ตอน 10: Chapter 10

ตอนที่ 10

ใครๆ ก็มีค่าเหมือนกัน

มิเบรล แกน่ะก็มีค่าเป็นธรรมดาเลยนะ

มิเบรล!!

จะทำการลอบสังหารค่ะ

เป็นคุณโคเนเรียสจากกิลด์นักผจญภัย 'เขี้ยวอสูรราชา' นี่เอง! พี่ชายสุดหล่อคนนี้จะมาทำอะไรให้แกน่ะ!

TAX FREE ยกเว้นภาษี

อาา...

เขาบอกว่าอยากจะมอบหมายการลอบสังหารให้แกน่ะ เรนกับลิลลี่น่ะ!

อยากให้เรนกับลิลลี่ตายจังเลย~

ยินดีต้อนรับค่ะ

แม่จ๋า

อ๊ะ~?

ขอโทษนะ... ขอโทษนะคุณแม่...

อ่า... คนนี้คือน้องชายของมิเบรลนะ คุณโคเนเรียส

เป็นไอ้ลูกชายคนที่สามที่ทำงานลอบสังหารก็ไม่เป็นเรื่องเลย!

คราวหน้าฉันจะทำได้ดีเอง...

ไอ้เด็กนี่ไม่สำคัญหรอก...

รีบๆ ไปฆ่าเรนกับลิลลี่ให้ทีสิ~...

ขอโทษนะ

คราวหน้าฉันจะไปฆ่าให้ได้เลยนะ ขออภัยด้วยคุณแม่~!!

แกฮ่า! นี่มันอะไรกันนะ! พยายามขนาดนี้เลยเหรอ! พยายามจะได้รับความรักขนาดนี้เลยเหรอ!

แต่ว่า... มันจบแล้ว! แกน่ะไม่ใช่ลูกของฉันแล้ว!

น่าขยะแขยงจริงๆ! น่าขยะแขยงสิ้นดีเลยนะเนี่ย

ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถ้าครั้งหน้าเรียกว่าคุณแม่จะฆ่าแกให้เลยนะ!!

ขอโทษนะ

ก็ต้องเป็นเรนสิ

เรน...

ต้องฆ่าให้ได้แล้วล่ะ

!?

?

!?

อะไรนะ...

นี่มัน...

มิเบรล!!

แกน่ะ กับมนุษย์คนอื่นที่ไม่ใช่แกน่ะ ไร้ค่าไปหมดเลย...

งั้นก็ฆ่าทิ้งได้เลย... มิเบรล แกเข้าใจสิ่งที่แม่พูดใช่ไหมล่ะ?

อึก! อื้ม! เข้าใจแล้ว!

อืมๆ เป็นเด็กดีจังเลยนะ มิเบรล

มิเบรล แกนี่มันเด็กดีจริงๆ เลยนะ...

เข้าใจแล้วค่ะ คุณแม่...!!

มิเบรลจะไปกำจัดเป้าหมายให้เรียบร้อยแล้วกลับมานะ...

คุณแม่รักมิเบรลแบบนั้นที่สุดเลยล่ะ...

ซุบิ

ฮิฮิฮิ...

ใช่แล้ว

ฉันน่ะ

ไร้ค่า

เมื่อกี้รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างนะ

เราออกไปจากตรงนี้แล้วเดินหน้ากันเถอะ

!

เดี๋ยวก่อน จากมังกรแสงเรือง ฉันอยากจะ ช่วงชิง 'แต้มเสริมพลัง'

เอ่อ...

ก็ได้น่า ปล่อยให้ทำไปก็ได้นี่นา!!

อย่าโกรธเลยนะคะ... "โน๊ะ"

กึฮะ...

โอ้ สมกับเป็น มังกรแสงเรือง... +500 เลยด้วย!!

มาร์กาเร็ต... หัวทางขวาบอกไว้นะ

ว่าฉันไม่รู้ชื่อหรือวิธีการใช้ดาบ

แล้วทางซ้ายล่ะ พูดอะไรเหรอ?

เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร...

อะไรเหรอคะ วิธีการใช้?

เอาล่ะ... ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...

ต้องไปสืบดูแล้วล่ะนะ...

เฮ้ยๆ เป็นอะไรไปน่ะ ทำท่าโพสสวยๆ ขึ้นมาเชียว~! นี่มันเด็กมัธยมต้นนี่นา ฮ่าๆๆๆ!

