ตอน 19:

วิสทอเรียแห่งคทาและดาบ

ตอนที่ 19 ชื่อที่แท้จริงของคนขี้ขลาด เขียนโดย ฟูจิ ซากะโอโมริ / วาดโดย อาโออิ เซ

เรื่องราว ★เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

รีฮานน่า!

วีล!

สายลมอ่อนเอ๋ย!

466

ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรนะ!?

ฉัน...ปลอดภัยดีค่ะ แต่ว่าวีลปกป้องฉัน...!

วีล...!

วีล!!!

น้ำแข็งของฉัน...ฝืนให้มันกระเด็นออกมา...!

กำลังจะโจมตีเข้ามาอีกแล้ว...!

!

ถอยทัพ

!

ทุกคน พาวีลหนีไปซะ

!

ฉันจะซื้อเวลาไว้จนกว่าจะหนีออกไปได้

ถึงจะต้องแลกด้วยชีวิต...ก็จะต้านมันไว้

พูดอะไรน่ะ รีฮานน่า!?

คนที่พลาดการจัดการเจ้าหมอนั่นคือฉัน! ฉันต้องจัดการเอง

ไม่ดีนะ! แบบนั้นมันไม่โอ่ะ!!

รู้ไหมว่าทำไมตระกูลโอเวนซาวส์ถึง "มีอายุสั้น"?

ในฐานะ 'อัศวิน' ... เพื่อเป็น 'โล่' ให้เพื่อนร่วมทีมไง

!

จะอยู่เป็นเพื่อนนะ

อิกนูล...? ทำไมล่ะ...

รีฮานน่า... นอกจากเธอแล้ว ฉันยังมีผู้อยู่อาศัยในสรวงสวรรค์ที่น่าเคารพอีกคนด้วยนะ

รีฮานน่า! อิกนูล!!

นี่...จะทำยังไงกันล่ะ...?

หนีไปเท่านั้นแหละ!

อิกนูลด้วย

รีฮานน่าด้วย

ตาย...

เพื่อไม่ให้ทั้งสองคนตายเปล่า... พวกเราอย่างน้อยก็ต้องหนีออกไป...!

ไม่น่าอาย! ไม่น่าอายสักหน่อย!

กลืน

การทิ้งทั้งสามคนแล้วหนีออกมาจากที่นี่...

ชิออน...

ช่วย...

ต่อยฉันหน่อยสิ

...ห๊ะ?

ตัวสั่นไม่หยุดเลย...

แว่นตาของเอลฟ์น่ะ

พังแล้ว...!

ไม่ไหวแล้วเนี่ย ฉัน...ถ้าไม่มีของที่สัญญาไว้ ฉันก็จะ...!

กลัวจนทนไม่ไหวแล้ว...

ฟุ่ววว~

แกต่างหากที่ยุยงใช่ไหม!?

แกต่างหากที่มอบความหวังให้พวกเรา!!

อย่ามาล้อเล่นน่า!!!

รีฮานน่ากับอิกนูลก็จะตายไปด้วยนะ!

ถึงเป็นแบบนั้น เธอก็ยังบอกว่ากลัวเหรอ!?

ต้องรับผิดชอบนะ!

ชิออน! หยุดเถอะ!!

ความรับผิดชอบที่พาพวกเรามาสู่แดนมรณะน่ะ!

เป็นเพราะแกต่างหากเล่า—

ฉัน!

พวกเรา!

...,

ฮ่าก

ฮ่าก

...ขอบคุณนะ ชิออน

อาการสั่นหยุดแล้ว

โยโร...

ขอโคเร็ตต์คิคิด้วยนะ!

ทุกคน

...นั่นมันอะไรกันเนี่ย!

เขาไม่ได้กลัวอะไรเลยนี่นา

ก็กลัวสิ

วีลยัง...ยังคงกลัวอยู่ตลอดเลย

นี่เธอพูดอะไรน่ะ...

