลาด' ตัวนั้นยังอยู่ที่ชั้น 10 ก็คิดว่าการช่วยเหลือจะล่าช้าล่ะ

ดวงตาของแม่มด!! เชื่อมต่อไปยังชั้น 8!!

เกิดอะไรขึ้นคะ คุณเอลิซ่า!

รีการ์เดน วิทยาลัยเวทมนตร์ คุณเอลิซ่า โนสเฟลาร์ท

บ้าคลั่งสุดๆ วาก์เนอร์!

ฐานที่มั่นพังราบเพราะฝูงมหาศาลที่บุกเข้ามา

พังหมดเลยเหรอ!? อาจารย์คนอื่นๆ ล่ะ!?

โดนฆ่าแล้วนะ

โดนใครสักคนตัดคอออกไป

ถึงแม้จะมี 'ดวงตาของแม่มด' ที่ถืออยู่ แต่ก็ถูกทำลายทั้งหมด

ไม่รู้ข้อมูลของชั้น 9 ลงไป แต่มีแนวโน้มสูงว่าจะปั่นป่วนเหมือนชั้นแปด

ไม่แค่มอนสเตอร์บ้าคลั่งเท่านั้น แต่ยังมีการฆ่าอาจารย์วิทยาลัยอีกด้วย...?

เอ๊ะ...!?

เรื่องบังเอิญเป็นไปไม่ได้! เป็นแผนการของใครบางคนงั้นเหรอ!? เกิดอะไรขึ้นกันแน่...!?

วาก์เนอร์! 'การฝึกภาคปฏิบัติรวม' ถูกยกเลิกแล้ว!

คุณเอ็ดวาร์ด!

เนื่องจากสถานการณ์ผิดปกติ นักเรียนกำลังตกอยู่ในอันตราย ขาดคน! พวกเราจะออกไปช่วยด้วย!

ครับ!

ซุง

ซุง

ฮ่า

ฮ่า

อิ๊กนอล... ควรจะงดใช้ 'การตรวจจับ' นะ

ต่อให้เป็นเวทมนตร์ร่วม ก็ถ้าใช้รัวๆ มันจะหมดไป ตอนนี้เก็บพลังเวทไว้ก่อน...

หุบปากน่า!

ถ้าโดนซุ่มโจมตีแบบเมื่อคราวนั้นอีกจะทำยังไงล่ะ!

ที่นี่คือชั้นที่สิบเอ็ดแล้ว!

เป็นเขตอันตรายที่ไม่อาจประมาทได้ จะชิลๆ แบบนั้นได้ยังไง!

เกณฑ์การตรวจจับไม่ใช่เวลา แต่เป็นระยะทาง

ขึ้นอยู่กับขอบเขตการตรวจจับ แต่ขั้นต่ำก็ต้อง

ห่างกัน 140 เมตร

ระยะก้าวของผมประมาณ 70 ซม. ครับ ถอยไป 200 ก้าวแล้วจะบอกให้ใช้การตรวจจับตรงช่วงเวลานั้น

ระยะตรวจจับของอิ๊กนอล※วงกว้าง ระยะการรับรู้ของวีล ※ศัตรูที่การตรวจจับจับไม่ได้ก็รับรู้ได้ด้วย

ระยะการรับรู้ของพวกเราต่างกัน เราอยากให้แบ่งหน้าที่เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ

การสอดแนมใกล้ๆ ให้คิกิกับผมรับผิดชอบ จะต้องกำจัดการซุ่มโจมตีให้ได้เด็ดขาด

อิ๊กนอลต้องเฝ้าระวังศัตรูที่อยู่ไกลๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับฝูง

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ไม่ใช่การกลัวการซุ่มโจมตี แต่คือการลดจำนวนครั้งของการปะทะให้น้อยที่สุด

ทำไมนะ...

ทำไมในสถานการณ์แบบนี้...

ถึงได้ใจเย็นขนาดนั้นล่ะ?

...

เพราะว่า ถ้าจะปีนขึ้น 'หอคอย' ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว นอกจากต้องเก็บหน่วยกิต 'การฝึกภาคปฏิบัติ' ให้ได้

เรื่องดันเจี้ยนเนี่ย สืบมาหมดแล้ว ทดลองมาหมดแล้ว

ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกชม แต่ผมก็หลงทางในหลายชั้นเป็นร้อยครั้ง

เพราะได้ 'ประสบการณ์' มา ก็เลยรู้วิธีรับมือได้มากกว่าคุณนิดหน่อย

แค่นั้นเอง

อิ๊กนอลมาแล้ว!

เกลเกซ่า หน่วยกิต 8

เกลเกซ่า!

มีกลิ่นอายของฝูงขนาดใหญ่อีกเส้นทางหนึ่งเลย...!

ที่นี่ต้องสู้แล้วล่ะ!

คราวหน้าให้ผมจัดการเอง!

อิ๊กนอล ไปจัดการตัวข้างหลังนั่น!

ยิงทะลุไปเลยนะ!

นักล่าแห่งป่าลึก!

ฮ่า...

ฮ่า...

346

ทำไมถึงขยับได้ขนาดนี้

ทำไมถึงสู้ได้ในสถานการณ์นี้

เปลี่ยนความรู้ให้เป็นปัญญา

เปลี่ยน "สิ่งที่ไม่รู้" ให้เป็น "สิ่งที่รู้" ต่อไป

เขาแข็งแกร่งขึ้นได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

เทียบกับเขาก็ดูเหมือนฉัน...

ผมนะ

ชิม่าาาาา

มนตรารับมือไม่ทันแล้ว!

หายตัวไปก่อนแล้วค่อยตั้งตัวใหม่...!

อึก...!

ฝันเพลิงรุ่ง!

วันสิ้นโลกแล้ว อิ๊กนอล!

มอนสเตอร์ตัวนี้เนี่ย—!!

ไม่หลงกลภาพลวงตาแห่งเปลวเพลิง แล้วโจมตีผมได้แม่นขนาดนี้เหรอ!?

77

ไม่เป็นไรนะ!?

เกลเกซ่า ถึงจะไม่มีตา แต่มันก็มีประสาทรับกลิ่นที่พัฒนาผิดปกติ

ของพวกภาพลวงตาไม่ได้ผลสินะ...

ฟุ...ฮ่าๆๆ...

อะไรกันเนี่ย...

น่าสมเพช...

สู้ๆ คุณเป็นเอลฟ์ที่เก่งกาจนะ

คราวหน้าก็ต้อง...

ไม่ใช่...ไม่ใช่สิ...

ไม่ใช่เก่งกาจหรอก...

...เอ๊ะ?

ต่อจากตอนที่ 15