นี่จะเลิกทำแบบนั้นได้แล้วไหมเนี่ย!? นับตั้งแต่หน้าร้อนสุดฮอตของชั้นมัธยมต้นปี 2 ก็เป็นกี่ปีแล้วนะ! อ๊ะ พอคิดถึงแล้วก็เริ่มร้อนขึ้นมาเลย การแผ่ขยายตัวของภาวะโลกร้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุด

แกน่ะ

ขอให้ดูท่าเท่ๆ เมื่อกี้อีกสักครั้งสิ!!

แกเป็นอะไรไปน่ะ!!

น่ารำคาญ

8 88

!!

จะไม่ให้ใครมายุ่งกับพวกแกหรอกนะ...

นักฆ่ามิเบรล...!!

มิเบรล!!

นอกจากจะนุ่มขึ้นกว่าตอนแรกแล้ว

!

แล้วก็ยังไม่หายไปจากสัมผัสเลยนะคะ

...คุณคงจะเหนื่อยแล้วล่ะค่ะ?

!?

อย่าเข้าใกล้สิ!

เรน... คุณทำให้ฉันรู้สึกว่า...

ว่าฉันไม่ได้ไร้ค่า...

ฉัน... รู้สึกดีใจขึ้นมาแล้วล่ะ...

ที่ฉันเริ่มคิดว่า...

แต่เพราะแบบนั้นเอง...

ว่าคนอื่นก็มีคุณค่าเหมือนกัน...

แล้วก็อยากจะทะนุถนอมพวกเขาน่ะ

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

คิดว่าก็เป็นแค่ก้อนเนื้อเท่านั้นเอง

เมื่อก่อนฉันคิดว่ามนุษย์ก็เหมือนกับแมลงหรือสัตว์นั่นแหละ...

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

แบบนี้แล้ว...

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป...

เพราะแกน่ะ

เพราะแกน่ะ...!!

จะถูก

คุณแม่ทอดทิ้ง...!!

ขอโทษนะ...

ขอโทษแล้ว...

ถ้าพูดออกไป คุณแม่คงจะเข้าใจใช่ไหมคะ?

ถ้าฉันคิดถึงคุณจริงๆ ล่ะก็ คงจะสื่อถึงได้ล่ะมั้ง

จะเป็นยังไงกันนะ...

ถ้าอย่างนั้น ถ้าฉันลาออกจากงานลอบสังหารไปแล้ว คงจะอยู่กับคุณแม่ไม่ได้อีกแล้วสิคะ...

มิเบรล! ไปฆ่ามาอีกแล้วเหรอ!?

มิเบรลนี่เป็นเด็กดีจริงๆ เลยนะเออออออ~~!!

คุณแม่!

เห...

คุณแม่ อ่า...

มิเบรล

ฉันก็จะช่วยคิดด้วยนะ...

คิดไปพลางๆ ระหว่างเดินก็ได้ใช่ไหมคะ?

งั้นเราไปกันเถอะค่ะ คุณมิเบรลก็มาด้วยนะ

จะไปเหรอ?

ลืมไปแล้วเหรอว่ามาที่นี่ทำไม?

ก็จัดการมังกรแสงเรืองไปแล้ว จะไม่มีใครให้ปกป้องแล้วนี่นา

เหลือแค่ไปเอาเท่านั้นเอง

ดาบจักรพรรดิมังกรแสงเรือง!!

อ๊ะ

อาาาาาาา~

อึนโกะ

แกนี่มัน... อย่าทำตัวเก่งนักสิ!!

นึกว่าเป็นก็อบลินซะอีก

มาทำให้ฉันใจเสียเลยนะ!

โดนเสาหินถล่มทับจนขยับไม่ได้เลยล่ะ

ฟุฟุฟุฟุ

พวกแก ช่วยด้วย!!

เฮ้ย!!

อ๊ะ! มิเบรล แกนี่มันไอ้บ้าเอ๊ย! เจ้าเด็กเวร! ทำไมถึงอยู่กับเรนกับลิลลี่ได้แบบธรรมดาๆ ล่ะเนี่ย

รีบฆ่าพวกแกให้หมดเลยน่า!!

ทำงานแลกกับค่าจ้างแล้วนะ...

ถ้าไม่ได้สู้กับมังกรเรืองแสง ตอนนี้คง...

ทุกคนคงตายไปแล้ว...

จะรู้เหรอ! ฆ่าเลย!

ฆ่า! ฆ่าให้หมดเลย!!