แบบนั้นมันจะเชื่อได้ยังไงกัน...

เคยมี 'ดาบ' เหรอ?

...ว่าไงนะ?

'คทา' น่ะ ยิงเวทมนตร์จากระยะไกลได้

แต่ 'ดาบ' น่ะมันไม่เหมือนกัน!

ต้องเข้าไปประชิดตัวศัตรูที่ตัวใหญ่และแข็งแกร่งกว่าแล้วย่ำเข้าไปสิ

เคยจินตนาการถึงความน่ากลัวของมันมาก่อนไหม!?

วีลน่ะเป็นคนขี้ขลาดนะ...

ถึงจะกลัวแค่ไหน

ถึงจะน่าสงสารแค่ไหน

ก็กลัวการวิ่งหนี

มันก็เป็นแค่คนขี้ขลาด!

คนคนนั้นก็—

เรียกมันว่า 'ความกล้าหาญ' ต่างหากล่ะ!!

ฉันก็จะสู้เหมือนกัน!

อึ้ก

...อย่ามาล้อเล่นนะ...

...อย่ามาล้อเล่นน่า...!

การป้องกันของศัตรูนี่มันแข็งแกร่งเหมือนเหล็กกล้า!

ตั้งแต่แรกแล้ว การโจมตีก็ไม่โดนเป้าหมายอย่างถนัดเพราะความคล่องตัวที่ไม่สมกับว่าเป็นขนาดมหึมาเลย!

ทุกอย่างมันมาจากปีกของสัตว์เคลื่อนที่สองตัวนั่น...!

ถ้าจะโค่นล้มดยุคได้ ก็ต้องตัดปีกคู่นั้นแล้วจับลงพื้นเท่านั้นแหละ!

หินก้อนนั่น!

โคเร็ตต์...!

พวกรีฮานน่าไม่สู้ต่อไม่ได้แล้ว!

พวกเราสองคนนี่แหละ... ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้ว...!

กลัวจัง!

ไม่ทนเป็นคนขี้ขลาดแล้ว!

น่ากลัวจนทนไม่ไหวเลย!

แต่ว่านะ!!

การต้องสูญเสียใครสักคนเนี่ย มันน่ากลัวกว่าอีก!! ใคร เสีย โฮ่

โคเร็ตต์!

!

คิคิไม่อยู่แล้ว โจมตีเข้าตรงๆ ก็ตายทันที! หนึ่งหมัดสังหารเลย—

แต่ว่า

การ 'โจมตีนั่น—

ฉันเห็นแล้วล่ะ!!

วีล...!

นั่นมัน—

ระเบิดซะหน้าผาแห่งเหล็กกล้า!

ทลายซะคมหินแห่งหุบเหว!

ทุกสิ่งที่มีตอนนี้เลย—

ใส่ให้วีล—!

สายเลือดแห่งแผ่นดิน!!

กริชของยักษ์ใหญ่!!

อึก!?

—กรี๊ดดดด!?

เถ้าถ่าน!

!

!

เศษซากของเมืองที่ตายไปแล้วนี่แหละ!

!

ชิออน!?

!!

จงระลึกถึง

ความทรงจำอันขมขื่นที่เคยเผาไหม้เจ้า

จงจำได้

บทเพลงแห่งเปลวเพลิงบนผืนดินที่เคยลบเจ้าให้หายไป

ด้วยความเจ็บปวดแห่งบ้านเกิดที่ไม่หวนคืน

บัดนี้ ข้าจะเผาผลาญศัตรูของข้าให้มอดไหม้ให้สิ้น!

ใช้ผู้พิทักษ์เป็น 'โล่' แล้วพุ่งเข้าใส่เลยเหรอ!?

แกทำได้ แล้วทำไมฉันถึงทำไม่ได้ล่ะ! โว้ววววว!!

ลุกโชนเถิดเนินแห่งการเผาผลาญ!!

ภาคที่ 20 ต่อ