หยุดเถอะ คอร์เนเลียส!

มิเบรลไม่อยากฆ่าใครอีกแล้วนะ!

หา!? ทั้งที่เป็นนักฆ่าเนี่ยนะ!?

นั่นอะไรน่ะ!

เป็นอะไรไป มิเบรล!? ถ้าไม่ฆ่าแกนะ แกจะถูกทอดทิ้งเหมือนน้องชายเลยนะ!?

คุณแม่จะไม่รักอีกแล้วนะเออออออ~!?

ก็เพราะเรนทำให้รู้สึกดีนี่นา!?

ก็เพราะมีคนบอกว่ามนุษย์ไม่ได้ไร้ค่านี่นา!?

88 99

แต่ว่านะ! ทั้งหมดนั่นมันก็เรื่องโกหกทั้งนั้นแหละ!!

อึ...

โกหกเหรอ...?

ก็เป็นเรื่องปกติสิ!? ถ้าไม่โกหกแก แล้วจะถูกฆ่าเข้าให้ได้ไงล่ะ~!!

ก็เรนก็โกหกนี่นา~!!

แต่ฉันนะ...

ถึงจะคิดว่ามันเป็นเรื่องโกหกก็ยัง...

งั้นคุณคิดว่าเรนจะมาเป็นเพื่อนกับคุณแล้วเข้ากันได้เหรอ!?

●●●●

คุณคิดว่าเขาจะเป็นเพื่อนที่ไปเล่นโบว์ลิ่งด้วยกันในวันหยุดได้เหรอ!?

มิเบรล คุณฆ่าไปเป็นสิบๆ คนแล้วใช่ไหม!?

คนทำงานปกติทั่วไปน่ะ จะไม่คบกับคนแบบคุณหรอกนะ! เพราะจะถูกมองว่าเป็นตัวอันตรายเลยล่ะ!

ลองไปเจอเขาที่ถนนสิ~!? แม้แต่ไอ้เรนที่ซื่อบื้อนั่นก็ยังทำเป็นไม่เห็นคุณเลยนะเออ~~!

คุณน่ะ ไม่ใช่แค่ไร้ค่าในทางสังคมนะ แต่มันเป็นตัวปัญหาเลยล่ะ!

จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ซะเลยล่ะเออ~~!?

แล้วใครกันล่ะ ที่จะมาทะนุถนอมคนอย่างคุณได้!?

มา!!

งั้นแกก็! เชื่อต่อไปว่ามนุษย์ทุกคนมันไร้ค่าเหมือนเดิม

แล้วก็ฆ่าต่อไปในฐานะมือสังหารภายใต้การดูแลของคุณแม่สิ!!

พอได้แล้วน่า... คอร์เนเลียส

มิเบรลพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างเต็มที่แล้วนะ!

ถึงเป็นแบบนั้นแล้ว ทำไมถึงพูดเรื่องแย่ๆ แบบนั้นล่ะ!

เฮ้ย ทุกคนได้ยินไหมเมื่อกี้! ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะได้ฟังคำโกหกที่หอมหวานแบบนี้จริงๆ! รู้สึกเหมือนกำลังดูละครทีวีเลยว่ะ

เหมือนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่อบอุ่นกับสุนัขสุดที่รักเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ~~!!

อึก ไม่จริงน่า

ไม่จริงน่าาาาาาาา!!

โอ๊ยยยยยย!!

เชื่อฉันสิ มิเบรล มนุษย์มันไร้ค่า!! แกกับคนอื่นๆ ทุกคนมันไร้ค่าทั้งหมด!!

สำหรับแกแล้วมีแค่คุณแม่เท่านั้น!! ฆ่าคนนี่สุดยอด! ลอบสังหารไชโย!!

นั่นมันเรื่องโกหกนะ มิเบรล

คำพูดที่ว่ามนุษย์มันไร้ค่า... เราไม่ควรจะเชื่อมันเด็ดขาด!!

อือ

อือออออออ~~

ไม่เข้าใจ...

ไม่เข้าใจเลยยยยยย...

งั้นฉันจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดเลยนะ!

ว่ามนุษย์น่ะมันไร้ค่า!

....

ก่อนอื่นเลย มิเบรล แกมันฆาตกรต่อเนื่อง! ใช่แล้ว ไร้ค่า!

เรน...?

นี่...

จะพูดว่ายังไงดีล่ะ...

!

และคนอื่นด้วย! อย่างเช่นพวกที่ไม่รู้จักกันที่ริมทาง...

!?

มนุษย์น่ะมีคุณค่า

หา!? เรน แกนี่มัน...

ทำไมถึงส่งเสียงดังขนาดนี้

?

?

?

มิเบรล

เรนอยากจะบอกคุณว่า มนุษย์ไม่ได้ไร้ค่า

ถึงแม้ว่าเสียงของคุณจะดังจนกลบเสียงของคอร์เนเลียสไปหมด แต่ก็ไม่มีน้ำหนักเลยนะ...

ว่ามีคนพยายามเพื่อตัวเองมากขนาดนั้น

แค๊! เลือดออกทางคอเลยนี่นา!!

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

คุณไม่คิดว่าตัวเองมีค่าเหรอครับ?

อืม...

เคยได้รับ...

อืม!

ตอนนั้นฉันก็

เฮ้ย!!

ว้าย! ตกใจหมดเลย!

ขะ...ขอโทษ...

!

เรน! พวกก็อบลินมารวมตัวกันแล้วนะ!

เยอะขนาดนั้นเลย!!

ก...ขอโทษนะ ที่ฉันตะโกนเสียงดังไป ทำให้มันซุบซิบๆๆ...

ถึงจะซุบซิบตอนนี้มันก็ช้าไปแล้วนะ!!

!!

ใกล้เกินไปแล้วสิ... สำหรับคุณคอร์เนเลียส

...นั่นมันแย่แล้วสิ

!

อ๊ะ มิเบรล แกนี่ตั้งใจจะทิ้งให้ฉันเป็นเหยื่อเลยเหรอ!?

งั้นสรุปว่าแกจะฆ่าฉันสินะ!?

สุดท้ายแกก็เป็นฆาตกรสินะ!? สุดท้ายแกก็ไร้ค่าสินะ!?

ยังไงแกก็เป็นมือสังหารที่ทำตามคำสั่งของคุณแม่ต่อไปอยู่ดีนี่นา ฮ่าฮ่า!!

ก็แค่ปล่อยให้คำพูดไร้สาระพวกนั้นผ่านไปเฉยๆ ก็พอแล้ว...

ก็คิดว่ามันจะเป็นอีเวนต์ที่มันจะมาถึงตรงนั้นน่ะแหละอยู่แล้ว

●

!!

เอ๊ะ... เร็ว...

มิเบรล คุณทำอะไร...!!

คอร์เนเลียส...

ฉันจะ

ไปบอกคุณแม่เอง...

ฉันไม่ได้ไร้ค่า...!!

ดังนั้นฉันจะไม่ฆ่าคนอีกแล้ว...!!

!

มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ! มันยกขึ้นมาไม่ได้หรอก!

รีบกลับมาเถอะ มิเบรล!!

ถึงแม้ว่าผลลัพธ์มันจะทำให้คุณแม่ ทอดทิ้งฉันไปก็ตาม...

ก็ไม่เป็นไร...!!

ฉันไม่ใช่คุณแม่

แต่เป็นเพื่อนที่เชื่อใจและคอยสนับสนุนกัน... ที่พยายามเพื่อกันและกัน

มิเบรล...!!

ฉันจะหาให้เอง...!!

ระวังนะ พวกก็อบลินมาแล้ว!

...อึก!

ว๊าาาาาาา!!

ฉันจะ...อึก!

ก็คือว่า...

พลังนี้ไม่ใช่เพื่อฆ่าผู้คนนะ

ใช้เพื่อทำให้มันมีชีวิตอยู่!!

มิเบรล... สุดยอดไปเลย...

จัดการก็อบลินได้... ให้หมดเกลี้ยงเลย...!

อย่าหวั่นไหวสิ คุณคอร์เนเลียส

ฉันจะ

แข็งแกร่ง...!

สำหรับคุณคอร์เนเลียส จะไม่ให้เล็งเป้าไปที่สองคนอีกแล้ว

ชิโนะ

ฉันจะเป็นคนทำเอง

อืม

รอดแล้วล่ะ

●

มิเบรล

คุณคิดว่าดาบจักรพรรดิแสงเรืองรองนี่เป็นยังไงเหรอ?

เอ๊ะ...

อยากดูไหม?

ไม่รู้เลยค่ะ...

มันเป็นดาบระดับตำนานนะ

!อืม!!

อยากดู...!!

อย่างนั้นเหรอ! งั้นก็ไม่ให้ดูแล้วล่ะ!

วันนี้กลับไปกับคอร์เนเลียสสิ!

เอ๊ะ...

เอ๊ะ?

ทำไมล่ะ?

แกหุบปากไปเลยนะ ชิราเมะ

การจะบอกความรู้สึกกับคุณแม่มันอาจจะน่ากลัวและต้องใช้ความกล้าหาญนะ

แต่ฉันเชื่อว่ามิเบรลทำได้

ดังนั้นถ้าแกบอกได้แล้วก็มาหาฉันนะ

ดาบ...ฉันจะให้ดูตอนนั้นแหละ!

อืม!

อืม!

ถ้าคุณแม่บอก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย! ต้องให้ดูให้ได้นะ!

โอ้ สัญญาเลยนะ

สู้ๆ นะ!

อืม จะพยายามค่ะ

ขอบคุณนะ เรน!

ฝนก็มีตอนที่ปกติเหมือนกันนี่นา...

อะไรน่ะ

ฉันก็ปกติอยู่ตลอดนี่นา

มันก็มีสิ...

แค๊! หน้าจริงจัง... พูดแบบหน้าจริงจังเลยนะ!!

เอ่อ... คุณโกรธเหรอครับ...

ในเรื่องที่ต้องทำตัวให้ดูดีเนี่ย ฉันก็ทำได้ดีอยู่ตลอดนี่นา

ถึงจะตะโกนเสียงดังเรียกพวกก็อบลินมาเองเชียว!

คุณก็ทำตัวงี่เง่าในเรื่องที่ไม่ควรทำอยู่บ่อยๆ เหมือนกันนะ!

แก๊ฮิ

น่าขยะแขยง...

รอยยิ้มแบบนั้นมันอะไรกัน...

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามยิ้มจนกว่าจะตายไปเลย

อยากให้ไม่ยิ้มอีกเลย

นี่ๆ พวกเธอสองคน ทำตัวให้เป็นธรรมชาติหน่อยสิ...

เจ็บโว้ย... ช่วยประคองฉันเบาๆ หน่อยสิ!

นี่มันเป็นปีที่เท่าไหร่แล้วนะ ตั้งแต่ฤดูร้อนที่ร้อนแรงสมัยมัธยมต้นปี 2 น่ะ~

ให้ไหล่กูนะ เอาแขนมาโอบสิ! ไปกันเถอะ

ยังติดเรื่องนั้นอยู่เหรอ!?

มองไกลๆ เห็นเหมือนวิหารอะไรสักอย่างเลยนะคะ...

ข้างในนั่นน่าจะมีการประดิษฐานดาบอยู่รึเปล่าคะ?

โอ้....

สมกับเป็นดาบระดับตำนานจริงๆ เลยนะ...!

หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหอบแล้ว ฮ่าๆๆ

มันเริ่มแล้วสินะ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

อ๊า! นั่นไง!?

ใช่เลย! ไม่ผิดแน่ๆ เลยค่ะ...!!

สมกับเป็น ดาบจักรพรรดิแสงเรืองรองนี่นะ...!

ช่างยอดเยี่ยมไปเลย...!!

มองจากตรงนี้ก็สัมผัสได้เลยนะคะ...

เป็นดาบชื่อดังเลยนะ แสงสว่างนั่น...!!

รีบจับมันไว้เลยสิ!

เอาล่ะ เรน ดาบของเธอนะ...!!

นี่คือ...

นะ ลิลลี่...!

มาร์กาเร็ต...!!

...ดาบจักรพรรดิแสงเรืองรอง

ค่ะ!

นี่อะไรน่ะ เรน...

ลองลองตัดอะไรดูหน่อยดีกว่า~!!

แกนี่มันแค่เด็กมัธยมต้นไม่ใช่เหรอ!

ฉันในภารกิจผจญภัยครั้งนี้...

เติบโตขึ้นได้มากแค่ไหนนะ?

ฮ่าฮ่า!

ฮ่าๆๆ!

ฟุ่บ!

ทางออกของดันเจี้ยนเริ่มมองเห็นแล้วล่ะครับ

ถึงอย่างนั้น เรนก็ค่อนข้าง...

ถ้าเรามองออกไปข้างนอกจากตรงนั้น โลกมันจะดูแตกต่างไปจากเดิมไหมนะ?

ก็จริงนะคะ~

ไม่ผิดแน่เลยสิคะ~!?

พวกคุณก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ~!!

ค่ะ~